O θάνατος του Έλβις και η βιομηχανία του θεάματος
16 Αυγούστου 1977
Στις 16 Αυγούστου 1977, ο θάνατος του Έλβις Πρίσλεϊ σε ηλικία μόλις 42 ετών, σόκαρε την παγκόσμια κοινή γνώμη. Ωστόσο, την ίδια ώρα που το σοκ κυρίευε τους θαυμαστές, ξεκίνησε μια άνευ προηγουμένου μακροοικονομική διαδικασία: η απόλυτη μετατροπή μιας νεκρής διασημότητας σε ένα αέναο, κερδοφόρο επιχειρηματικό μονοπώλιο. Μέσω της αυστηρής διαχείρισης της εικόνας του από την εταιρεία Elvis Presley Enterprises (η οποία αργότερα αξιοποιήθηκε εξαιρετικά από την Πρισίλα Πρίσλεϊ), το όνομα «Έλβις» έγινε ένα από τα ισχυρότερα εμπορικά σήματα στην ιστορία της Wall Street. Τα έσοδα από τα πνευματικά δικαιώματα (royalties), το merchandising, τη δισκογραφία και τη διαχείριση της Γκρέισλαντ ως τουριστικού προορισμού εκτόξευσαν την κεφαλαιοποίηση της μεταθανάτιας φίρμας σε δυσθεώρητα ύψη.
σχετικά άρθρα
Αυτό το μοντέλο έθεσε τα σύγχρονα θεμέλια για την πλήρη χρηματιστικοποίηση των πνευματικών δικαιωμάτων (intellectual property) στην παγκόσμια βιομηχανία του θεάματος. Σήμερα, τα τραγούδια και η εικόνα καλλιτεχνών αποτελούν εγγυημένα περιουσιακά στοιχεία υψηλής απόδοσης (asset classes), τα οποία εξαγοράζονται σωρηδόν από τεράστια ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια (private equity) έναντι εκατοντάδων εκατομμυρίων, θεωρούμενα ασφαλέστερα και από κρατικά ομόλογα σε περιόδους ύφεσης. Η 16η Αυγούστου του 1977 απέδειξε κυνικά πως ο καπιταλισμός δεν σταματάει στον θάνατο. Αντιθέτως, η απουσία του ίδιου του καλλιτέχνη αφαιρεί το απρόβλεπτο στοιχείο της διαχείρισης ρίσκου, επιτρέποντας στο κεφάλαιο να στήσει τις τέλειες ψηφιακές και φυσικές εφοδιαστικές αλυσίδες εκμετάλλευσης που γεννούν ασταμάτητα ρευστότητα, απρόσβλητες από τον δομικό πληθωρισμό.
