Η Βρετανία εγκαταλείπει τον χρυσό και ελευθερώνει τη στερλίνα
21 Σεπτεμβρίου 1931
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1931, η Βρετανία εγκατέλειψε ουσιαστικά τον κανόνα του χρυσού, έναν από τους πυλώνες του διεθνούς νομισματικού συστήματος. Την ημέρα εκείνη το βρετανικό Κοινοβούλιο ψήφισε με κατεπείγουσα διαδικασία το Gold Standard (Amendment) Act και ο νόμος έλαβε αμέσως βασιλική έγκριση. Η υποχρέωση της Bank of England να μετατρέπει στερλίνες σε χρυσό αναστάλθηκε.
σχετικά άρθρα
Η πίεση είχε γίνει αδύνατο να αντιμετωπιστεί. Η Βρετανία είχε επιστρέψει στον χρυσό το 1925 με την προπολεμική ισοτιμία της στερλίνας, περίπου 4,86 δολάρια ανά λίρα. Η Bank of England αναγνωρίζει σήμερα ότι η στερλίνα ήταν υπερτιμημένη, δημιουργώντας αποπληθωριστικές πιέσεις στην οικονομία. Το 1931, μέσα σε δύο μήνες, η Τράπεζα έχασε περίπου 60 εκατ. στερλίνες σε χρυσό και συναλλαγματικά αποθέματα, ενώ εξαντλήθηκαν και περίπου 130 εκατ. στερλίνες από διεθνείς πιστωτικές γραμμές που είχαν εξασφαλιστεί για να στηριχθεί το νόμισμα.
Η απόφαση ήταν τόσο δραματική ώστε ο διοικητής της Bank of England, Montagu Norman, βρισκόταν σε πλοίο στη μέση του Ατλαντικού όταν ενημερώθηκε ότι η χώρα θα εγκατέλειπε τον χρυσό την επόμενη ημέρα. Μετά την αναστολή, η στερλίνα αφέθηκε ουσιαστικά να κινηθεί ελεύθερα. Η ισοτιμία έπεσε αρχικά κάτω από τα 4 δολάρια και στις αρχές Δεκεμβρίου έφθασε περίπου στα 3,25 δολάρια.
Η υποτίμηση αύξησε το κόστος ορισμένων εισαγωγών, αλλά ταυτόχρονα βελτίωσε την ανταγωνιστικότητα των βρετανικών εξαγωγών και έδωσε στη νομισματική πολιτική περισσότερο χώρο να προσαρμοστεί στις ανάγκες της εγχώριας οικονομίας. Η ίδια η εμπειρία του 1931 έγινε κλασικό παράδειγμα των περιορισμών που μπορεί να επιβάλει μια άκαμπτη σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία.
Η 21η Σεπτεμβρίου 1931 σηματοδοτεί έτσι το τέλος μιας ολόκληρης νομισματικής εποχής για τη Βρετανία. Από εκείνη την ημέρα, η αξία της λίρας δεν θα καθοριζόταν πλέον από το δικαίωμα μετατροπής της σε χρυσό, αλλά όλο και περισσότερο από τις αγορές και τη νομισματική πολιτική.
