Η Ευρώπη ιδρώνει, η Κίνα πουλάει: ο καύσωνας που γκρέμισε την εμπορική ρητορική των Βρυξελλών

Ο ιστορικός καύσωνας εκτοξεύει τη ζήτηση για κινεζικά κλιματιστικά στην Ευρώπη. Και συμβαίνει τη στιγμή που οι Βρυξέλλες σχεδιάζουν νέους περιορισμούς. Δηλαδή, για να μειώσουν το εμπορικό έλλειμμα με το Πεκίνο. Μάλιστα, το έλλειμμα αυτό έφτασε τα 360 δισεκατομμύρια ευρώ. Όμως η ζήτηση δείχνει την πραγματικότητα. Έτσι, μια συσκευή ξεσκεπάζει την ευρωπαϊκή αντίφαση.

σχετικά άρθρα

Ο Σι παραδέχεται το κενό: ζητά αναμόρφωση του συστήματος καινοτομίας για να ξεπεράσει τους παγκόσμιους τεχνολογικούς ανταγωνιστές

Όταν ο ισχυρός αγνοεί το δίκαιο: η Κίνα, οι Φιλιππίνες και ένα μάθημα για την Ελλάδα

Το «δώρο» των 300 δισεκατομμυρίων: γιατί η κινεζική πρόταση για το εμπόριο κρύβει θέση ισχύος

Τα νούμερα του καύσωνα

Ας δούμε πρώτα την κλίμακα του φαινομένου. Η ζήτηση εκτινάχθηκε μέσα σε λίγους μήνες. Πρώτον, οι κινεζικές εξαγωγές κλιματιστικών στην ΕΕ έφτασαν τα 3,76 δισεκατομμύρια δολάρια. Δηλαδή, μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2026. Μάλιστα, πρόκειται για αύξηση άνω του 43%. Επιπλέον, οι πωλήσεις φορητών μονάδων εκτοξεύτηκαν κατά 70%. Όμως η Κίνα ελέγχει ήδη το 40% της παγκόσμιας αγοράς. Γι’ αυτό η ζήτηση κατευθύνεται αυτόματα εκεί.

Μια ήπειρος ανοχύρωτη

Και εδώ αποκαλύπτεται η πρώτη ευρωπαϊκή αδυναμία. Η Ευρώπη δεν ήταν έτοιμη για τη ζέστη. Πρώτον, μόλις δύο στα δέκα νοικοκυριά διαθέτουν κλιματισμό. Δηλαδή, έναντι εννέα στα δέκα στις ΗΠΑ. Μάλιστα, τα σπίτια της χτίστηκαν για ήπια καλοκαίρια. Επιπλέον, η ήπειρος θερμαίνεται με διπλάσιο ρυθμό από τον πλανήτη. Όμως ο καύσωνας κοστίζει πλέον ζωές. Γι’ αυτό ο κλιματισμός γίνεται ζήτημα δημόσιας υγείας.

Όταν η κλιματική κρίση γίνεται έλλειμμα

Ας το εξηγήσουμε καθαρά, γιατί εδώ είναι η ουσία. Η Ευρώπη έχει διπλό πρόβλημα, όχι ένα. Πρώτον, η κλιματική αλλαγή γεννά τεράστια νέα ζήτηση. Δηλαδή, για συσκευές ψύξης σε κάθε σπίτι. Μάλιστα, την ζήτηση αυτή δεν την καλύπτει η ίδια. Επιπλέον, οι κινεζικές εταιρείες την καλύπτουν γρήγορα και φθηνά. Όμως έτσι το κλίμα μετατρέπεται σε εμπορικό έλλειμμα. Γι’ αυτό το κλιματιστικό λειτουργεί ως καθρέφτης.

Το μοτίβο που ανησυχεί

Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό στο βάθος. Η ιστορία επαναλαμβάνεται συστηματικά. Πρώτον, στην πανδημία η Ευρώπη στράφηκε στην Κίνα για μάσκες. Δηλαδή, μετά ήρθαν τα ηλιακά πάνελ. Μάλιστα, τώρα ακολουθούν τα κλιματιστικά. Επιπλέον, μια Ισπανίδα οικονομολόγος το συνόψισε αιχμηρά. Όμως σε κάθε σοκ, λέει, η Κίνα εμφανίζεται ως σωτήρας. Γι’ αυτό η ευρωπαϊκή διαπραγματευτική θέση αποδυναμώνεται.

Το κινεζικό επιχείρημα

Το Πεκίνο έχει τη δική του, καθαρή ανάγνωση. Και δεν διστάζει να την προβάλλει. Πρώτον, υποστηρίζει ότι η ΕΕ μεταθέτει τις ευθύνες της. Δηλαδή, ότι αποφεύγει να δει τις δομικές της αδυναμίες. Μάλιστα, τονίζει ότι η Κίνα δεν δημιούργησε τη ζήτηση. Επιπλέον, την δημιούργησε η ίδια η κλιματική αλλαγή. Όμως το επιχείρημα εξυπηρετεί προφανώς και το Πεκίνο. Γι’ αυτό χρειάζεται και η άλλη πλευρά.

Η ευρωπαϊκή απάντηση

Δίκαιο είναι να ακούσουμε και τις Βρυξέλλες. Οι ενστάσεις τους έχουν σοβαρή βάση. Πρώτον, καταγγέλλουν μαζικές κινεζικές επιδοτήσεις στη βιομηχανία. Δηλαδή, που γεννούν τεράστια πλεονάζουσα παραγωγή. Μάλιστα, οι ευρωπαϊκές εταιρείες δεν απολαμβάνουν ίδια πρόσβαση στην κινεζική αγορά. Επιπλέον, αναλυτές χαρακτηρίζουν τις κινεζικές δεσμεύσεις απλό «καπνό». Όμως η ασυμμετρία αυτή είναι υπαρκτή. Γι’ αυτό συνυπάρχουν δύο αλήθειες μαζί.

Η προθεσμία του Οκτωβρίου

Οι δύο πλευρές συμφώνησαν πάντως να μιλήσουν. Το χρονοδιάγραμμα είναι ήδη πιεστικό. Πρώτον, εξέδωσαν μια σπάνια κοινή δήλωση για το εμπόριο. Δηλαδή, με στόχο πιο ισορροπημένες σχέσεις. Μάλιστα, συγκρότησαν κοινή ομάδα παρακολούθησης των ροών. Επιπλέον, ο επίτροπος Εμπορίου ζητά «απτά αποτελέσματα» ως τον Οκτώβριο. Όμως οι αναλυτές παραμένουν βαθιά σκεπτικοί. Γι’ αυτό λίγοι περιμένουν ουσιαστική αλλαγή.

Η πύλη του Πειραιά

Και τώρα ένα ελληνικό παράδοξο που λίγοι σχολιάζουν. Τα κινεζικά αγαθά περνούν από ελληνικό έδαφος. Πρώτον, ο Πειραιάς λειτουργεί ως βασική πύλη εισόδου προς την Ευρώπη. Δηλαδή, υπό κινεζική ιδιοκτησία και διαχείριση. Μάλιστα, μεγάλο μέρος των εισαγωγών περνά από εκεί. Επιπλέον, η Ελλάδα κερδίζει από αυτή τη διακίνηση. Όμως η ΕΕ σχεδιάζει περιορισμούς στο ίδιο εμπόριο. Γι’ αυτό η Αθήνα ισορροπεί ανάμεσα σε δύο συμφέροντα.

Ο ενεργειακός βρόχος

Υπάρχει και μια κρυφή, ανησυχητική διάσταση. Η λύση τροφοδοτεί το ίδιο το πρόβλημα. Πρώτον, κάθε νέο κλιματιστικό αυξάνει τη ζήτηση ρεύματος. Δηλαδή, ακριβώς στις ώρες αιχμής του καύσωνα. Μάλιστα, τα δίκτυα πιέζονται επικίνδυνα. Επιπλέον, περισσότερη ενέργεια συχνά σημαίνει περισσότερες εκπομπές. Όμως οι εκπομπές τροφοδοτούν τη θέρμανση. Γι’ αυτό ο κύκλος κλείνει επικίνδυνα.

Το ελληνικό μέτρο

Και τώρα η δική μας οπτική. Η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Πρώτον, ζει τον καύσωνα πιο έντονα από τον ευρωπαϊκό βορρά. Δηλαδή, με πυρκαγιές, πίεση στο δίκτυο και τουρισμό σε κίνδυνο. Μάλιστα, γνωρίζει καλά το κόστος της προσαρμογής. Επιπλέον, βλέπει τα κινεζικά προϊόντα να περνούν από το λιμάνι της. Όμως το δίλημμα ανταγωνιστικότητας την αφορά εξίσου. Γι’ αυτό η ελληνική θέση απαιτεί λεπτούς χειρισμούς.

Η ουσία

Στο τέλος μένει μια καθαρή εικόνα. Ένα κλιματιστικό αποκαλύπτει περισσότερα από χίλιες δηλώσεις. Πρώτον, η Ευρώπη είναι ευάλωτη στο κλίμα και αδύναμη στη βιομηχανία. Όμως το Πεκίνο εκμεταλλεύεται σωστά αυτό το κενό. Μάλιστα, οι δασμοί δεν λύνουν το δομικό πρόβλημα. Γι’ αυτό η πραγματική απάντηση λέγεται ανταγωνιστικότητα. Τελικά, όσο η Ευρώπη δεν παράγει τις λύσεις της, θα τις αγοράζει από άλλους.