Ο Agosto Machado, ένας εμβληματικός καλλιτέχνης και ακτιβιστής που συνδέθηκε άρρηκτα με την underground καλλιτεχνική σκηνή του Downtown της Νέας Υόρκης και του οποίου τα γλυπτά-βωμοί κοσμούν αυτή την περίοδο την Μπιενάλε του Whitney, απεβίωσε το Σάββατο μετά από σύντομη ασθένεια. Σύμφωνα με την επιθυμία του, η γκαλερί του, Gordon Robichaux, δεν ανακοίνωσε την ηλικία του, με τον ίδιο να δηλώνει πέρυσι χιουμοριστικά: «Μια κυρία ποτέ δεν λέει».
σχετικά άρθρα
Ο Machado αναγνωρίζεται πλέον ευρέως ως καλλιτέχνης, αν και ο ίδιος προτιμούσε να περιγράφει τον εαυτό του ως «street queen της προ-Stonewall εποχής», υπογραμμίζοντας τον ρόλο του ως αρχειοφύλακα και ακτιβιστή. Υπήρξε ενεργό μέλος της εξέγερσης του Stonewall το 1969 και του Κινήματος Απελευθέρωσης των Γκέι της δεκαετίας του 1970, κινούμενος σε κύκλους με προσωπικότητες όπως η Marsha P. Johnson, η Sylvia Rivera, ο Andy Warhol και ο Peter Hujar. Μέσα από τις περφόρμανς του σε χώρους όπως το La MaMa και το Pyramid Club, εδραιώθηκε ως κεντρική μορφή της σκηνής του Downtown.
Η καλλιτεχνική του πρακτική επικεντρωνόταν στη δημιουργία βωμών από εφήμερα αντικείμενα – αναμνηστικά, έντυπο υλικό και απορρίμματα – τα οποία συνέλεγε για να διατηρήσει ζωντανή την ιστορία της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητάς του. Αυτοί οι βωμοί εξελίχθηκαν σε μνημεία για όσους χάθηκαν κατά την κρίση του AIDS, λειτουργώντας ως «λατρεία προγόνων» και έκφραση ευγνωμοσύνης. Ένα από τα πιο εμβληματικά έργα του, το “Ethyl (Altar)” του 2024, αφιερωμένο στην drag περφόρμερ Ethyl Eichelberger, αποτελείται από μια εκτενή συλλογή προσωπικών αντικειμένων και τεκμηρίων, το οποίο αποκτήθηκε πέρυσι από το Μουσείο Whitney, σηματοδοτώντας την πρώτη του είσοδο στη συλλογή του μουσείου.
Η αναγνώριση του έργου του από θεσμούς όπως το Whitney και το MoMA είναι πρόσφατη, με τη γκαλερί Gordon Robichaux να διαδραματίζει κομβικό ρόλο στην ανάδειξή του. Τα έργα του, που άλλοτε θεωρούνταν στην περιφέρεια της επίσημης τέχνης, βρίσκονται πλέον σε σημαντικές εκθέσεις, δίπλα σε καλλιτέχνες όπως ο David Wojnarowicz και ο Martin Wong, επιβεβαιώνοντας τη θέση του στην ιστορία της τέχνης της δεκαετίας του ’80.
Ο Machado, με κινεζικές, ισπανικές και φιλιππινέζικες ρίζες, υιοθέτησε το ψευδώνυμό του το 1959, εμπνευσμένος από το μοντέλο China Machado. Παρόλο που η ζωή του ξεκίνησε δύσκολα ως ορφανός στην Hell’s Kitchen, χωρίς στέγη και χρήματα, βρήκε το καταφύγιό του στο Greenwich Village, ένα κέντρο καλλιτεχνικής και queer δραστηριότητας. Η συλλογή αναμνηστικών, όπως τα αποκαλούσε ο ίδιος, αποτελούσε μια συναισθηματική ανάγκη για να τιμήσει όσους συνέβαλαν στην κοινότητά του.
Κατά τη διάρκεια της κρίσης του AIDS, αφιέρωσε 12 χρόνια σε προσπάθειες παροχής φροντίδας, παρά τον κοινωνικό στιγματισμό που βίωσε. Ο Machado πίστευε ακράδαντα στη μεταβατική φύση της ζωής. Σύμφωνα με την επιθυμία του, οι στάχτες του θα αναμειχθούν με εκείνες 11 άλλων αγαπημένων προσώπων, συμπεριλαμβανομένων της Marsha P. Johnson, και θα σκορπιστούν στον ποταμό Hudson, κοντά στο σημείο όπου βρέθηκε το σώμα της Johnson, ως μια κίνηση συνέχειας και μνήμης χωρίς την ανάγκη επίσημης τελετής.
