Πραγματοποιείται για τελευταία φορά το “London Gold Fix” μέσω τηλεφωνικής διάσκεψης. Από το 1919, δύο φορές την ημέρα, εκπρόσωποι πέντε μεγάλων τραπεζών (the “fixing banks”, όπως η Barclays, η HSBC και η Deutsche Bank) συνεδρίαζαν —αρχικά αυτοπροσώπως στο γραφείο της NM Rothschild & Sons και αργότερα τηλεφωνικά— για να καθορίσουν τη διεθνή τιμή αναφοράς (benchmark) για τον χρυσό.
σχετικά άρθρα
Οικονομικά, αυτή η μέρα σηματοδοτεί τη βίαιη μετάβαση από ένα ολιγοπωλιακό, αδιαφανές σύστημα σε μια σύγχρονη, ηλεκτρονική αγορά. Το Gold Fix είχε δεχθεί έντονη κριτική και νομικές πιέσεις μετά από σκάνδαλα χειραγώγησης των τιμών (price fixing) σε άλλες αγορές εμπορευμάτων (βλ. σκάνδαλο LIBOR). Οι ρυθμιστικές αρχές απαίτησαν διαφάνεια.
Από τις 20 Μαρτίου 2015, η τιμή αντικαταστάθηκε από το “LBMA Gold Price”, έναν ηλεκτρονικό, ελεγχόμενο auction (δημοπρασία) που διαχειρίζεται η ICE Benchmark Administration. Η 13η Μαρτίου 2015 μας διδάσκει ότι στον 21ο αιώνα, η αξιοπιστία ενός χρηματοπιστωτικού benchmark δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στο «λόγο τιμής» μερικών τραπεζιτών, αλλά στην αλγοριθμική διαφάνεια και τα δεδομένα σε πραγματικό χρόνο.
