Όχι πόσα, αλλά τι είδους άμυνα: η κρυφή μάχη πίσω από τα drones της Ταϊβάν
Η αντιπολίτευση ζητά δισεκατομμύρια περισσότερα για μη επανδρωμένα. Όμως πίσω από τη διαμάχη για το «πώς» κρύβεται μια βαθύτερη μάχη: αυτάρκεια ή εξάρτηση, αποτροπή ή προσέγγιση με το Πεκίνο.
Στρατιωτικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος της Ταϊβάν· η διαμάχη για τη χρηματοδότηση των drones αποκαλύπτει βαθύτερα διλήμματα άμυνας.
Η Ταϊβάν δίνει μια κρίσιμη μάχη για το μέλλον της άμυνάς της. Συγκεκριμένα, η αντιπολίτευση κατέθεσε δικό της σχέδιο για τα drones. Μάλιστα, ζητά δισεκατομμύρια περισσότερα από την κυβέρνηση. Δηλαδή, NT$240 δισ. σε έξι χρόνια, μέσω τακτικού προϋπολογισμού. Όμως πίσω από τα ποσά κρύβεται μια βαθύτερη διαμάχη. Έτσι, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «πόσα», αλλά «τι είδους» άμυνα.
σχετικά άρθρα
Τι ζητά η αντιπολίτευση
Η πρόταση του KMT έχει συγκεκριμένη λογική και στόχευση. Πρώτον, προτείνει μεγαλύτερο ποσό από το κυβερνητικό πακέτο. Δηλαδή, NT$240 δισ. έναντι NT$210 δισ. της κυβέρνησης. Μάλιστα, ζητά χρηματοδότηση μέσω του τακτικού, ετήσιου προϋπολογισμού. Επιπλέον, επιμένει στον αυστηρότερο κοινοβουλευτικό έλεγχο δαπανών. Όμως απορρίπτει τους «ειδικούς προϋπολογισμούς» της κυβέρνησης. Γι’ αυτό η διαφωνία εστιάζει στο «πώς», όχι στο «αν».
Το παρασκήνιο που λείπει
Η σημερινή κίνηση όμως δεν ξεκινά από το μηδέν. Πρώτον, τον Μάιο το KMT και οι σύμμαχοί του έκοψαν τον αμυντικό προϋπολογισμό. Δηλαδή, τον περιόρισαν κατά 38% σε σχέση με το αρχικό σχέδιο. Μάλιστα, μηδένισαν την εγχώρια προμήθεια χιλιάδων drones. Επιπλέον, κράτησαν ανέγγιχτες μόνο τις αγορές όπλων από τις ΗΠΑ. Όμως αυτό προκάλεσε κατακραυγή στην Ουάσιγκτον και εσωτερικά. Γι’ αυτό η νέα πρόταση μοιάζει και με μερική διόρθωση.
Αυτάρκεια ή εξάρτηση;
Εδώ βρίσκεται η πρώτη μεγάλη διαχωριστική γραμμή. Πρώτον, η κυβέρνηση θέλει να χτίσει εγχώρια βιομηχανία drones. Δηλαδή, να μειώσει την εξάρτηση από ξένους προμηθευτές. Μάλιστα, στοχεύει σε ενσωμάτωση σε αλυσίδες «χωρίς Κίνα». Επιπλέον, το KMT προτιμά τις έτοιμες αγορές από τις ΗΠΑ. Όμως αυτό σημαίνει εξάρτηση αντί για αυτάρκεια. Γι’ αυτό η μάχη αφορά το ίδιο το μοντέλο της άμυνας.
Ο χρόνος ως πραγματική ζημιά
Υπάρχει όμως και ένα κρυφό, αλλά καθοριστικό κόστος. Πρώτον, η μεταφορά στον τακτικό προϋπολογισμό καθυστερεί τη χρηματοδότηση. Δηλαδή, τα κονδύλια δεν ξεκινούν πριν το 2027. Μάλιστα, αυτό σημαίνει σχεδόν δύο χρόνια «πάγωμα» της βιομηχανίας. Επιπλέον, οι αναλυτές μιλούν για επικίνδυνη καθυστέρηση ετοιμότητας. Όμως ο χρόνος μετρά όσο και τα χρήματα. Γι’ αυτό η καθυστέρηση είναι από μόνη της η ζημιά.
Η ειρωνεία της κλίμακας
Τα νούμερα αποκτούν νόημα μόνο σε σύγκριση. Πρώτον, η Ταϊβάν στοχεύει σε δεκάδες χιλιάδες drones. Δηλαδή, σε ένα φιλόδοξο, αλλά περιορισμένο μέγεθος. Μάλιστα, η Ουκρανία παράγει εκατομμύρια drones τον χρόνο. Επιπλέον, η Κίνα και οι ΗΠΑ κινούνται σε αντίστοιχες κλίμακες. Όμως ακόμη και το «μεγαλύτερο» πακέτο μοιάζει μικρό. Γι’ αυτό η ταχύτητα γίνεται πιο κρίσιμη από το ποσό.
Το διπλωματικό σινιάλο
Πίσω από την οικονομική διαμάχη υπάρχει και πολιτικό μήνυμα. Πρώτον, η ηγεσία του KMT συναντήθηκε πρόσφατα με τον Σι στο Πεκίνο. Δηλαδή, καταδίκασαν από κοινού την ιδέα της ανεξαρτησίας. Μάλιστα, λίγο μετά ακολούθησε το κόψιμο του προϋπολογισμού. Επιπλέον, πολλοί το διάβασαν ως σινιάλο προσέγγισης με το Πεκίνο. Όμως το KMT επικαλείται διαφάνεια και αποφυγή σπατάλης. Γι’ αυτό τα κίνητρα παραμένουν αντικείμενο έντονης διαμάχης.
Οι δύο αναγνώσεις
Η σύγκρουση αυτή σηκώνει δύο εντελώς διαφορετικές ερμηνείες. Πρώτον, το KMT υποστηρίζει ότι προστατεύει τον φορολογούμενο. Δηλαδή, ζητά σαφές σχέδιο και αυστηρό έλεγχο δαπανών. Μάλιστα, θεωρεί σπάταλους τους ειδικούς προϋπολογισμούς. Όμως οι επικριτές βλέπουν αφοπλισμό της χώρας από μέσα. Επιπλέον, μιλούν για υπονόμευση της εθνικής ασφάλειας. Γι’ αυτό η ίδια κίνηση διαβάζεται με δύο αντίθετους τρόπους.
Γιατί αφορά την Ευρώπη
Η υπόθεση κρύβει ένα ισχυρό ευρωπαϊκό μάθημα. Πρώτον, η Ευρώπη ζει το ίδιο δίλημμα αυτάρκειας και εξάρτησης. Δηλαδή, χτίζει δική της αμυντική βιομηχανία ή αγοράζει έτοιμα. Μάλιστα, ο πόλεμος των drones στην Ουκρανία άλλαξε τα δεδομένα. Επιπλέον, η Ταϊβάν αναδεικνύεται προμηθευτής εκτός κινεζικής αλυσίδας. Όμως η εσωτερική πόλωση μπορεί να υπονομεύσει την άμυνα. Γι’ αυτό το παράδειγμα αφορά κατευθείαν τις Βρυξέλλες.
Γιατί αφορά την Ελλάδα
Η Ελλάδα παρακολουθεί κι αυτή με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Πρώτον, ζει σε μια απαιτητική, ευαίσθητη γειτονιά. Δηλαδή, με διαρκή ανάγκη για αξιόπιστη αποτροπή. Μάλιστα, τα μη επανδρωμένα συστήματα μπαίνουν στο επίκεντρο της άμυνας. Επιπλέον, η χώρα ζυγίζει επίσης εγχώρια παραγωγή και ξένες αγορές. Όμως το μάθημα της ταχύτητας ισχύει και εδώ. Γι’ αυτό η εμπειρία της Ταϊβάν έχει πρακτική αξία.
Η μεγάλη εικόνα
Η μεγάλη εικόνα δείχνει ότι η άμυνα δεν είναι μόνο χρήματα. Πρώτον, κρίνεται από το μοντέλο, την ταχύτητα και την πολιτική βούληση. Δηλαδή, από το αν χτίζεις αυτάρκεια ή εξαρτάσαι. Όμως η εσωτερική διαίρεση μπορεί να καθυστερήσει κρίσιμα βήματα. Μάλιστα, ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν. Γι’ αυτό η Ταϊβάν δίνει μια μάχη με βαθιά σημασία. Τελικά, την ασφάλεια την κρίνει το «πώς», όχι μόνο το «πόσο».
