Το Air Force One προσγειώνεται στο Πεκίνο, και ο Ρίτσαρντ Νίξον σφίγγει το χέρι του Τσου Ενλάι. Αυτή η γεωπολιτική κίνηση ματ στον Ψυχρό Πόλεμο σχεδιάστηκε για να απομονώσει την ΕΣΣΔ. Στην πράξη όμως, αποτέλεσε την αφετηρία για τη μεγαλύτερη μετατόπιση πλούτου και εφοδιαστικών αλυσίδων στη σύγχρονη ιστορία.
σχετικά άρθρα
Η επίσκεψη έσπασε τον διπλωματικό πάγο και προετοίμασε το έδαφος για τις καπιταλιστικές μεταρρυθμίσεις του Ντενγκ Σιαοπίνγκ λίγα χρόνια αργότερα. Η Κίνα, από μια απομονωμένη αγροτική κοινωνία, μετατράπηκε με γεωμετρική πρόοδο στο απόλυτο «εργοστάσιο του κόσμου». Για τη Δύση, αυτό σήμαινε πρόσβαση σε μια ανεξάντλητη δεξαμενή φθηνών εργατικών χεριών. Ο “κινεζικός αποπληθωρισμός” βοήθησε τις Κεντρικές Τράπεζες να κρατήσουν τα επιτόκια χαμηλά και τα εταιρικά περιθώρια κέρδους να εκτοξευτούν για δεκαετίες.
Σήμερα, κοιτάμε τη χειραψία του 1972 μέσα από το πρίσμα του εμπορικού πολέμου, των δασμών και της απο-παγκοσμιοποίησης (decoupling). Η Ουάσιγκτον ξοδεύει πλέον δισεκατομμύρια σε επιδοτήσεις (π.χ. CHIPS Act) για να αναστρέψει την οικονομική εξάρτηση που ξεκίνησε εκείνη τη μέρα. Η 21η Φεβρουαρίου διδάσκει ότι οι γεωπολιτικές τακτικές βραχυπρόθεσμου οφέλους μπορούν να δημιουργήσουν μακροπρόθεσμους οικονομικούς γίγαντες που τελικά απειλούν τον ίδιο τον εμπνευστή τους.
