H σφαγή στη Μαρικάνα και το παγκόσμιο εργατικό κόστος
16 Αυγούστου 2012
Στις 16 Αυγούστου 2012, οι νοτιοαφρικανικές δυνάμεις ασφαλείας άνοιξαν πυρ με αυτόματα όπλα εναντίον εκατοντάδων απεργών ανθρακωρύχων στις εγκαταστάσεις εξόρυξης λευκόχρυσου (πλατίνας) της εταιρείας Lonmin, στην περιοχή της Μαρικάνα. Το αποτέλεσμα ήταν 34 νεκροί και δεκάδες τραυματίες, στη χειρότερη αιματοχυσία από τη λήξη του Απαρτχάιντ.
σχετικά άρθρα
Αν και παρουσιάστηκε αρχικά ως πρόβλημα συνδικαλιστικής βίας, η «Σφαγή της Μαρικάνα» αποτελεί μια σκοτεινή ακτινογραφία της λειτουργίας του σύγχρονου παγκόσμιου κεφαλαίου στον τομέα των κρίσιμων πρώτων υλών. Οι εργάτες, που ζούσαν σε άθλιες συνθήκες, απαιτούσαν αύξηση στο εξευτελιστικό εργατικό κόστος της τάξης των 1.000 ευρώ τον μήνα (living wage), ποσό που η πολυεθνική αρνήθηκε κατηγορηματικά να προσφέρει, πιέζοντας το κράτος να σπάσει την απεργία βίαια. Ο λευκόχρυσος είναι απολύτως απαραίτητος για την παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία (για τους καταλύτες) και τις σύγχρονες εφοδιαστικές αλυσίδες. Η διατήρηση της κερδοφορίας των δυτικών εταιρειών εξαρτάται άμεσα από τη διατήρηση του κόστους εξόρυξης στα χαμηλότερα δυνατά επίπεδα στον Παγκόσμιο Νότο. Όταν αυτό το μοντέλο αμφισβητείται, η καταστολή είναι άμεση.
Σήμερα, καθώς η παγκόσμια βιομηχανία προχωρά στην ενεργειακή μετάβαση, η ζήτηση για «πράσινα» μέταλλα όπως το κοβάλτιο, το λίθιο και ο χαλκός εκτοξεύεται, οδηγώντας σε νέες μορφές ακραίας εκμετάλλευσης. Η 16η Αυγούστου 2012 μάς θυμίζει πως, παρά τις εκθέσεις περί εταιρικής υπευθυνότητας (ESG), η σταθερότητα του διεθνούς εμπορίου και των παγκόσμιων μονοπωλίων εξακολουθεί να χτίζεται πάνω στη συστηματική βία απέναντι στην εργασία του Τρίτου Κόσμου.
