Στις 19 Μαΐου 1844, το βρετανικό κοινοβούλιο ψηφίζει τον Bank Charter Act, μια νομοθεσία-σταθμό που έδωσε στην Τράπεζα της Αγγλίας το αποκλειστικό δικαίωμα έκδοσης τραπεζογραμματίων. Ήταν η στιγμή που ο χρυσός έγινε η απόλυτη άγκυρα της οικονομίας. Ο νόμος του Robert Peel στόχευε στον περιορισμό του πληθωρισμού που προκαλούσαν οι επαρχιακές τράπεζες εκδίδοντας ανεξέλεγκτα δικό τους νόμισμα, δημιουργώντας έτσι τη βάση για τη σταθερότητα της Στερλίνας κατά τη διάρκεια της Βικτοριανής εποχής.
σχετικά άρθρα
Η ιστορική αυτή απόφαση είναι η «μήτρα» των σύγχρονων Κεντρικών Τραπεζών. Σήμερα, ενώ βρισκόμαστε στη δίνη των ψηφιακών νομισμάτων (CBDCs) και των κρυπτονομισμάτων, η μάχη του 1844 για τον κεντρικό έλεγχο της προσφοράς χρήματος φαντάζει πιο επίκαιρη από ποτέ. Η προσπάθεια του Peel να συνδέσει το χαρτονόμισμα με τα αποθέματα χρυσού ήταν η πρώτη σοβαρή απόπειρα επιβολής δημοσιονομικής πειθαρχίας. Αν μεταφέρουμε αυτή τη λογική στις τρέχουσες προκλήσεις της FED ή της ΕΚΤ, διαπιστώνουμε ότι το δίλημμα παραμένει το ίδιο: πόση ελευθερία μπορεί να έχει η αγορά στην παραγωγή χρήματος χωρίς να προκληθεί συστημική κατάρρευση; Η 19η Μαΐου υπενθυμίζει ότι η εμπιστοσύνη στο νόμισμα είναι το ακριβότερο εμπόρευμα.
