Τον Μάιο του 1998, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις οριστικοποιούσαν τη λίστα των χωρών που θα συμμετείχαν στην πρώτη φάση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Ήταν η στιγμή που το γαλλικό φράγκο, ένα νόμισμα με ιστορία αιώνων, άρχισε να παραδίδει τη σκυτάλη στο Ευρώ. Αυτή η μετάβαση δεν ήταν μόνο τεχνική· ήταν η απόλυτη πολιτική δέσμευση στη δημοσιονομική πειθαρχία και τη σταθερότητα των τιμών, υπό την επίβλεψη της τότε νεοσύστατης ΕΚΤ.
σχετικά άρθρα
Σήμερα, η συζήτηση για τη νομισματική πολιτική της Ευρωζώνης είναι πιο κρίσιμη από ποτέ. Η απώλεια της εθνικής νομισματικής αυτονομίας, που επισφραγίστηκε εκείνες τις ημέρες του Μαΐου, παραμένει το κεντρικό σημείο τριβής μεταξύ του ευρωπαϊκού Βορρά και Νότου. Με τον πληθωρισμό να πιέζει τα νοικοκυριά και τα επιτόκια να αποτελούν το μοναδικό εργαλείο ανάσχεσης, η μνήμη του φράγκου και του μάρκου επιστρέφει ως αίτημα για μεγαλύτερη ευελιξία.
Ωστόσο, η ισοτιμία του ευρώ παραμένει το ισχυρότερο ανάχωμα απέναντι στους κερδοσκόπους. Η ιστορική απόφαση του 1998 δημιούργησε ένα κοινό πεπρωμένο, όπου η τραπεζική ενοποίηση και η κοινή διαχείριση του χρέους είναι πλέον μονόδρομος για την αποφυγή μιας νέας υπαρξιακής κρίσης στην Ευρώπη.
