Τα πέντε σεντς που γέννησαν τη βιομηχανία του τζουκμπόξ

23 Νοεμβρίου 1889

Τα πέντε σεντς που γέννησαν τη βιομηχανία του τζουκμπόξ

Στις 23 Νοεμβρίου 1889, σε ένα σαλούν του Σαν Φρανσίσκο, πραγματοποιήθηκε μια μικρή τεχνολογική επανάσταση που έμελλε να δημιουργήσει μια νέα επιχειρηματική αγορά. Στο Palais Royale Saloon εγκαταστάθηκε ένας από τους πρώτους εμπορικά επιτυχημένους φωνογράφους που λειτουργούσαν με την εισαγωγή νομίσματος, αποτελώντας τον πρόδρομο του σύγχρονου τζουκμπόξ και εγκαινιάζοντας ένα μοντέλο πληρωμής για την ακρόαση μουσικής.

σχετικά άρθρα

Πίσω από την ιδέα βρισκόταν ο Αμερικανός επιχειρηματίας Λούις Γκλας, επικεφαλής της Pacific Phonograph Company, σε συνεργασία με τον Γουίλιαμ Άρνολντ. Οι δύο επιχειρηματίες αξιοποίησαν την τεχνολογία του φωνογράφου του Τόμας Έντισον, προσθέτοντας έναν μηχανισμό που ενεργοποιούσε τη συσκευή όταν ο πελάτης έριχνε ένα νόμισμα των πέντε σεντς.

Η κατασκευή ήταν απλή σε σχέση με τις δυνατότητες που θα αποκτούσαν αργότερα τα τζουκμπόξ. Ο φωνογράφος βρισκόταν μέσα σε ξύλινο περίβλημα και διέθετε τέσσερις σωλήνες ακρόασης, επιτρέποντας σε διαφορετικούς πελάτες να ακούσουν την ίδια ηχογράφηση. Δεν υπήρχε δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε δεκάδες τραγούδια, καθώς το μηχάνημα χρησιμοποιούσε έναν κύλινδρο ηχογράφησης κάθε φορά.

Η πραγματική καινοτομία, όμως, δεν βρισκόταν στον ήχο. Βρισκόταν στο επιχειρηματικό μοντέλο.

Για πρώτη φορά, η καταγεγραμμένη μουσική μπορούσε να προσφέρεται μαζικά ως υπηρεσία, χωρίς να απαιτείται ζωντανή παρουσία μουσικού και χωρίς ο καταναλωτής να χρειάζεται να αγοράσει τον ίδιο τον φωνογράφο.

Η ανταπόκριση του κοινού αποδείχθηκε εντυπωσιακή. Σύμφωνα με ιστορικές καταγραφές της βιομηχανίας, μέσα στους πρώτους μήνες λειτουργίας του συστήματος ο Γκλας επέκτεινε τη δραστηριότητά του σε περισσότερες συσκευές. Έως τον Μάιο του 1890, δεκαπέντε μηχανήματα είχαν αποφέρει συνολικά περισσότερα από 4.000 δολάρια, ποσό ιδιαίτερα σημαντικό για μια νέα ψυχαγωγική δραστηριότητα της εποχής.

Η επιτυχία αποκάλυψε μια νέα πηγή εσόδων για επιχειρήσεις εστίασης, ξενοδοχεία και χώρους διασκέδασης. Οι ιδιοκτήτες μπορούσαν να προσφέρουν μια επιπλέον υπηρεσία στους πελάτες τους, ενώ οι εταιρείες φωνογράφων αποκτούσαν τη δυνατότητα να δημιουργούν επαναλαμβανόμενα έσοδα από τη χρήση του εξοπλισμού.

Το συγκεκριμένο μοντέλο αποτέλεσε πρόδρομο μιας ολόκληρης βιομηχανίας αυτόματων μηχανημάτων ψυχαγωγίας. Αργότερα, οι εταιρείες Wurlitzer, Seeburg και Rock-Ola θα αναπτύξουν εξελιγμένα τζουκμπόξ, τα οποία θα γίνουν αναπόσπαστο μέρος της αμερικανικής μουσικής και καταναλωτικής κουλτούρας.

Η τεχνολογική εξέλιξη επέτρεψε στα μηχανήματα να αποθηκεύουν πολλούς δίσκους και να προσφέρουν στον καταναλωτή τη δυνατότητα επιλογής συγκεκριμένου τραγουδιού, δημιουργώντας νέα ζήτηση για τη δισκογραφική βιομηχανία.

Η 23η Νοεμβρίου 1889 αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο μια απλή τεχνολογική εφαρμογή μπορεί να δημιουργήσει μια εντελώς νέα αγορά.

Το πρώτο τζουκμπόξ απέδειξε ότι η οικονομική αξία της μουσικής δεν εξαρτάται μόνο από την πώληση ενός προϊόντος, αλλά και από την επαναλαμβανόμενη πρόσβαση στο περιεχόμενο. Μια επιχειρηματική αρχή που, με πολύ διαφορετικές τεχνολογικές μορφές, εξακολουθεί να χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ψηφιακή οικονομία και τις υπηρεσίες μουσικής κατά παραγγελία.