Η ελληνική Δικαιοσύνη εξελίσσεται στον «μεγάλο ασθενή» της Δημοκρατίας, με κατάρρευση εμπιστοσύνης άνω του 70%, ρήγματα στο σύστημα και μια σιωπηλή «εξέγερση» που ξεκινά από τα κατώτερα κλιμάκια. Η Δικαιοσύνη, ως ενδιάμεσος ανάμεσα σε εξουσία και κοινωνία, υποτίθεται ότι προστατεύει και τους δύο πυλώνες· στην πράξη όμως, στη σημερινή Ελλάδα της βαθιάς, πολυεπίπεδης παρακμής, έχει χάσει το κύρος της περισσότερο από κάθε άλλο θεσμό.
σχετικά άρθρα
Από τα μνημόνια μέχρι το σήμερα, η πλειονότητα των πολιτών δηλώνει ότι δεν την εμπιστεύεται, με τα ποσοστά δυσπιστίας να ξεπερνούν το 70% ακόμη και στις πιο «φιλικές» δημοσκοπήσεις. Φάνηκε στον τρόπο διαχείρισης του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ, φάνηκε στο φιάσκο των υποκλοπών, φάνηκε στην εθνική τραγωδία των Τεμπών· υποθέσεις όπου η κοινωνία περίμενε κάθαρση και εισέπραξε μισόλογα, καθυστερήσεις και περίεργες αρχειοθετήσεις.
Την ίδια ώρα όμως, τα υπόγεια ρεύματα της κοινωνίας, που ζητούν πολιτική αλλαγή, φαίνεται να ενεργοποιούν αντανακλαστικά σε χαμηλότερα κλιμάκια της Δικαιοσύνης: χαμηλόβαθμοι δικαστικοί ξανανοίγουν τη διερεύνηση των υποκλοπών, αιφνιδιάζουν με αποφάσεις όπως η αρχειοθέτηση των καταγγελιών κατά του ισόβιου προέδρου της ΓΣΕΕ και αντιδρούν στην ντροπιαστική εικόνα της δίκης των Τεμπών, όπου συγγενείς θυμάτων κάθισαν στις θέσεις των κατηγορουμένων.
Θλιβερή εξαίρεση παραμένει, όπως λένε πολλοί, η ηγεσία της Δικαιοσύνης, η οποία έχει ήδη παραπεμφθεί στην κρίση της Ιστορίας – αλλά όχι ακόμη στην κρίση των δικαστικών αιθουσών.
