«Καλύψαμε τα κενά»: το καθησυχαστικό μήνυμα του ΝΑΤΟ πριν την Άγκυρα — και η αλήθεια πίσω του

Η Ευρώπη στέλνει μήνυμα αυτοπεποίθησης πριν τη Σύνοδο. Ο αναπληρωτής διοικητής του ΝΑΤΟ βγήκε δημόσια. Δηλαδή, ο Βρετανός στρατηγός Τζον Στρίνγκερ. Μάλιστα, δήλωσε ότι οι Ευρωπαίοι κάλυψαν τα αμερικανικά κενά. Όμως η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη από τη διαβεβαίωση. Έτσι, το μήνυμα κρύβει και μια σιωπηλή παραδοχή.

σχετικά άρθρα

Παπαστράτος: Επενδύει στη νέα γενιά επαγγελματιών με το FutuReady Internship Program

Ελλάκτωρ: Νέο Διοικητικό Συμβούλιο μετά την Ετήσια Γενική Συνέλευση

Το Ισραήλ ξαναγράφει τους κανόνες στη Χεβρώνα – Γιατί το Ιμπραήμι μπορεί να αλλάξει τη Δυτική Όχθη

Τι ακριβώς δήλωσε

Ας δούμε πρώτα τα λόγια του διοικητή. Ήρθαν λίγες μέρες πριν τη Σύνοδο. Πρώτον, είπε ότι οι Ευρωπαίοι αναπλήρωσαν τις αμερικανικές περικοπές. Δηλαδή, τα κενά στα σχέδια άμυνας της ηπείρου. Μάλιστα, μίλησε για «ισχυρότερη Ευρώπη σε ένα ισχυρότερο ΝΑΤΟ». Επιπλέον, το επιβεβαίωσε και εκπρόσωπος της συμμαχίας. Όμως το timing της δήλωσης δεν είναι τυχαίο. Γι’ αυτό αξίζει να δούμε τι δεν ειπώθηκε.

Το κενό που δεν γεμίζει

Και εδώ αρχίζει η πιο δύσκολη αλήθεια. Ο ίδιος ο Στρίνγκερ την παραδέχτηκε αλλού. Πρώτον, είπε ότι κάποιες αμερικανικές δυνατότητες δύσκολα αντικαθίστανται. Δηλαδή, τα όπλα μεγάλου βεληνεκούς και η επιτήρηση. Μάλιστα, μόνο οι ΗΠΑ διαθέτουν βαριά βομβαρδιστικά. Επιπλέον, η Ευρώπη δεν έχει άμεσο αντίστοιχο. Όμως πρότεινε ένα «κοκτέιλ» εναλλακτικών λύσεων. Γι’ αυτό μιλάμε για μπάλωμα, όχι για πλήρη αντικατάσταση.

Εύκολα και δύσκολα κενά

Ας το εξηγήσουμε καθαρά, γιατί κρύβει το νόημα. Δεν είναι όλα τα κενά ίδια. Πρώτον, η Ευρώπη κάλυψε γρήγορα τα πιο απλά. Δηλαδή, δυνάμεις και εξοπλισμό ρουτίνας. Μάλιστα, αυτό όντως είναι εντυπωσιακό για λίγες εβδομάδες. Επιπλέον, δείχνει πραγματική κινητοποίηση. Όμως τα στρατηγικά κενά μένουν ανοιχτά. Γι’ αυτό η εικόνα είναι διπλή, όχι μονοσήμαντη.

Η ιστορική μετάβαση

Πίσω από τα κενά κρύβεται μια βαθύτερη αλλαγή. Το ΝΑΤΟ αλλάζει θεμελιωδώς μορφή. Πρώτον, οι ΗΠΑ «μικραίνουν» τη συνεισφορά τους. Δηλαδή, ζητούν από την Ευρώπη να αναλάβει την άμυνά της. Μάλιστα, το ονομάζουν επίσημα «NATO 3.0». Επιπλέον, μιλούν για «ανθυγιεινή συνεξάρτηση» που πρέπει να λήξει. Όμως έτσι περνάμε από την αμερικανική εγγύηση στην ευρωπαϊκή ευθύνη. Γι’ αυτό η στιγμή είναι ιστορική για τη συμμαχία.

Ο «ευρωπαϊκός τρόπος πολέμου»

Αυτή η μετάβαση αλλάζει και τη λογική της άμυνας. Η Ευρώπη πρέπει να σκεφτεί διαφορετικά. Πρώτον, χρειάζεται δυνατότητες κομμένες στα δικά της μέτρα. Δηλαδή, φτιαγμένες για να αποτρέπουν τη Ρωσία. Μάλιστα, όχι απλώς να αντιγράφουν το αμερικανικό μοντέλο. Επιπλέον, απαιτεί δικό της σχεδιασμό και δομές διοίκησης. Όμως όλα αυτά θέλουν χρόνο και πολιτική βούληση. Γι’ αυτό η αυτονομία παραμένει στοίχημα, όχι δεδομένο.

Ό,τι κι αν κάνει η Ευρώπη

Και εδώ έρχεται η μεγάλη αντίφαση. Η ευρωπαϊκή προσπάθεια συναντά έναν απρόβλεπτο σύμμαχο. Πρώτον, ο Στρίνγκερ λέει ότι η Ευρώπη κάλυψε τα κενά. Δηλαδή, την ίδια στιγμή που ο Τραμπ παραπονιέται. Μάλιστα, χαρακτήρισε «γελοία» τη στήριξη των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ. Επιπλέον, μίλησε για «μονόπλευρη σχέση». Όμως λίγες μέρες πριν ανακοίνωσε και επανεξέταση των δυνάμεων. Γι’ αυτό η Ευρώπη μοιάζει να κυνηγά έναν στόχο που μετακινείται.

Το χάος των μηνυμάτων

Η αστάθεια αυτή δυσκολεύει κάθε σχεδιασμό. Οι σύμμαχοι δυσκολεύονται να προβλέψουν. Πρώτον, ο Τραμπ απείλησε επανειλημμένα να φύγει από τη συμμαχία. Δηλαδή, ενώ ταυτόχρονα στέλνει μηνύματα στήριξης. Μάλιστα, τον Μάιο έστειλε πέντε χιλιάδες στρατιώτες στην Πολωνία. Επιπλέον, τους έστειλε αφού είχε αποσύρει άλλους τόσους. Όμως ο στρατιωτικός σχεδιασμός θέλει σταθερότητα. Γι’ αυτό οι συνεχείς αλλαγές υπονομεύουν την αποτροπή.

Το ελληνικό διακύβευμα

Και τώρα το κομμάτι που αφορά την Αθήνα. Η μετάβαση αυτή έχει δύο όψεις. Πρώτον, η Ελλάδα ήδη πιάνει τους στόχους δαπανών. Δηλαδή, ανήκει στους συνεπείς συμμάχους. Μάλιστα, η «ευρωπαϊκή ευθύνη» ανοίγει ευκαιρίες για τη βιομηχανία της. Επιπλέον, ενισχύει τον ρόλο υποδομών όπως η Αλεξανδρούπολη. Όμως αν αδυνατίσει η αμερικανική ομπρέλα, γεννιέται ερώτημα για το Αιγαίο. Γι’ αυτό η Αθήνα ζυγίζει προσεκτικά ευκαιρία και κίνδυνο.

Η ουσία

Στο τέλος μένει μια καθαρή εικόνα. Η Ευρώπη πέτυχε πολλά, αλλά όχι τα πάντα. Πρώτον, κάλυψε γρήγορα τα εύκολα κενά. Όμως τα πιο κρίσιμα όπλα μένουν αμερικανικά. Μάλιστα, η μετάβαση σε ευρωπαϊκή ευθύνη μόλις ξεκίνησε. Γι’ αυτό η Άγκυρα θα δείξει αν η αυτοπεποίθηση έχει βάση. Τελικά, η αποτροπή κρίνεται στις πράξεις, όχι στις διαβεβαιώσεις.