Ο νόμος Ρούζβελτ για τη φορολόγηση του πλούτου

Στις 30 Αυγούστου 1935, εν μέσω της Μεγάλης Ύφεσης και κάτω από την πίεση των ριζοσπαστικοποιημένων λαϊκών μαζών, ο Αμερικανός πρόεδρος Φράνκλιν Ρούζβελτ υπέγραψε τον Νόμο περί Εσόδων (Revenue Act of 1935), τον οποίο οι πολέμιοί του ονόμασαν περιφρονητικά “Φόρο κατά του Πλούτου” (Wealth Tax Act). Σε μια κίνηση που σήμερα θα θεωρούνταν απόλυτη αίρεση για τους τεχνοκράτες του νεοφιλελευθερισμού, ο νόμος αυτός εκτόξευσε τον ανώτατο φορολογικό συντελεστή για τα υψηλότερα εισοδήματα στο 75%, αυξάνοντας παράλληλα δραματικά τους φόρους στα τεράστια περιθώρια κέρδους των αμερικανικών μονοπωλίων και στις μεγάλες κληρονομιές. Αυτή η νομοθετική πράξη αποτέλεσε το μεγαλύτερο εργαλείο βίαιης αναδιανομής πλούτου που είδε ποτέ η αμερικανική μακροοικονομία.

σχετικά άρθρα

Η αποχώρηση από το Αφγανιστάν και η πολεμική οικονομία

Η γέννηση του Γουόρεν Μπάφετ και ο μύθος της Wall Street

H γέννηση της Pepsi και ο εφιάλτης των διατροφικών ολιγοπωλίων

Το κράτος απέδειξε ότι διαθέτει τη δύναμη να χαλιναγωγήσει την απληστία της Wall Street και να αντλήσει συσσωρευμένη υπεραξία από την ελίτ για να χρηματοδοτήσει δημόσιες υποδομές και κοινωνικά προγράμματα. Η 30ή Αυγούστου του 1935 στέκει ως μνημείο απέναντι στη σύγχρονη εποχή, όπου οι πολυεθνικές λειτουργούν σε καθεστώς φορολογικής ασυλίας μέσω offshore παραδείσων και οι κυβερνήσεις επικαλούνται μόνιμα τη δημοσιονομική λιτότητα για να κόψουν τις συντάξεις. Η αποφασιστικότητα του Ρούζβελτ αποκαλύπτει τον μεγάλο μύθο: το κεφάλαιο δεν αυτορρυθμίζεται, ούτε παράγει πλούτο (trickle-down economics) για τους πολλούς. Η δίκαιη κατανομή του εισοδήματος επιβάλλεται αποκλειστικά μέσω σκληρών φορολογικών παρεμβάσεων που χτυπούν τον πυρήνα της συσσώρευσης.