Η παγκόσμια οικονομία φτάνει στα όρια της κατάρρευσης
11 Οκτωβρίου 2008
Στις 11 Οκτωβρίου 2008, λιγότερο από έναν μήνα μετά την πτώχευση της Lehman Brothers, η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση είχε φθάσει στο σημείο όπου οι μεγαλύτερες οικονομικές δυνάμεις φοβούνταν πλέον ανοιχτά μια συστημική κατάρρευση. Ο επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Dominique Strauss-Kahn, προειδοποίησε ότι το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα βρισκόταν κοντά σε «systemic meltdown».
Στην Ουάσιγκτον οι υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες των χωρών του G7 συμφώνησαν ότι απαιτούνταν «επείγουσα και εξαιρετική» συντονισμένη δράση για να εμποδιστεί η πιστωτική κρίση να μετατραπεί σε παγκόσμια οικονομική κατάρρευση.
Οι αριθμοί εξηγούσαν τον πανικό. Μέσα στις προηγούμενες οκτώ χρηματιστηριακές συνεδριάσεις ο Dow Jones Industrial Average είχε χάσει περίπου 22%, ενώ οι συνολικές απώλειες σε χρηματιστηριακή αξία των αμερικανικών μετοχών σε σχέση με τα προηγούμενα υψηλά υπολογίζονταν περίπου στα 8,4 τρισ. δολάρια.
Το πρόβλημα ήταν πολύ βαθύτερο από μια χρηματιστηριακή πτώση. Η διατραπεζική αγορά είχε ουσιαστικά παραλύσει. Οι τράπεζες δεν εμπιστεύονταν η μία την άλλη, οι επιχειρήσεις δυσκολεύονταν να εξασφαλίσουν βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση και τα νοικοκυριά έβλεπαν την αξία των κατοικιών και των επενδύσεών τους να καταρρέει.
Η κρίση ανάγκασε κυβερνήσεις που επί δεκαετίες υπερασπίζονταν την περιορισμένη κρατική παρέμβαση να εξετάσουν κρατικοποιήσεις τραπεζών, εγγυήσεις καταθέσεων και άμεσες ενέσεις δημόσιου κεφαλαίου. Μόλις λίγες ημέρες αργότερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αποφάσιζαν να διοχετεύσουν 250 δισ. δολάρια από το πρόγραμμα διάσωσης απευθείας στο τραπεζικό σύστημα.
Η 11η Οκτωβρίου 2008 ήταν επομένως η στιγμή που έγινε σαφές ότι η κρίση δεν ήταν πλέον αμερικανική, τραπεζική ή στεγαστική. Ήταν παγκόσμια και συστημική. Από εκεί και πέρα, η επιβίωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος απαιτούσε συντονισμένη κρατική παρέμβαση σε κλίμακα που ο κόσμος δεν είχε δει από τη Μεγάλη Ύφεση.
