Σαν σήμερα, η DuPont κατοχύρωσε την πατέντα για το νάιλον (US Patent 2,071,250), μια εφεύρεση του ιδιοφυούς αλλά τραγικού Wallace Carothers. Δεν ήταν απλώς ένα νέο υλικό· ήταν η πρώτη φορά που ο άνθρωπος δημιούργησε μια ίνα ανώτερη από οτιδήποτε υπήρχε στη φύση, εξ ολοκλήρου από πετρέλαιο, νερό και αέρα.
Η οικονομική επίδραση ήταν σεισμική. Πριν το νάιλον, η παγκόσμια αγορά πολυτελών υφασμάτων εξαρτιόταν από το ιαπωνικό μετάξι. Η DuPont, με μια στρατηγική κίνηση, δεν στόχευσε μόνο στη μόδα (τα περιβόητα καλσόν που προκαλούσαν ταραχές στα μαγαζιά), αλλά στη γεωπολιτική αυτονομία των ΗΠΑ. Όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, το νάιλον αντικατέστησε το μετάξι στα αλεξίπτωτα και τα ελαστικά, κόβοντας μια κρίσιμη πηγή συναλλάγματος για την Ιαπωνία.
Σήμερα, το νάιλον είναι το σύμβολο της πετροχημικής κυριαρχίας. Μας δίδαξε ότι η πραγματική καινοτομία δεν καλύπτει απλώς ανάγκες, αλλά δημιουργεί νέες βιομηχανίες από το μηδέν. Ωστόσο, στην εποχή της βιωσιμότητας, το “θαύμα” του 1937 είναι πλέον ο “εφιάλτης” των μικροπλαστικών. Η ιστορία του νάιλον είναι η ιστορία του 20ού αιώνα: τεχνολογικός θρίαμβος, καταναλωτική φρενίτιδα και, τελικά, περιβαλλοντικός λογαριασμός που τώρα καλούμαστε να πληρώσουμε.

