Το κοινοβούλιο στην Πρίστινα κηρύσσει μονομερώς την ανεξαρτησία από τη Σερβία. Για τη Δύση ήταν η λύση του γόρδιου δεσμού των Βαλκανίων· για τη Ρωσία και τη Σερβία, μια παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Οικονομικά, όμως, ήταν η γέννηση ενός κράτους που βασιζόταν σχεδόν αποκλειστικά στην εξωτερική βοήθεια και τα εμβάσματα.
σχετικά άρθρα
Η περίπτωση του Κοσόβου ανέδειξε τα όρια του “Nation Building”. Χωρίς βιομηχανική βάση και με το νομικό καθεστώς να αμφισβητείται από μισό πλανήτη (μπλοκάροντας την είσοδο στον ΟΗΕ), η προσέλκυση Ξένων Άμεσων Επενδύσεων (FDI) ήταν αδύνατη. Η οικονομία παρέμεινε εξαρτημένη από τη διεθνή παρουσία (KFOR, EULEX) και τη διασπορά.
Σήμερα, το Κόσοβο παραμένει ένα μάθημα για το “Political Risk”. Για τους επενδυτές, οι “παγωμένες συγκρούσεις” είναι δηλητήριο. Η πρόσφατη αναζωπύρωση της έντασης με τη Σερβία για τις πινακίδες και το νόμισμα (Δηνάριο) θυμίζει ότι η οικονομική ομαλότητα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς πολιτική βεβαιότητα. Η 17η Φεβρουαρίου είναι η υπενθύμιση ότι η χάραξη συνόρων είναι εύκολη στο χαρτί, αλλά η δημιουργία βιώσιμης οικονομίας απαιτεί κάτι περισσότερο από αναγνώριση: απαιτεί αγορά.
