Η μεγάλη απειλή που δεν χωρά στην ατζέντα: γιατί η Κίνα μένει στο περιθώριο της Συνόδου της Άγκυρας
Το ΝΑΤΟ ξέρει ότι ο πραγματικός μακροπρόθεσμος αντίπαλος είναι η Κίνα. Όμως στην Άγκυρα, Ουκρανία, Ιράν και δαπάνες καίνε πρώτα — και η μεγάλη εικόνα μένει για αργότερα.
Σημαίες των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ· η Σύνοδος της Άγκυρας κυριαρχείται από Ουκρανία, Ιράν και αμυντικές δαπάνες.
Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ ανοίγει στην Άγκυρα με γεμάτη ατζέντα. Οι ηγέτες συναντιούνται στις 7 και 8 Ιουλίου. Δηλαδή, για πρώτη φορά στην Τουρκία από το 2004. Μάλιστα, η Κίνα θεωρείται η μεγάλη μακροπρόθεσμη απειλή. Όμως στη Σύνοδο θα μπει στο περιθώριο. Έτσι, οι άμεσες κρίσεις σκεπάζουν τη μεγάλη εικόνα.
σχετικά άρθρα
Τι θα κυριαρχήσει
Ας δούμε πρώτα τι θα απασχολήσει τους ηγέτες. Η ατζέντα είναι ασφυκτικά γεμάτη. Πρώτον, ο πόλεμος στην Ουκρανία παραμένει ανοιχτός. Δηλαδή, με τη Ρωσία να μη σταματά τις επιθέσεις. Μάλιστα, ο πόλεμος με το Ιράν άφησε βαθιά ρήγματα. Επιπλέον, η πίεση για τις αμυντικές δαπάνες κορυφώνεται. Όμως όλα αυτά είναι επείγοντα και πιεστικά. Γι’ αυτό η Κίνα μένει πίσω στη σειρά προτεραιοτήτων.
Η μεγάλη ειρωνεία
Και εδώ κρύβεται η βαθιά αντίφαση. Το ΝΑΤΟ γνωρίζει καλά ποιος είναι ο μεγάλος αντίπαλος. Πρώτον, από το 2022 αναγνωρίζει την Κίνα ως στρατηγική πρόκληση. Δηλαδή, ως απειλή που δένεται με τη ρωσική. Μάλιστα, ο γενικός γραμματέας προειδοποιεί για τους δεσμούς Πεκίνου-Μόσχας. Επιπλέον, μιλά για στήριξη της ρωσικής πολεμικής οικονομίας. Όμως στην πράξη η Κίνα μπαίνει στο περιθώριο. Γι’ αυτό το ΝΑΤΟ βλέπει την απειλή, μα δεν προλαβαίνει να την πιάσει.
Ο άξονας που δυναμώνει
Αυτή η αναβολή κρύβει έναν κίνδυνο. Οι αντίπαλοι δεν περιμένουν. Πρώτον, Κίνα, Ρωσία, Ιράν και Βόρεια Κορέα συνεργάζονται όλο και πιο στενά. Δηλαδή, σε οικονομία, τεχνολογία και στρατό. Μάλιστα, αναλυτές μιλούν για «άξονα» με πρωτοφανή συντονισμό. Επιπλέον, καθένας ενισχύει τους άλλους τρεις. Όμως η Δύση την ίδια ώρα διχάζεται. Γι’ αυτό το «παράδοξο» είναι ορατό: οι αντίπαλοι ενώνονται, οι σύμμαχοι σκορπίζουν.
Το κρυφό νόημα
Και τώρα το πιο ενδιαφέρον σημείο. Η Κίνα είναι πιο παρούσα απ’ όσο φαίνεται. Πρώτον, οι ΗΠΑ πιέζουν την Ευρώπη να αναλάβει τη συμβατική της άμυνα. Δηλαδή, να σηκώσει μόνη της το βάρος. Μάλιστα, ο λόγος είναι ακριβώς η Κίνα. Επιπλέον, η Ουάσιγκτον θέλει να στραφεί στον Ινδο-Ειρηνικό. Όμως γι’ αυτό χρειάζεται μια Ευρώπη αυτάρκη στην άμυνα. Γι’ αυτό η Κίνα ορίζει τη Σύνοδο, ακόμη κι όταν λείπει από την ατζέντα.
Η μετατόπιση του βάρους
Ας το εξηγήσουμε καθαρά, γιατί αλλάζει τα πάντα. Η αμερικανική στρατηγική μεταμορφώνεται. Πρώτον, οι ΗΠΑ δεν ζητούν απλώς περισσότερα λεφτά από τους συμμάχους. Δηλαδή, ζητούν να αναλάβουν εκείνοι την ευθύνη. Μάλιστα, κρατούν για τον εαυτό τους τον Ινδο-Ειρηνικό. Επιπλέον, εκεί βλέπουν τη μεγαλύτερη απειλή. Όμως η Ευρώπη μένει με τα δικά της μέτωπα. Γι’ αυτό η μετατόπιση αυτή αλλάζει τη φύση της συμμαχίας.
Δύο δίκτυα που δεν συνεννοούνται
Υπάρχει και μια ακόμη αδυναμία της Δύσης. Οι δυτικοί θεσμοί κινούνται παράλληλα. Πρώτον, το ΝΑΤΟ χτίζει σχέσεις με τους εταίρους του Ινδο-Ειρηνικού. Δηλαδή, με Ιαπωνία, Νότια Κορέα, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία. Μάλιστα, η ΕΕ φτιάχνει το δικό της ξεχωριστό δίκτυο. Επιπλέον, υπέγραψε συμφωνίες με Ιαπωνία, Ινδία και Αυστραλία. Όμως τα δύο δίκτυα σπάνια συντονίζονται. Γι’ αυτό η Δύση σπαταλά πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο.
Οι καλεσμένοι που δεν κλήθηκαν
Υπάρχει και μια αποκαλυπτική λεπτομέρεια εδώ. Η στάση των ΗΠΑ κρύβει αντιφάσεις. Πρώτον, η Ουάσιγκτον δεν ήθελε επίσημη πρόσκληση των ασιατικών εταίρων. Δηλαδή, ούτε καν της Ουκρανίας. Μάλιστα, εκείνοι έρχονται στην Άγκυρα παρ’ όλα αυτά. Επιπλέον, στέλνουν ηγέτες και υπουργούς άμυνας. Όμως η παρουσία τους δείχνει πού πάει ο κόσμος. Γι’ αυτό η Ασία μπαίνει στη Σύνοδο από το παράθυρο.
Το ελληνικό διακύβευμα
Και τώρα το κομμάτι που αφορά την Αθήνα. Η μετατόπιση αυτή έχει άμεση σημασία. Πρώτον, η Ευρώπη καλείται να σηκώσει μόνη την άμυνά της. Δηλαδή, ενώ έχει ήδη τα δικά της μέτωπα. Μάλιστα, η Ελλάδα ζει με απειλές στην ανατολική Μεσόγειο. Επιπλέον, στηρίζεται στη συνοχή και την αποτροπή του ΝΑΤΟ. Όμως αν οι ΗΠΑ στραφούν αλλού, γεννιούνται ερωτήματα. Γι’ αυτό η στρατηγική αυτονομία γίνεται ζωτικό ζητούμενο.
Η ουσία
Στο τέλος μένει μια καθαρή εικόνα. Το ΝΑΤΟ κοιτά την πυρκαγιά μπροστά του, όχι τον ορίζοντα. Πρώτον, ασχολείται με Ουκρανία, Ιράν και δαπάνες. Όμως η μεγάλη απειλή, η Κίνα, μένει στο βάθος. Μάλιστα, ο άξονας των αντιπάλων δυναμώνει στο μεταξύ. Γι’ αυτό η αναβολή κρύβει ρίσκο. Τελικά, μια συμμαχία που δεν βλέπει μακριά κινδυνεύει να εκπλαγεί.
