ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ – Λίγες μόνο ώρες πριν ανοίξει η αυλαία της 98ης τελετής των βραβείων Όσκαρ, αν κάνεις μια βόλτα γύρω από το Dolby Theatre, η μυρωδιά στον αέρα δεν είναι αυτή του πανάκριβου αρώματος των σταρ. Είναι καθαρή μυρωδιά μπαρουτιού. Αυτό που ξεκίνησε πριν από μερικούς μήνες ως η αναμενόμενη –σχεδόν βαρετή– στέψη του Τιμοτέ Σαλαμέ (Timothée Chalamet) για τον Α’ Ανδρικό Ρόλο, έχει εξελιχθεί στο πιο ζουμερό παρασκήνιο της δεκαετίας. Ένας ανοιχτός, διαγενεακός πόλεμος. Δεν μιλάμε πια απλώς για μια κούρσα βραβείων· μιλάμε για την απόλυτη πολιτισμική σύγκρουση ανάμεσα στη σαρωτική, αμετανόητη Gen Z και τις «παλιές καραβάνες» του Χόλιγουντ που αρνούνται πεισματικά να παραδώσουν τα κλειδιά.
σχετικά άρθρα
Το Χρυσό Παιδί που Έγινε Κόκκινο Πανί
Κακά τα ψέματα, μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου η ιστορία είχε ήδη γραφτεί. Ο Σαλαμέ, στην ταινία Marty Supreme της A24, έδωσε τα ρέστα του. Η ενσάρκωση του θρύλου του πινγκ πονγκ, Marty Reisman, ήταν ένα masterclass υποκριτικής. Οι κριτικοί υποκλίνονταν, τα social media παραληρούσαν και το Χόλιγουντ ετοιμαζόταν να του δώσει το πολυπόθητο αγαλματίδιο. Ο Τιμοτέ δεν είναι απλώς ένας ηθοποιός· είναι το απόλυτο είδωλο της νέας γενιάς. Ένας σταρ που επικοινωνεί, ντύνεται και φέρεται με τους δικούς του όρους, αγνοώντας το παραδοσιακό πρωτόκολλο των παλιών στούντιο.
Όμως, ακριβώς αυτή η αυτοπεποίθηση –ή, όπως λένε τώρα οι επικριτές του, η αλαζονεία της νιότης– ήταν που γύρισε το παιχνίδι εις βάρος του.
Το Μοιραίο Φάουλ με την Όπερα
Η βόμβα έσκασε μέσα από μια συνέντευξη σε ένα βαρύγδουπο, ευρωπαϊκό πολιτιστικό έντυπο. Στην προσπάθειά του ο Σαλαμέ να “πουλήσει” την τραχύτητα, τον ιδρώτα και την κουλτούρα του δρόμου που απαιτούσε ο ρόλος του στο πινγκ πονγκ, αποφάσισε να τα βάλει με τις κλασικές τέχνες. Και το έκανε με τον πιο άγαρμπο τρόπο.
Χαρακτήρισε το μπαλέτο και την όπερα ως «αποστειρωμένα χόμπι για ελιτιστές που δεν έχουν επαφή με τον πραγματικό ιδρώτα και την τέχνη του δρόμου». Και σαν να μην έφτανε αυτό, έριξε τη χαριστική βολή: «Κανείς στην ηλικία μου δεν νοιάζεται πια για αυτά. Είναι νεκρή τέχνη».
Στον μικρόκοσμο του TikTok και του Instagram, η δήλωση χειροκροτήθηκε ως “βασισμένη” (based) και αυθεντική. Στα σαλόνια του Μπέβερλι Χιλς, όμως, έπεσε σαν κεραυνός.
Η Οργή των “Boomers” της Ακαδημίας
Εδώ μπαίνει στην εξίσωση η πραγματική δημογραφία των Όσκαρ. Ας μην γελιόμαστε, η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου μπορεί να προσπαθεί να εκσυγχρονιστεί βάζοντας νέο αίμα, αλλά ο σκληρός πυρήνας της παραμένει ίδιος: μεγαλύτερης ηλικίας, παραδοσιακοί, εύποροι άνθρωποι της βιομηχανίας. Οι ίδιοι άνθρωποι που ψηφίζουν για τα Όσκαρ είναι αυτοί που κάθονται στις πρώτες σειρές και είναι οι μεγάλοι χορηγοί της Όπερας του Λος Άντζελες και του Μπαλέτου της Νέας Υόρκης.
Για τις παλιές καραβάνες του Χόλιγουντ, τα σχόλια του Τιμοτέ δεν ήταν απλώς ένα φάουλ. Ήταν ιεροσυλία. Ήταν ένα ευθύ χτύπημα στην κουλτούρα και τους θεσμούς που οι ίδιοι συντηρούν και πιστεύουν ότι προστατεύουν. Η αντίδραση ήταν άμεση και τιμωρητική. Αντί το PR team του ηθοποιού να μαζέψει τα ασυμμάζευτα με μια γρήγορη, ταπεινή συγγνώμη, επιχείρησε αρχικά να τα ρίξει στη «λάθος μετάφραση». Το αποτέλεσμα; Οι ψηφοφόροι πείσμωσαν. Οι κάλπες άνοιξαν ακριβώς πάνω στην κορύφωση αυτού του κύματος οργής.
Gen Z στα Χαρακώματα και η Κουλτούρα της “Ακύρωσης”
Ο εμφύλιος μεταφέρθηκε γρήγορα παντού. Στο διαδίκτυο, οι σκληροπυρηνικοί φαν του Σαλαμέ –η περιβόητη Gen Z– ξεκίνησαν εκστρατεία υπεράσπισης, κατηγορώντας την Ακαδημία για “cancel culture” και βαθιά υποκρισία. «Πώς γίνεται να βραβεύουν ανθρώπους με σκοτεινό, αποδεδειγμένα προβληματικό παρελθόν, αλλά να ακυρώνουν ένα 30χρονο παιδί επειδή είπε την αλήθεια του για την όπερα;» ήταν το βασικό επιχείρημα που κυριάρχησε στα social media.
Από την άλλη πλευρά, βετεράνοι ηθοποιοί και σκηνοθέτες ψιθυρίζουν στα πάρτι των γραφείων Τύπου τις τελευταίες μέρες: «Αν θεωρεί ότι η τέχνη μας είναι νεκρή, γιατί καίγεται τόσο πολύ να του δώσουμε το βραβείο μας;». Το χάσμα γενεών σε όλο του το μεγαλείο, τυπωμένο στα ψηφοδέλτια.
Ο Ευνοημένος της Υπόθεσης: Η Ώρα του Michael B. Jordan
Και ενώ ο Σαλαμέ και η Gen Z πολεμούν τους ανεμόμυλους του κατεστημένου, κάποιος άλλος βγήκε κερδισμένος. Και το όνομα αυτού: Michael B. Jordan.
Ο Jordan, με την καθηλωτική του ερμηνεία στο ιστορικό πλέον θρίλερ Sinners του Ryan Coogler, βρισκόταν στη γωνία, περιμένοντας τη στιγμή του. Και το Χόλιγουντ του την έδωσε απλόχερα. Γιατί; Επειδή ο Jordan είναι το απόλυτο αντίδοτο στον “αυθάδη” Σαλαμέ. Είναι το «καλό παιδί» της βιομηχανίας. Ένας άψογος επαγγελματίας, τρομερά αγαπητός σε όλους τους συναδέλφους του, που δουλεύει σκληρά, δεν προκαλεί επικοινωνιακές κρίσεις, σέβεται τους παλιούς και κάνει focus στη δουλειά του.
Όταν ο Jordan σάρωσε στα βραβεία του Σωματείου Ηθοποιών (SAG), το μήνυμα ελήφθη. Οι “παλιές καραβάνες” βρήκαν στο πρόσωπό του την τέλεια ευκαιρία να δώσουν ένα γερό μάθημα στον νεαρό διεκδικητή. Ψηφίζοντας Jordan, δεν τιμούν απλώς μια σπουδαία ερμηνεία, αλλά περνούν το ηχηρό μήνυμα ότι στο Χόλιγουντ οι τρόποι, το PR και ο σεβασμός στην ιεραρχία της τέχνης ακόμα μετράνε.
Το “Ντόμινο” και η Τιτανομαχία για την Καλύτερη Ταινία
Αυτός ο ακήρυχτος πόλεμος, ωστόσο, δεν περιορίζεται μόνο σε ένα χρυσό αγαλματίδιο. Το ρεύμα συμπαράστασης προς τον Michael B. Jordan έχει δημιουργήσει ένα απρόσμενο φαινόμενο ντόμινο που απειλεί να τινάξει στον αέρα και την κορυφαία κατηγορία της βραδιάς: αυτήν της Καλύτερης Ταινίας.
Η ορμή που απέκτησε ξαφνικά ο Jordan συμπαρέσυρε μαζί της ολόκληρο το Sinners. Η ταινία είχε ήδη γράψει ιστορία με το ασύλληπτο ρεκόρ των 16 υποψηφιοτήτων, αλλά, ας είμαστε ειλικρινείς, ιστορικά η Ακαδημία “σνομπάρει” τα βαμπιρικά θρίλερ όταν έρχεται η ώρα του μεγάλου βραβείου. Τώρα, όμως, η δυναμική έχει αλλάξει ραγδαία. Καθώς οι ψηφοφόροι στρέφονται προς το Sinners για να στηρίξουν τον πρωταγωνιστή του, η ταινία έχει μετατραπεί στο απόλυτο αντίπαλο δέος απέναντι στο παραδοσιακό, οσκαρικό φαβορί: το One Battle After Another του Paul Thomas Anderson.
Το δίλημμα των ψηφοφόρων είναι πλέον εκκωφαντικό: Από τη μία, ο Paul Thomas Anderson εκπροσωπεί το κλασικό, μεγαλεπήβολο ιστορικό έπος – ακριβώς το είδος του prestige σινεμά που λατρεύουν οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι. Από την άλλη, το Sinners αποτελεί μια σκοτεινή, pop culture έκρηξη. Θα επιλέξουν οι “παλιές καραβάνες” να ισορροπήσουν τα πράγματα, δίνοντας τον Α’ Ανδρικό στον Jordan αλλά την Καλύτερη Ταινία στο “βαρύ” έπος του Anderson; Ή το αντι-Σαλαμέ κύμα θα αποδειχθεί τόσο ισχυρό που θα χαρίσει στο Sinners την απόλυτη, ιστορική σάρωση;
Η Τελική Αναμέτρηση
Φτάνοντας στο σήμερα, τα προγνωστικά έχουν πάρει φωτιά. Αυτό που κάποτε ήταν ένας περίπατος για το Marty Supreme, τώρα είναι ένα απόλυτο ντέρμπι που κόβει την ανάσα. Είναι το απόλυτο “Dead Heat”.
Όποιο κι αν είναι το όνομα που θα ακουστεί από τους φακέλους αύριο το βράδυ, ένα είναι σίγουρο: Η φετινή τελετή των Όσκαρ δεν θα μείνει στην ιστορία μόνο για τα ρεκόρ και τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, αλλά για το πώς μια ατάκα για το μπαλέτο ξεγύμνωσε το χάσμα ανάμεσα στο νέο αίμα και το παλιό, βαθύ Χόλιγουντ. Η Gen Z μπορεί να έχει τα trends και τα views, αλλά, προς το παρόν τουλάχιστον, οι παλιές καραβάνες κρατούν ακόμα τα χρυσά αγαλματίδια.
