Η Μέση Ανατολή, όπως την γνωρίζαμε μετά τη συμφωνία Σάικς-Πικό, πνέει τα λοίσθια. Σύμφωνα με τον πρώην αμερικανό στρατηγό Douglas Mc Gregor τρέχουσα σύγκρουση δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη περιφερειακή ανάφλεξη, αλλά έναν καταλύτη που επιταχύνει τη γεωπολιτική μετατόπιση ισχύος από τη Δύση προς την Ασία. Το Ιράν, έχοντας πλήρη επίγνωση των διπλών παιχνιδιών που έπαιξαν ιστορικά χώρες όπως τα Εμιράτα και η Σαουδική Αραβία, βιώνει μεν οξύ πόνο, αλλά είναι αποφασισμένο να τον ανταποδώσει σε παγκόσμια κλίμακα.
σχετικά άρθρα
Απέναντι σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, η Ευρώπη παραμένει σε μεγάλο βαθμό διακοσμητική. Το αφήγημα πως το Ιράν αποτελούσε άμεση απειλή για την ευρωπαϊκή ήπειρο –το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για την εγκατάσταση αντιπυραυλικών συστημάτων στη Ρουμανία– αποδεικνύεται τώρα κενό περιεχομένου. Παρά τις όποιες κινήσεις, όπως η αποστολή βρετανικών μαχητικών ή η ρητορική του Γερμανού καγκελαρίου, η Ευρώπη στερείται τόσο της στρατιωτικής ισχύος όσο και της πολιτικής βούλησης να εμπλακεί ουσιαστικά. Οι Ευρωπαίοι κατανοούν πως η Περσία αποτελεί ένα βαθύ, πολιτισμικό κράτος και όχι ένα τεχνητό κατασκεύασμα, διαχωρίζοντας ορθά τα συμφέροντά της από εκείνα του ευρύτερου σουνιτικού κόσμου.
Η Στρατιωτική και Επιμελητειακή Παγίδα των ΗΠΑ
Το κεντρικό πρόβλημα για την Ουάσιγκτον σε αυτή τη φάση δεν είναι μόνο πολιτικό, αλλά βαθιά επιχειρησιακό. Η αμερικανική και ισραηλινή εικόνα στρατιωτικής παντοδυναμίας, την οποία προβάλλουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την πραγματικότητα στο πεδίο.
-
Κατάρρευση των Logistics: Βασικά λιμάνια και βάσεις που χρησιμοποιούνταν για τον ανεφοδιασμό των αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων έχουν πληγεί, αναγκάζοντας τον στόλο να υποχωρήσει σε τεράστιες αποστάσεις, ίσως και μέχρι την Ιταλία ή την Ινδία.
-
Αποκλεισμός Εμπορικών Δρόμων: Με τα Στενά του Ορμούζ και την Ερυθρά Θάλασσα ουσιαστικά κλειστά, το Σουέζ έχει αχρηστευθεί, προκαλώντας ασφυξία στο παγκόσμιο εμπόριο.
-
Τεχνολογικό και Ποσοτικό Χάσμα: Η τεχνολογική εξέλιξη των ιρανικών υπερηχητικών πυραύλων, ικανών να αναπτύσσουν ταχύτητες Mach 5 και 6 και εξοπλισμένων με δολώματα, καθιστά συστήματα όπως το Iron Dome αναποτελεσματικά. Σε έναν πόλεμο φθοράς, τα περίπου 4.000 εναπομείναντα αμερικανικά βλήματα φαντάζουν σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στο τεράστιο ιρανικό οπλοστάσιο.
Η αιμορραγία οπλικών συστημάτων προς την Ουκρανία τα προηγούμενα χρόνια αφήνει τώρα το αποτύπωμά της. Όταν μια υπερδύναμη αδυνατεί να καταρρίψει τα εισερχόμενα πλήγματα, η αξιοπιστία της –η βάση πάνω στην οποία χτίστηκε η αμερικανική επιρροή– καταρρέει.
Ρωσία, Κίνα και το Ενδεχόμενο της Παγκόσμιας Ανάφλεξης
Όσο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαντλούνται, η Ρωσία και η Κίνα παρακολουθούν προσεκτικά από το περιθώριο. Για το Πεκίνο και τη Μόσχα, η επιβίωση του Ιράν είναι κρίσιμη, καθώς αποτελεί βασικό άξονα των BRICS και του «Δρόμου του Μεταξιού». Προς το παρόν, αφήνουν την Τεχεράνη να φθείρει τις αμερικανικές δυνάμεις.
Η πραγματική κόκκινη γραμμή, ωστόσο, που θα μετέτρεπε τη σύγκρουση σε παγκόσμιο πόλεμο, θα ήταν η χρήση ενός τακτικού πυρηνικού όπλου από το Ισραήλ. Σε ένα τέτοιο σενάριο απελπισίας, προκειμένου να σταματήσει το μπαράζ των ιρανικών πυραύλων, η ρωσική και κινεζική παρέμβαση θεωρείται δεδομένη. Μια τέτοια εξέλιξη θα έβρισκε τις ΗΠΑ με άδεια οπλοστάσια, ανίκανες να ανταποκριθούν σε μια αναμέτρηση με τις έτερες υπερδυνάμεις.
Το Στρατηγικό Κενό της Ουάσιγκτον και το Αδιέξοδο του Τραμπ
Η μεγαλύτερη αδυναμία των ΗΠΑ έγκειται στην απόλυτη απουσία ρεαλιστικής στρατηγικής εξόδου. Η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν –μια χώρα 93 εκατομμυρίων με τεράστιο βάθος και διάσπαρτες στρατιωτικές δυνατότητες– αποτελεί ψευδαίσθηση. Η δολοφονία ηγετικών στελεχών δεν λυγίζει ένα πολιτισμικό κράτος χιλιετιών· αντίθετα, συσπειρώνει τον πληθυσμό του απέναντι στον κοινό εχθρό.
Ο Ντόναλντ Τραμπ, παρά τις παλαιότερες διακηρύξεις του για απεμπλοκή από τους “ατελείωτους πολέμους”, βρίσκεται εγκλωβισμένος. Φαίνεται να ακολουθεί τυφλά την ατζέντα του Ισραηλινού πρωθυπουργού, μετατρέποντας τις ΗΠΑ σε όμηρο ενός κράτους που αντιμετωπίζει πλέον ευρεία απομόνωση λόγω των συνεχιζόμενων πολιτικών του στη Γάζα και ευρύτερα. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν το Ιράν θα επιβιώσει –προφανώς και θα επιβιώσει, όπως και η Κίνα, όπως και η Ινδία– αλλά αν το κράτος του Ισραήλ, μέσα από την αποξένωση όλης της γειτονιάς του, θα καταφέρει να διατηρήσει την τωρινή του μορφή στο μέλλον.
Η Οικονομική Καταστροφή και η Νέα Εποχή
Ο αντίκτυπος αυτής της σύγκρουσης υπερβαίνει τη στρατιωτική σφαίρα. Οι οικονομικές συνέπειες είναι ανυπολόγιστες. Η Ινδία, για παράδειγμα, βλέπει το ενεργειακό της κόστος να εκτοξεύεται, λειτουργώντας ως ένας «φόρος πολέμου» που δεν επέλεξε ποτέ. Η αποδολαριοποίηση επιταχύνεται, και η αγορά αμερικανικών ομολόγων (ειδικά το 10ετές) κινδυνεύει με αποσταθεροποίηση που θα μπορούσε να ξεπεράσει την κρίση του 2008.
Στο τέλος της ημέρας, η σύγκρουση αυτή διαμορφώνει έναν νέο κόσμο. Οι σύμμαχοι στην Ασία, όπως η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα, επανεξετάζουν ήδη την αξία της αμερικανικής στρατιωτικής ομπρέλας. Οι λαοί του Κόλπου, όπως και η κυβέρνηση του Ιράκ, θα απαιτήσουν σύντομα την πλήρη αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων. Βρισκόμαστε ενώπιον του τέλους της αμερικανικής ηγεμονίας στη Μέση Ανατολή. Οι κανόνες του αύριο δεν θα γραφτούν στην Ουάσιγκτον, αλλά στις πρωτεύουσες της Ασίας.
