Με τον φόβο μιας γαλλικής εισβολής να πλανάται πάνω από τη Βρετανία, οι καταθέτες πανικοβάλλονται και σπεύδουν να μετατρέψουν τα χαρτονομίσματά τους σε χρυσό. Το κλασικό “Bank Run” αδειάζει τα θησαυροφυλάκια. Η Τράπεζα της Αγγλίας, υπό την πίεση του Πρωθυπουργού Ουίλιαμ Πιτ του Νεότερου, εκδίδει μια ιστορική εντολή: σταματά την πληρωμή σε χρυσό (Restriction Period).
Αυτή η μέρα σηματοδοτεί την πρώτη μεγάλη, θεσμική αποδοχή του αναγκαστικού χαρτονομίσματος (fiat money) σε παγκόσμια κλίμακα, που διήρκεσε 24 χρόνια. Η Βρετανία χρειαζόταν απεγνωσμένα ρευστότητα για να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο κατά της Επαναστατικής Γαλλίας. Απελευθερωμένη από τα δεσμά του χρυσού, η Τράπεζα τύπωσε χρήμα, οι τιμές ανέβηκαν, αλλά ο πολεμικός μηχανισμός λειτούργησε.
Οικονομικά, η 26η Φεβρουαρίου 1797 αποδεικνύει ότι η «μετατρεψιμότητα» και τα σκληρά νομίσματα είναι πολυτέλειες της ειρήνης. Όταν η εθνική επιβίωση κινδυνεύει, οι κανόνες του ορθόδοξου καπιταλισμού αναστέλλονται. Είναι το ίδιο ακριβώς εγχειρίδιο που εφάρμοσε ο Ρίτσαρντ Νίξον το 1971. Σήμερα, στην εποχή του τεράστιου δημόσιου χρέους, η ιστορία του 1797 μας θυμίζει ότι οι κεντρικές τράπεζες πάντα θα επιλέγουν τον πληθωρισμό από την εθνική χρεοκοπία. Το χρυσό νόμισμα δημιουργεί εμπιστοσύνη, αλλά το ελαστικό χρήμα κερδίζει πολέμους.

