Ο νόμος Glass-Steagall και ο χρηματοπιστωτικός τζόγος

Στον απόηχο του καταστροφικού κραχ του 1929, ο Φράνκλιν Ρούσβελτ υπέγραψε στις 16 Ιουνίου 1933 τη νομοθετική πράξη Glass-Steagall. Ήταν μια απόφαση ωμής λογικής και απόλυτης αναγκαιότητας, καθώς διαχώριζε αυστηρά και δια νόμου την εμπορική από την επενδυτική τραπεζική. Σκοπός ήταν να απαγορευτεί στις τράπεζες να τζογάρουν τις καταθέσεις των απλών πολιτών στα ριψοκίνδυνα παιχνίδια της Wall Street.

σχετικά άρθρα

Η ίδρυση της IBM και τα τεχνολογικά μονοπώλια

Η άρση του εμπάργκο στην Κίνα και η γεωπολιτική σκακιέρα

Η ΕΚΤ και τα μυστικά σχέδια για το Grexit

Ο νόμος αυτός προσέφερε επτά δεκαετίες πρωτοφανούς χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, επιβάλλοντας ένα αυστηρό,ρυθμιστικό πλαίσιο ελέγχου στην ελεύθερη αγορά και περιορίζοντας τον συστημικό κίνδυνο.Η κατάργησή του το 1999 υπήρξε το προπατορικό αμάρτημα που οδήγησε κατευθείαν στην παγκόσμια κρίση του 2008 και στη μεταγενέστερη ελληνική τραγωδία χρέους. Σήμερα, ζούμε ξανά στην εποχή της απόλυτης, άναρχης μόχλευσης.

Εν μέσω παρατεταμένων αυξημένων επιτοκίων, τεράστια θεσμικά κεφάλαια παίζουν επιθετικά το παιχνίδι των νομισματικών διαφορών, όπως το Yen carry trade, δανειζόμενα φθηνά για να στοιχηματίσουν σε υπεραποδόσεις υψηλού ρίσκου. Τα όρια μεταξύ πραγματικής και παρασιτικής οικονομίας έχουν θολώσει πλήρως. Στο δικό μας Χρηματιστήριο Αθηνών, παρά την αδιαμφισβήτητη βελτίωση των δεικτών, η αγορά παραμένει έρμαιο των διαθέσεων ξένων χαρτοφυλακίων που λειτουργούν χωρίς τα στεγανά του 1933. Το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα έχει γιγαντωθεί σε βαθμό “too big to fail”, υπενθυμίζοντας πως η απορρύθμιση της νομισματικής πολιτικής μετατρέπει εν τέλει τα κράτη σε ομήρους των χρηματιστηριακών αλγορίθμων.