Οι μυστηριώδεις «βάσεις εξωγήινων» στη Γη – Η σκοτεινή πυραμίδα της Αλάσκας και τα νησιά που εξαφανίζονται
Οι θεωρίες για υπόγειες εγκαταστάσεις κάτω από τους πάγους, το Sandy Island που παρέμενε στους χάρτες για περισσότερα από 200 χρόνια και ο θρύλος του Hy-Brasil που εμφανίζεται μέσα από την ομίχλη
Από τις απομονωμένες εκτάσεις της Αλάσκας μέχρι τους πάγους της Ανταρκτικής και μυστηριώδη νησιά που εμφανίζονταν επί αιώνες στους χάρτες πριν εξαφανιστούν, μια σειρά από ιστορίες, μαρτυρίες και θεωρίες έχουν τροφοδοτήσει την ιδέα ότι ορισμένα από τα πιο δυσπρόσιτα σημεία της Γης μπορεί να κρύβουν κάτι πολύ περισσότερο από ανεξερεύνητα τοπία.
σχετικά άρθρα
Στην Αλάσκα, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στο όρος Hayes, μια απομονωμένη κορυφή όπου εδώ και δεκαετίες αναφέρονται θεάσεις UFO, παράξενα φώτα και άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα. Η περιοχή είναι ιδιαίτερα δύσκολα προσβάσιμη, καθώς δεν υπάρχει οδικό δίκτυο που να οδηγεί στο βουνό και η πρόσβαση γίνεται ουσιαστικά μόνο από αέρος.
Όπως μεταδίδει το History Channel, για χρόνια, οι ισχυρισμοί για ασυνήθιστη δραστηριότητα στη συγκεκριμένη περιοχή στηρίζονταν κυρίως σε μαρτυρίες. Το ενδιαφέρον αναζωπυρώθηκε το 1995, όταν αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της CIA συνδέθηκαν με το όρος Hayes και το απόρρητο πρόγραμμα Stargate.
Ερευνητές που μελέτησαν τα έγγραφα υποστήριξαν ότι εντόπισαν αναφορές που παρέπεμπαν σε εγκατάσταση κάτω από το βουνό, την οποία ερμήνευσαν ως πιθανή υπόγεια βάση εξωγήινης προέλευσης. Πρόκειται για έναν από τους ισχυρισμούς που αποτέλεσαν τη βάση των μεταγενέστερων θεωριών γύρω από την περιοχή.
Ακόμη πιο παράξενη είναι η ιστορία της λεγόμενης «Σκοτεινής Πυραμίδας» της Αλάσκας.
Το 1992, Αμερικανοί γεωλόγοι φέρεται να εντόπισαν μέσω σεισμικών οργάνων ένα μυστηριώδες αντικείμενο πυραμιδοειδούς μορφής κάτω από την περιοχή του όρους Ντενάλι, περίπου 130 μίλια νοτιοδυτικά του όρους Hayes. Η κατασκευή περιγράφεται ως ύψους περίπου 550 ποδιών, με την κορυφή της να βρίσκεται περίπου 150 πόδια κάτω από το έδαφος.
Η λεγόμενη Dark Pyramid περιγράφεται ως μια τεράστια πυραμιδοειδής κατασκευή από μαύρη πέτρα, με μέγεθος που φέρεται να είναι περίπου διπλάσιο από εκείνο της Μεγάλης Πυραμίδας της Γκίζας.
Η ερευνητική δημοσιογράφος Linda Moulton Howe ασχολήθηκε επί χρόνια με την υπόθεση και μίλησε με ανθρώπους που ισχυρίστηκαν ότι είχαν πληροφορίες για την υποτιθέμενη υπόγεια εγκατάσταση.
Ανάμεσά τους ήταν ένας άνδρας που υποστήριξε ότι ο πατέρας του, ηλεκτρονικός μηχανικός της Western Electric, είχε μεταφερθεί σε εγκατάσταση δυτικά του Ντενάλι. Κατά την αφήγησή του, στο σημείο υπήρχε ένας μεγάλος ανελκυστήρας φορτίων που οδηγούσε βαθιά στο έδαφος και κατέληγε σε χώρους εργασίας και γραφεία.
Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι ο πατέρας του ενημερώθηκε πως βρισκόταν στο κάτω μέρος μιας πυραμίδας, στις γωνίες της οποίας υπήρχαν εγκαταστάσεις που παρακολουθούσαν κάποια μορφή ενέργειας.
Ο εντυπωσιακότερος ισχυρισμός ήταν ότι η ενέργεια που φερόταν να εκπέμπει η πυραμίδα ήταν αρκετή ώστε να τροφοδοτήσει ολόκληρο τον Καναδά. Η αφήγηση αυτή οδήγησε σε ακόμη πιο ακραίες θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες η κατασκευή θα μπορούσε να αποτελεί ένα άγνωστο υπόγειο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας ή ακόμη και εξωγήινη βάση.
Το νησί που υπήρχε στους χάρτες και μετά… εξαφανίστηκε
Χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Αλάσκα βρίσκεται μια εντελώς διαφορετική ιστορία.
Τον Οκτώβριο του 2012, επιστήμονες που ταξίδευαν στον Ειρηνικό Ωκεανό μεταξύ Αυστραλίας και Νέας Καληδονίας κατευθύνθηκαν προς τις συντεταγμένες όπου οι επιστημονικές βάσεις δεδομένων τοποθετούσαν το Sandy Island.
Το νησί εμφανιζόταν να έχει μήκος περίπου 15 μίλια και πλάτος τρία μίλια, δηλαδή έκταση συγκρίσιμη με εκείνη του Μανχάταν.
Όταν όμως οι επιστήμονες έφτασαν στις συγκεκριμένες συντεταγμένες, δεν βρήκαν κανένα νησί.
Ακόμη πιο παράξενο ήταν ότι δεν υπήρχαν ενδείξεις πως μια χερσαία έκταση είχε απλώς βυθιστεί λόγω της ανόδου της στάθμης της θάλασσας. Στο σημείο υπήρχε ωκεανός με βάθος περίπου 4.600 πόδια.
Το Sandy Island είχε εμφανιστεί σε χάρτες για περισσότερο από δύο αιώνες. Η παρουσία του καταγράφηκε ήδη από τον 18ο αιώνα, ενώ εξακολουθούσε να εμφανίζεται ακόμη και σε σύγχρονους δορυφορικούς χάρτες μέχρι το 2013, όταν τελικά αφαιρέθηκε μετά τα ευρήματα του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ.
Αρχικά διατυπώθηκαν ακόμη και αμφιβολίες για το εάν οι ερευνητές είχαν φτάσει στο σωστό σημείο, καθώς δορυφορικά δεδομένα είχαν καταγράψει στην περιοχή θερμοκρασίες που θεωρήθηκαν συμβατές με την παρουσία ξηράς. Αργότερα, οι συγκεκριμένες ενδείξεις αποδόθηκαν σε σφάλματα των δεδομένων.
Η μακρόχρονη παρουσία του Sandy Island στους χάρτες, ωστόσο, έγινε η βάση για πολύ πιο ακραίες θεωρίες.
Μία από αυτές υποστηρίζει ότι το νησί θα μπορούσε να εξαφανίζεται μέσω κάποιας προηγμένης τεχνολογίας απόκρυψης, η οποία θα μπορούσε να κάμπτει το φως και να κάνει μια ολόκληρη χερσαία περιοχή αόρατη.
Άλλες θεωρίες προχώρησαν ακόμη περισσότερο, προτείνοντας ότι το Sandy Island ίσως δεν ήταν ποτέ πραγματικό νησί, αλλά κάποια τεχνολογική κατασκευή που μπορούσε να εμφανίζεται στην επιφάνεια του ωκεανού και στη συνέχεια να μετακινείται.
Οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί συνδέθηκαν ακόμη και με ιστορίες «πλωτών νησιών» της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, τα οποία παρουσιάζονταν ως αντικείμενα που έπεφταν στη θάλασσα χωρίς να βυθίζονται και μπορούσαν να μετακινούνται.
Από τον Ειρηνικό, οι θεωρίες για κρυμμένες εγκαταστάσεις μεταφέρονται στην Ανταρκτική, την πιο απομονωμένη και παγωμένη ήπειρο του πλανήτη.
Η μέση ημερήσια θερμοκρασία στον Νότιο Πόλο φτάνει περίπου τους -56 βαθμούς Φαρενάιτ, ενώ οι άνεμοι μπορούν να ξεπεράσουν τα 100 μίλια την ώρα. Οι μοναδικοί άνθρωποι που βρίσκονται εκεί είναι μερικές χιλιάδες επιστήμονες και εργαζόμενοι σε ερευνητικές εγκαταστάσεις.
Οι ιστορίες περί παράξενης δραστηριότητας στην Ανταρκτική πηγαίνουν πίσω αρκετές δεκαετίες. Μία θεωρία θέλει τους Ναζί να έχουν χρησιμοποιήσει U-boats για αποστολές στην περιοχή και να έχουν ανακαλύψει σπήλαια κάτω από τους πάγους, ακόμη και τεχνολογία άγνωστης προέλευσης.
Μετά την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας το 1945, αμερικανική στρατιωτική αποστολή στάλθηκε επίσης στην Ανταρκτική. Μεταγενέστερες αφηγήσεις υποστήριξαν ότι κατά την παρουσία της εκεί καταγράφηκαν άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα να αναδύονται από το νερό.
Ένας ακόμη ισχυρισμός ήρθε στο προσκήνιο τον Φεβρουάριο του 2019, όταν η Linda Moulton Howe παρουσίασε τη μαρτυρία ενός πρώην μηχανικού πτήσεων του αμερικανικού Ναυτικού, ο οποίος εμφανίστηκε με το όνομα «Brian».
Ο άνδρας υποστήριξε ότι περίπου τον Οκτώβριο του 1985 συμμετείχε σε αποστολή από τον σταθμό McMurdo προς το Davis Camp για την παραλαβή ενός τραυματισμένου επιστήμονα. Το πλήρωμα είχε λάβει αυστηρή εντολή να πραγματοποιήσει παράκαμψη περίπου 30 μιλίων, ώστε να μην πετάξει πάνω από έναν συγκεκριμένο σταθμό δειγματοληψίας αέρα.
Το πλήρωμα φέρεται τελικά να ακολούθησε την πιο σύντομη διαδρομή και να πέρασε πάνω από την απαγορευμένη περιοχή.
Εκεί, αντί για έναν συνηθισμένο σταθμό, ο «Brian» ισχυρίστηκε ότι είδε ένα τεράστιο άνοιγμα στον πάγο, με μια χιονισμένη ράμπα να οδηγεί προς το εσωτερικό του.
Η εικόνα του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση επειδή το πολικό οροπέδιο στην περιοχή είναι σχεδόν απόλυτα επίπεδο και, όπως υποστήριξε, μια τόσο μεγάλη κοιλότητα δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί.
Η μαρτυρία αυτή χρησιμοποιήθηκε έκτοτε για να ενισχύσει τις θεωρίες περί μυστικής υπόγειας εγκατάστασης κάτω από τους πάγους της Ανταρκτικής, χωρίς ωστόσο να παρέχεται απόδειξη ότι το άνοιγμα είχε εξωγήινη προέλευση.
Ο θρύλος του Hy-Brasil που εμφανιζόταν κάθε επτά χρόνια
Μια από τις παλαιότερες ιστορίες για μυστηριώδη νησιά βρίσκεται στον βόρειο Ατλαντικό, περίπου 200 μίλια δυτικά της Ιρλανδίας.
Εκεί, μεσαιωνικοί χαρτογράφοι τοποθετούσαν το Hy-Brasil, ένα μυθικό νησί που παρέμεινε αντικείμενο αναζητήσεων ναυτικών επί περισσότερους από έξι αιώνες.
Σύμφωνα με τον θρύλο, το Hy-Brasil ήταν ένας παραδεισένιος τόπος που δεν μπορούσε να γίνει ορατός παρά μόνο μία φορά κάθε επτά χρόνια. Ακόμη και τότε, μπορούσε να εμφανιστεί μέσα από την ομίχλη χωρίς να είναι απαραίτητα δυνατή η προσέγγισή του.
Το νησί εμφανίστηκε σε χάρτη του Ιταλομαγιορκινού χαρτογράφου Angelino de Dalorto το 1325, με χαρακτηριστικό σχεδόν κυκλικό σχήμα.
Περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, το 1497, ο Ιταλός εξερευνητής John Cabot φέρεται επίσης να ανέφερε ότι έφτασε στο Hy-Brasil. Το 1674, ο Ιρλανδός καπετάνιος John Nisbet υποστήριξε ότι επέστρεψε από το νησί με ασήμι και χρυσό που του είχε προσφέρει ένας μυστηριώδης ηλικιωμένος άνδρας.
Ο ίδιος και το πλήρωμά του περιέγραψαν ακόμη την παρουσία γιγαντιαίων μαύρων κουνελιών, ενώ άλλες ιστορίες της εποχής μιλούσαν για όμορφους ανθρώπους που έμοιαζαν να λάμπουν.
Στην ιρλανδική παράδοση, το Hy-Brasil συνδέθηκε ακόμη και με τον τόπο προέλευσης θεϊκών όντων και με έναν προηγμένο πολιτισμό.
Το 1684, ο Ιρλανδός ιστορικός Roderic O’Flaherty έγραψε για το Hy-Brasil στο έργο του A Chorographical Description of West or H-Iar Connaught, περιγράφοντάς το ως μαγεμένο τόπο, κρυμμένο με ειδική εντολή του Θεού.
Όπως και η Ατλαντίδα, το μυστηριώδες νησί συνδέθηκε σταδιακά με θεωρίες περί ενός χαμένου προηγμένου πολιτισμού. Μία εκδοχή θέλει το Hy-Brasil να εξακολουθεί να βρίσκεται κάτω από τη θάλασσα και να αναδύεται μόνο όταν επικρατούν οι κατάλληλες συνθήκες.
Η τελευταία αναφερόμενη θέασή του τοποθετείται στο 1872, όταν ο συγγραφέας T.J. Westropp και το πλήρωμά του φέρονται να είδαν το νησί να εμφανίζεται και στη συνέχεια να εξαφανίζεται.
Οι πιο ακραίες θεωρίες συνδέουν ακόμη και το Hy-Brasil με έναν προηγμένο πολιτισμό εξωγήινης προέλευσης ή με μια τεχνολογικά εξελιγμένη βάση, ενώ παρόμοιες ιστορίες για ανεξήγητες εξαφανίσεις, παράξενα όντα και τόπους που εμφανίζονται και χάνονται έχουν οδηγήσει στην υπόθεση ότι τέτοιες περιοχές μπορεί να λειτουργούν ως «πύλες» ή ενδιάμεσοι σταθμοί.
Από τη «Σκοτεινή Πυραμίδα» της Αλάσκας και το άνοιγμα στους πάγους της Ανταρκτικής μέχρι το πραγματικό γεωγραφικό μυστήριο του Sandy Island και τον αιώνιο θρύλο του Hy-Brasil, οι ιστορίες αυτές συνδυάζουν πραγματικούς τόπους και ιστορικούς χάρτες με μαρτυρίες, θρύλους και εξαιρετικά αμφιλεγόμενες θεωρίες.
Κοινός παρονομαστής είναι η ιδέα ότι τα πιο απομονωμένα σημεία του πλανήτη μπορεί να κρύβουν εγκαταστάσεις ή φαινόμενα που παραμένουν μακριά από την ανθρώπινη παρουσία. Ωστόσο, οι ισχυρισμοί περί εξωγήινων βάσεων, τεχνολογίας απόκρυψης και υπόγειων πυραμίδων παραμένουν θεωρίες και αφηγήσεις, χωρίς στο συγκεκριμένο υλικό να παρουσιάζονται αποδείξεις που να επιβεβαιώνουν την εξωγήινη προέλευσή τους.
