Η επίσκεψη του Γερμανού Υπουργού Εξωτερικών Βάντεφουλ στην Αθήνα και οι επαφές του με τον ομόλογό του Γιώργο Γεραπετρίτη και τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη σημειώθηκαν εν μέσω ενός μεταβαλλόμενου διεθνούς περιβάλλοντος. Σύμφωνα με ανάλυση, η συγκεκριμένη επίσκεψη εγείρει ερωτήματα, καθώς δεν είχε παρατηρηθεί προηγουμένως αντίστοιχο δείγμα συμμαχικού ενδιαφέροντος από το Βερολίνο προς την Ελλάδα.
σχετικά άρθρα
Το κείμενο εκτιμά ότι ο λόγος της επίσκεψης του Γερμανού Υπουργού, σε μια περίοδο που η γερμανική κυβέρνηση φέρεται να χαράσσει μια στρατηγική που έρχεται σε αντιπαράθεση με δύο υπερδυνάμεις, αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης πολιτικής στρατηγικής που η Γερμανία εφαρμόζει όχι μόνο για τα δικά της συμφέροντα, αλλά αυθαίρετα και στο όνομα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οδηγώντας την ΕΕ σε κινδύνους.
Η ανάλυση υποστηρίζει ότι η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να είχε αναβάλει την επίσκεψη λόγω πιθανών άλλων δεσμεύσεων. Ερμηνεύει τη συνάντηση ως έναν «ψυχρό εναγκαλισμό» που ενδέχεται να οδηγήσει σε δαπάνες δισεκατομμυρίων ευρώ για εξοπλιστικά προγράμματα αμφίβολης αναγκαιότητας και να φέρει την Ελλάδα σε μειονεκτική θέση, διαπράττοντας πολλαπλά στρατηγικά σφάλματα.
Ως πρωταρχικός λόγος για την προσέγγιση του Βερολίνου προς την Αθήνα αναφέρεται η πρόθεση πώλησης όπλων. Αυτή η πολιτική συνδέεται με τη στροφή της Γερμανίας στην πολεμική βιομηχανία, με στόχο την ανάκαμψη της βιομηχανίας της, την ανάσχεση της ακροδεξιάς και την ταχεία οικοδόμηση ισχυρού στρατού, όπως έχει υποστηρίξει ο Μερτς. Το κείμενο επισημαίνει ότι η Ελλάδα ήδη διαθέτει ένα εκτεταμένο εξοπλιστικό πρόγραμμα και, σύμφωνα με την ανάλυση, δεν ζήτησε ούτε έχει ανάγκη γερμανικά όπλα, αναφέροντας προηγούμενες συμβάσεις με σημαντικά επιχειρησιακά και οικονομικά ζητήματα. Επομένως, ο εν λόγω «εναγκαλισμός» με τη Γερμανία κρίνεται περιττός και λανθασμένος.
Ένας δεύτερος λόγος που καθιστά την εξέλιξη επικίνδυνη, σύμφωνα με την ανάλυση, είναι ότι η Ελλάδα προμηθεύεται όπλα από τους συμμάχους που έχει και επιθυμεί να διατηρήσει. Το κείμενο θέτει εν αμφιβόλω τον ρόλο της Γερμανίας ως συμμάχου της Ελλάδας, ισχυριζόμενο ότι έχει αποδείξει σταθερά, συστηματικά και επανειλημμένα ότι είναι σύμμαχος της Τουρκίας. Κατά συνέπεια, η απομάκρυνση από τους υφιστάμενους συμμάχους για την ενίσχυση των στρατιωτικών φιλοδοξιών του Βερολίνου θεωρείται λανθασμένη επιλογή.
Τέλος, ως τρίτο σφάλμα, που χαρακτηρίζεται ως δυνητικά καταστροφικό, αναφέρεται η υποτιθέμενη συνειδητή υπονόμευση των ευρωατλαντικών σχέσεων από τη Γερμανία. Το κείμενο υποστηρίζει ότι ο πολιτικός σχεδιασμός της Γερμανίας για στρατιωτική ηγεμονία στην Ευρώπη δεν είναι εφικτός όσο υπάρχει ο παράγοντας «Ηνωμένες Πολιτείες».
Για την Ελλάδα, μια τέτοια ανισορροπία θα μπορούσε να αποβεί μοιραία. Η ανάλυση καταλήγει προσφέροντας δύο πιθανές πορείες: είτε μια σημαντική ευκαιρία στις επερχόμενες ανακατατάξεις, εφόσον η χώρα διατηρήσει απόσταση από τη Γερμανία, είτε την καταστροφή, εάν επιλέξει να συνάψει στενότερους δεσμούς με τη χώρα που χαρακτηρίζεται ως οδηγός της Ευρώπης στο χάος.
