Οι ακήρυχτοι πόλεμοι έχουν γίνει πλέον η κανονικότητα της εποχής μας. Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα από την Ελλάδα, είναι εύκολο να χαθούμε στον καταιγισμό της καθημερινής ειδησεογραφίας και να χάσουμε τη μεγάλη εικόνα. Ωστόσο, όταν βετεράνοι Αμερικανοί αναλυτές, όπως ο πρώην επιθεωρητής όπλων του ΟΗΕ Scott Ritter, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τις ίδιες τις ενέργειες της κυβέρνησής τους, οφείλουμε να ακούσουμε προσεκτικά. Η ανάλυσή του ρίχνει άπλετο φως σε δύο φλέγοντα μέτωπα που απειλούν να αναφλέξουν τον πλανήτη: την κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία με χτυπήματα βαθιά στη ρωσική επικράτεια και την ασφυκτική πίεση που ασκείται στην Ουάσιγκτον για μια προληπτική στρατιωτική επίθεση στο Ιράν.
σχετικά άρθρα
Ο «Ουκρανικός» Πύραυλος που Κατασκευάστηκε στην Ευρώπη
Το πρόσφατο χτύπημα στο Βότκινσκ (Votkinsk) της Ρωσίας δεν είναι απλώς άλλη μια είδηση από το μέτωπο. Πρόκειται για την κορυφαία βιομηχανική εγκατάσταση της ρωσικής άμυνας, το σημείο όπου συναρμολογείται η πλειονότητα των στρατηγικών πυρηνικών και τακτικών πυραύλων της χώρας. Το να χτυπηθεί η συγκεκριμένη εγκατάσταση αποτελεί τον ορισμό της παραβίασης της απόλυτης κόκκινης γραμμής που είχε θέσει η Μόσχα από τον Δεκέμβριο του 2021.
Το αφήγημα που προβάλλεται είναι ότι η επίθεση πραγματοποιήθηκε με έναν «εγχώριο» ουκρανικό πύραυλο, τον FP5 Flamingo. Η πραγματικότητα, ωστόσο, αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Ο πύραυλος αυτός είναι ουσιαστικά ένα δημιούργημα της βρετανικής αμυντικής βιομηχανίας (Melanian), κατασκευασμένος ως «παραθυράκι» για να παρακαμφθούν οι ρωσικές προειδοποιήσεις σχετικά με τους πυραύλους Tomahawk, Scalp ή Storm Shadow.
Ας δούμε την ανατομία αυτού του όπλου:
-
Σχεδιασμός και Χρηματοδότηση: Βρετανικά κεφάλαια και καθοδήγηση.
-
Προώθηση: Στερεά καύσιμα που κατασκευάζονται στη Δανία.
-
Καθοδήγηση: Γερμανική τεχνολογία ελέγχου.
-
Στόχευση: Αμερικανικές πληροφορίες (CIA), πιθανότατα μέσω γερμανικών διακομιστών.
Πρόκειται, με λίγα λόγια, για ένα νατοϊκό όπλο με την ταμπέλα “Made in Ukraine”. Η Ρωσία αντιλαμβάνεται πλήρως αυτή την πραγματικότητα. Η τοποθέτηση οπλικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς στα σύνορά της την αφήνει πρακτικά ανυπεράσπιστη, ένας φόβος που είχε εκφράσει ανοιχτά ο Βλαντιμίρ Πούτιν πριν καν ξεκινήσει η σύγκρουση. Όταν η κυβέρνηση Μπάιντεν έδωσε το πράσινο φως για πλήγματα βαθιά στη Ρωσία, η CIA ενημέρωσε το Κογκρέσο ότι οι πιθανότητες ενός πυρηνικού πολέμου είχαν εκτοξευθεί στο 51%. Αυτό το νούμερο δεν είναι επιστημονική φαντασία· είναι η ψυχρή, αμερικανική εκτίμηση πληροφοριών. Το να «παγώσει» τώρα η σύγκρουση, αφήνοντας μια Ουκρανία εξοπλισμένη με τέτοιες ικανότητες, θεωρείται από τη Μόσχα ως χάπι δηλητήριο και απόλυτη συνθηκολόγηση.
Η Παγίδα της Μέσης Ανατολής και το Στόχαστρο στο Ιράν
Μεταφερόμαστε στη Μέση Ανατολή, όπου το σκηνικό θυμίζει έντονα τις παραμονές της εισβολής στο Ιράκ το 2003. Οι ΗΠΑ έχουν συγκεντρώσει τεράστιες στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή, απογυμνώνοντας την αεράμυνά τους στον Ειρηνικό (εγκαταλείποντας δυνητικά την Ταϊβάν) και την Ευρώπη. Αυτός ο υλικοτεχνικός εφιάλτης δημιουργεί μια επικίνδυνη αδράνεια: τα στρατεύματα και ο εξοπλισμός δεν μπορούν να παραμείνουν εκεί επ’ αόριστον. Υπάρχει μια επιχειρησιακή πίεση του τύπου «χρησιμοποιήστε τα ή αποσύρετέ τα».
Στα ενδότερα της αμερικανικής διοίκησης μαίνεται ένας σιωπηλός πόλεμος.
«Από τη μία πλευρά, οι στρατηγοί του Πενταγώνου προειδοποιούν ότι μια επίθεση στο Ιράν δεν εγγυάται καμία νίκη. Η αλλαγή καθεστώτος δεν είναι ρεαλιστικός στόχος και μια σύγκρουση θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν ατέρμονο πόλεμο φθοράς, πυροδοτώντας παράλληλα πυραυλικά χτυπήματα κατά του Ισραήλ και των αμερικανικών βάσεων.»
Από την άλλη πλευρά, η CIA, επικαλούμενη τις βαθιές διεισδύσεις της στο εσωτερικό του Ιράν —ακόμη και μέσα στους Φρουρούς της Επανάστασης— πιστεύει ότι το καθεστώς είναι έτοιμο να καταρρεύσει. Ποντάρουν σε δολοφονίες ηγετικών στελεχών και σε μια ενορχηστρωμένη εξέγερση στους δρόμους. Είναι η ίδια ακριβώς αλαζονική προσέγγιση που οδήγησε στο φιάσκο της Βενεζουέλας, όπου οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες πίστευαν ότι ο Μαδούρο θα έπεφτε μέσα σε λίγες ώρες.
Ο Πόλεμος των Λόμπι στην Ουάσιγκτον
Στη μέση αυτού του χάους βρίσκεται η πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ. Ο νέος πρόεδρος δέχεται ασφυκτικές πιέσεις. Φωνές λογικής, όπως της Tulsi Gabbard (η οποία επιβεβαιώνει, βάσει των ίδιων των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, ότι το Ιράν ΔΕΝ κατασκευάζει πυρηνικά όπλα) και του JD Vance, που αντιλαμβάνεται το πολιτικό αυτοκτονικό μιας τέτοιας κίνησης, προσκρούουν σε έναν τοίχο σιωνιστικής επιρροής.
Αναλυτές τονίζουν ότι ισχυρά κέντρα αποφάσεων και σύμμαχοι, όπως ο Lindsey Graham και η κυβέρνηση Νετανιάχου, τροφοδοτούν την αμερικανική ηγεσία με παραπλανητικές πληροφορίες, παρουσιάζοντας το Ιράν πολύ πιο αδύναμο από ό,τι πραγματικά είναι. Ο στόχος τους δεν είναι μια διπλωματική συμφωνία —την οποία η Τεχεράνη είναι διατεθειμένη να υπογράψει, προσφέροντας αυστηρούς ελέγχους και αραίωση του εμπλουτισμένου ουρανίου της— αλλά η απόλυτη εξόντωση του καθεστώτος.
Το κλίμα δηλητηριάζεται περαιτέρω από δηλώσεις όπως αυτές του νέου Αμερικανού πρέσβη στο Ισραήλ, Mike Huckabee, ο οποίος, επικαλούμενος βιβλικά εδάφια, δικαιολογεί την εδαφική επέκταση του Ισραήλ σε ολόκληρη σχεδόν τη Μέση Ανατολή, προκαλώντας την οργή δεκάδων κρατών.
Η Ώρα της Κρίσης
Για εμάς εδώ στην Ευρώπη, η ανάλυση αυτών των δεδομένων δεν είναι απλώς μια ακαδημαϊκή άσκηση γεωπολιτικής. Ο τρόπος με τον οποίο η Δύση χειρίζεται τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία, εξοπλίζοντας το Κίεβο με όπλα που απαιτούν δυτική τεχνογνωσία για να πλήξουν ρωσικό έδαφος, μας φέρνει όλους ένα βήμα πιο κοντά στον πυρηνικό όλεθρο. Παράλληλα, η τύφλωση της Ουάσιγκτον απέναντι στο Ιράν, υποκινούμενη από λόμπι και εξωπραγματικές εκτιμήσεις μυστικών υπηρεσιών, απειλεί να βυθίσει τον πλανήτη σε μια άνευ προηγουμένου ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Η απόφαση κρέμεται από μια κλωστή, και η ιστορία έχει δείξει ότι όταν οι λογικές φωνές των στρατηγών αγνοούνται προς χάριν της πολιτικής σκοπιμότητας και της κρυφής ατζέντας, οι συνέπειες τις πληρώνουν οι απλοί πολίτες — από το Κίεβο και τη Μόσχα, μέχρι την Τεχεράνη, την Ουάσιγκτον και την Αθήνα.
