Η Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο δεν ήταν απλώς μια συνδικαλιστική εξέγερση· ήταν το πιο βίαιο μακροοικονομικό σημείο καμπής στην ιστορία του βιομηχανικού καπιταλισμού. Η απεργία για το οκτάωρο υπήρξε, στην ουσία της, μια σκληρή διόρθωση στην αγορά εργασίας. Μέχρι τότε, η πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου βασιζόταν στην πλήρη εξάντληση του ανθρώπινου κεφαλαίου, αγνοώντας πλήρως τον Νόμο των Φθινουσών Αποδόσεων. Οι βιομήχανοι πίστευαν εσφαλμένα ότι 14 ώρες εργασίας παράγουν απαρέγκλιτα 14 ώρες αξίας.
σχετικά άρθρα
Αυτό που πέτυχε το εργατικό κίνημα ήταν να αναγκάσει το Κεφάλαιο να τιμολογήσει τον ελεύθερο χρόνο. Από αυστηρά οικονομική σκοπιά, η μείωση του εργάσιμου χρόνου δεν κατέστρεψε την παραγωγή, αλλά αντίθετα γέννησε τη σύγχρονη καταναλωτική οικονομία. Ένας εργάτης που βρίσκεται εγκλωβισμένος στο εργοστάσιο από την αυγή μέχρι τη δύση δεν έχει τον χρόνο—ούτε την ενέργεια—για να καταναλώσει βιομηχανικά αγαθά, υπηρεσίες ή ψυχαγωγία.
Με την καθιέρωση του οκταώρου, η αγορά δημιούργησε εν μια νυκτί τον ελεύθερο χρόνο ως νέο οικονομικό προϊόν. Οδήγησε σε αύξηση της οριακής παραγωγικότητας ανά ώρα εργασίας, ενώ ανάγκασε τους εργοδότες να επενδύσουν επιτέλους σε νέες τεχνολογίες, αντί να βασίζονται στη φθηνή μυϊκή δύναμη. Ήταν η αναγκαία συνθήκη για να γεννηθεί η μαζική ζήτηση (aggregate demand) που θα κρατούσε την οικονομία ζωντανή.
