Ο σολίστ του μπουζουκιού και τραγουδοποιός Βαγγέλης Μαχαίρας, γνωστός για την αυστηρότητα και τη λιτότητα του παιξίματός του, διατηρεί έντονη εκφραστικότητα και συναίσθημα καθ’ όλη τη διάρκεια της περίπου 40ετούς πορείας του.
σχετικά άρθρα
Καταγόμενος από τον Βόλο, ο Μαχαίρας περιγράφει το ιδιαίτερα ισχυρό μουσικό κλίμα της πόλης, αναφερόμενος στους αδελφούς Μιλάνους και τη «Σκάλα» τους. Ξεκίνησε να παίζει μπουζούκι σε ηλικία 12-13 ετών, αρχικά αυτοδίδακτος, εμπνευσμένος από συμμαθητή και τηλεοπτικές σειρές. Στα 14, ξεκίνησε επίσημα μαθήματα με τον Στάθη Μιλάνο, ο οποίος τον ενέταξε επαγγελματικά στον χώρο στα 16 του. Το επαγγελματικό του ντεμπούτο έγινε το 1988 με τον Τάσο Κρυστάλλη στον Βόλο, ενώ η συνεργασία του στη «Μέθεξη» υπήρξε καθοριστική.
Η επιλογή του να ασχοληθεί επαγγελματικά με το μπουζούκι τον οδήγησε να μετακομίσει στην Αθήνα το 1995. Έκτοτε, έχει συνεργαστεί με πλήθος καταξιωμένων καλλιτεχνών, με την μακροβιότερη συνεργασία (29 έτη) να είναι αυτή με τον Γιάννη Κότσιρα, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Επίσης, συνεργάστηκε με τον Θάνο Μικρούτσικο, τον οποίο εκτιμά για τη μουσική του ιδιοφυΐα και την ικανότητά του να προσφέρει ελευθερία έκφρασης. Σημαντικές συνεργασίες περιλαμβάνουν την Καμεράτα, την Εθνική Λυρική Σκηνή και την Ορχήστρα της ΕΡΤ, καθώς και τον συνθέτη Νίκο Πλατύραχο και τον ποιητή Δημήτρη Λέντζο.
Σχετικά με τις συμπράξεις λαϊκών οργάνων με ορχήστρες, ο Μαχαίρας υποστηρίζει ότι είναι αποδεκτές, εφόσον δεν αλλοιώνεται η ουσία του οργάνου – η λιτή, σαφής και καθαρή έκφρασή του. Εξηγεί ότι παίζει τόσο στο τρίχορδο όσο και στο τετράχορδο μπουζούκι με έναν «οριζόντιο» τρόπο, χρησιμοποιώντας τις χορδές με τρόπο που θυμίζει τα παλιά καραντουζένια.
Το 2007, ο Μαχαίρας ξεκίνησε και τη συγγραφή τραγουδιών, με πρώτο το επιτυχημένο «Κάπου θα βρεθούμε αν μ’ αγαπάς», σε συνεργασία με τον Γιάννη Κότσιρα. Προσεγγίζει τη σύνθεση με προσοχή, γράφοντας όταν αισθάνεται ότι «κάτι του λείπει», αναζητώντας στίχους που θα γεμίσουν αυτό το κενό.
Σχολιάζοντας τη σημερινή κατάσταση του μπουζουκιού, ο Βαγγέλης Μαχαίρας εκφράζει την ανησυχία του για ένα «εμπάργκο» από τα ραδιόφωνα εναντίον του παραδοσιακού λαϊκού οργάνου, σε αντίθεση με άλλα όργανα. Αν και αναγνωρίζει την αλλαγή στη λαϊκή μουσική και τις προτιμήσεις του κοινού, το οποίο αναζητά πλέον περισσότερο την ψυχαγωγία παρά την ενδοσκόπηση, πιστεύει ότι το μπουζούκι εξακολουθεί να προκαλεί «αγαλλίαση». Αυτή την περίοδο, ετοιμάζει νέα τραγούδια σε συνεργασία με νέους στιχουργούς, μαθητές του Δημήτρη Λέντζου, του οποίου τους λιτούς, απλούς και σαφείς στίχους βρίσκει να αντικατοπτρίζουν την Ελλάδα που, όπως λέει, μας λείπει.
