Tο ΔΝΤ παγιδεύει την Αργεντινή και καταστρέφει τη μεσαία τάξη
27 Αυγούστου 2001
A woman holds a sign that reads "No to the IMF" (International Monetary Fund) during a protest outside the Congress in Buenos Aires, Argentina May 9, 2018. REUTERS/Marcos Brindicci
Στις 27 Αυγούστου 2001, εν μέσω μιας καλπάζουσας οικονομικής κρίσης, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) ενέκρινε μια «σωτήρια» πιστωτική γραμμή ύψους 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς την Αργεντινή. Ο στόχος αυτής της χρηματοδότησης παρουσιάστηκε ως προσπάθεια αποτροπής της χρεοκοπίας. Η σκληρή μακροοικονομική αλήθεια, όμως, ήταν ότι τα χρήματα αυτά δεν προορίζονταν για τον λαό της Αργεντινής, αλλά αποκλειστικά για τους ξένους ομολογιούχους και τις διεθνείς επενδυτικές τράπεζες. Το δάνειο εξυπηρετούσε έναν και μόνο σκοπό: να κερδίσει χρόνο το δυτικό κεφάλαιο ώστε να αποχωρήσει ομαλά, πριν το σύστημα καταρρεύσει ολοσχερώς.
σχετικά άρθρα
Η συμφωνία απαιτούσε από την κυβέρνηση του Μπουένος Άιρες να διατηρήσει πάση θυσία το αυτοκτονικό καθεστώς της απόλυτης νομισματικής ισοτιμίας (1 πέσο = 1 δολάριο) και να επιβάλει νέο γύρο βάρβαρης λιτότητας. Αυτός ο τεχνητός νομισματικός ζουρλομανδύας είχε ήδη καταστρέψει την ανταγωνιστικότητα των αργεντίνικων εξαγωγών, διαλύοντας τις εγχώριες εφοδιαστικές αλυσίδες παραγωγής. Λίγους μήνες αργότερα, το αναπόφευκτο συνέβη: η χώρα κήρυξε στάση πληρωμών, οι τράπεζες έκλεισαν (το διαβόητο corralito) και οι αποταμιεύσεις μιας ολόκληρης γενιάς εξαερώθηκαν. Η 27η Αυγούστου 2001 αποτελεί μνημείο της κυνικότητας των διεθνών οργανισμών: το ΔΝΤ χρησιμοποίησε το εξωτερικό χρέος ως εργαλείο πειθαρχίας, επιβάλλοντας πολιτικές που προστάτευσαν απόλυτα τους δανειστές της Wall Street, μετατρέποντας τη μεσαία τάξη της Αργεντινής στον μόνιμο απορροφητήρα των συστημικών ζημιών.
