Η συμφωνία Nvidia–Arm που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ
13 Σεπτεμβρίου 2020
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2020, η Nvidia και η SoftBank ανακοίνωσαν συμφωνία για την εξαγορά της βρετανικής Arm από τη Nvidia σε μια συναλλαγή αξίας 40 δισ. δολαρίων. Αν είχε ολοκληρωθεί, θα ήταν μία από τις μεγαλύτερες συμφωνίες στην ιστορία της βιομηχανίας ημιαγωγών και θα ένωνε έναν από τους ισχυρότερους κατασκευαστές επεξεργαστών γραφικών και AI chips με την εταιρεία της οποίας η αρχιτεκτονική βρίσκεται στην καρδιά δισεκατομμυρίων ηλεκτρονικών συσκευών.
Το τίμημα θα καταβαλλόταν με συνδυασμό μετρητών και μετοχών Nvidia. Ο Jensen Huang παρουσίασε τη συμφωνία ως ευκαιρία να συνδυαστεί η τεχνογνωσία της Nvidia στην τεχνητή νοημοσύνη με το τεράστιο οικοσύστημα της Arm. Παράλληλα, δεσμευόταν ότι θα διατηρούσε το μοντέλο ανοιχτής αδειοδότησης της Arm και την έδρα της στο Cambridge.
Εκεί ακριβώς βρισκόταν όμως και το μεγάλο πρόβλημα. Η Arm δεν είναι ένας συνηθισμένος κατασκευαστής chips. Αδειοδοτεί τεχνολογία σε εκατοντάδες επιχειρήσεις, πολλές από τις οποίες ανταγωνίζονται άμεσα τη Nvidia. Οι ρυθμιστικές αρχές φοβήθηκαν ότι η εξαγορά θα έδινε στη Nvidia τη δυνατότητα να ελέγξει μια κρίσιμη τεχνολογία από την οποία εξαρτώνται οι ανταγωνιστές της.
Η αμερικανική Federal Trade Commission προσέφυγε το 2021 για να μπλοκάρει τη συμφωνία, υποστηρίζοντας ότι η Nvidia θα μπορούσε να περιορίσει την πρόσβαση ανταγωνιστών στην τεχνολογία Arm, να αποκτήσει πρόσβαση σε ευαίσθητες επιχειρηματικές πληροφορίες και να αποδυναμώσει την καινοτομία σε cloud computing, data centers και συστήματα αυτοκινήτων. Παρόμοιες ανησυχίες εξέφρασε και η βρετανική CMA.
Στις 7 Φεβρουαρίου 2022, Nvidia και SoftBank εγκατέλειψαν τελικά το deal, επικαλούμενες τις μεγάλες ρυθμιστικές δυσκολίες.
Η 13η Σεπτεμβρίου 2020 αποτελεί έτσι ένα σύγχρονο μάθημα οικονομικής πολιτικής. Στη σημερινή οικονομία των chips, η αξία μιας εταιρείας δεν βρίσκεται μόνο στα εργοστάσια ή στα έσοδά της αλλά και στη θέση που κατέχει μέσα σε ένα οικοσύστημα πνευματικής ιδιοκτησίας και ανταγωνισμού.
Και ένα deal 40 δισ. δολαρίων μπορεί να έχει τη χρηματοδότηση και τη στρατηγική λογική — αλλά να μην έχει την απαραίτητη ρυθμιστική άδεια.

