Στο Παλάτι του Λούβρου, οι υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες των G6 (ΗΠΑ, Ιαπωνία, Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία, Καναδάς) συμφωνούν να σταματήσουν την ελεύθερη πτώση του δολαρίου, η οποία είχε ξεκινήσει με τη Συμφωνία του Πλάζα το 1985.
σχετικά άρθρα
Οικονομικά, το Λούβρο ήταν μια φιλόδοξη απόπειρα διεθνούς συντονισμού της νομισματικής πολιτικής. Οι χώρες δεσμεύτηκαν να παρέμβουν στις αγορές συναλλάγματος αγοράζοντας δολάρια και να προσαρμόσουν τα εσωτερικά τους επιτόκια. Ωστόσο, η συμφωνία απέτυχε παταγωδώς. Η αδυναμία συντονισμού (ειδικά μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας για τα επιτόκια) δημιούργησε τεράστιες ανισορροπίες στις αγορές ομολόγων και μετοχών, που πολλοί αναλυτές θεωρούν ως την κύρια αιτία για το ιστορικό κραχ της “Μαύρης Δευτέρας” τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.
Η σημερινή ηχώ του Λούβρου είναι εκκωφαντική. Καθώς η Fed, η ΕΚΤ και η Τράπεζα της Ιαπωνίας ακολουθούν αποκλίνουσες πολιτικές, προκαλώντας βίαιες νομισματικές διακυμάνσεις (βλ. το αδύναμο Γιεν), η 22α Φεβρουαρίου 1987 μας θυμίζει τα όρια της κεντρικής διαχείρισης. Οι αγορές είναι μεγαλύτερες από οποιαδήποτε Κεντρική Τράπεζα, και όταν οι πολιτικοί στόχοι συγκρούονται με την οικονομική πραγματικότητα, η αγορά πάντα κερδίζει – συνήθως με βίαιο τρόπο.
