Οι ολυμπιακοί της λιτότητας και η μεταπολεμική ανασυγκρότηση
29 Ιουλίου 1948
Όταν το Λονδίνο άνοιγε τις πύλες του Σταδίου Γουέμπλεϊ για τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η βρετανική πρωτεύουσα ήταν ακόμα γεμάτη ερείπια και κρατήρες από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς. Ήταν οι περιβόητοι «Αγώνες της Λιτότητας» (Austerity Olympics). Δεν χτίστηκαν νέα ολυμπιακά χωριά, οι αθλητές κοιμήθηκαν σε στρατώνες και οι πολίτες χρησιμοποιούσαν ακόμα δελτία μερίδων (rationing) για να αγοράσουν τρόφιμα, κρέας και ρούχα. Το βρετανικό κράτος ήταν τεράστια υπερχρεωμένο και η οικονομία ισορροπούσε αποκλειστικά χάρη στα δάνεια και την ενίσχυση του Σχεδίου Μάρσαλ. Παρά την απόλυτη μακροοικονομική στενότητα, οι αγώνες διεξήχθησαν με ελάχιστο κόστος, αποδεικνύοντας ότι μια συντεταγμένη οικονομία μπορεί να διαχειριστεί mega-events χωρίς να οδηγηθεί στη χρεοκοπία.
σχετικά άρθρα
Στη σημερινή εποχή, όπου οι διοργανώσεις αυτού του βεληνεκούς καταλείπουν πίσω τους δυσθεώρητα δημοσιονομικά ελλείμματα, «λευκούς ελέφαντες» και χρέη που μετακυλίονται στους φορολογούμενους, το μάθημα του 1948 είναι καταλυτικό. Η κεϋνσιανή διαχείριση εκείνης της περιόδου, εστιασμένη στην παραγωγική ανασυγκρότηση και όχι στην κενή βιτρίνα, επέτρεψε στην Ευρώπη να ορθοποδήσει. Αντίθετα, σήμερα το μοντέλο της υπερχρηματιστικοποίησης μετατρέπει τον αθλητισμό σε μια ακραία μοχλευμένη μπίζνα που πνίγει τις πόλεις που τον φιλοξενούν. Οι ολυμπιακοί της βρετανικής λιτότητας θυμίζουν ότι η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία, όταν συνοδεύεται από κοινωνική αλληλεγγύη και ξεκάθαρο πολιτικό σχέδιο, αποδίδει καλύτερα από τα τοξικά δάνεια της εφήμερης χλιδής.
