Η εκπαίδευση γίνεται ξεχωριστή οικονομική επένδυση στις ΗΠΑ
17 Οκτωβρίου 1979
Στις 17 Οκτωβρίου 1979 ο πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ υπέγραψε τον Department of Education Organization Act, δημιουργώντας το σημερινό Υπουργείο Παιδείας των Ηνωμένων Πολιτειών ως ξεχωριστό υπουργείο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Πίσω από τη διοικητική αναδιοργάνωση βρισκόταν μια πολύ μεγαλύτερη οικονομική ιδέα: ότι η εκπαίδευση δεν αποτελεί μόνο κοινωνική πολιτική αλλά κρίσιμη επένδυση σε ανθρώπινο κεφάλαιο, παραγωγικότητα και τεχνολογική ανταγωνιστικότητα.
σχετικά άρθρα
Ο ίδιος ο Κάρτερ, υπογράφοντας τον νόμο, χαρακτήρισε την εκπαίδευση την σημαντικότερη εθνική επένδυση της χώρας. Υπολόγιζε ότι περίπου 60 εκατομμύρια Αμερικανοί συμμετείχαν άμεσα στο εκπαιδευτικό σύστημα και ότι οι ετήσιες δημόσιες και ιδιωτικές δαπάνες για την εκπαίδευση ξεπερνούσαν ήδη τα 120 δισ. δολάρια.
Το σκεπτικό ήταν σαφές. Μια προηγμένη οικονομία χρειαζόταν εργατικό δυναμικό ικανό να λειτουργήσει μέσα σε ένα περιβάλλον ταχύτατης τεχνολογικής αλλαγής. Η παραγωγικότητα, η καινοτομία και η δυνατότητα των επιχειρήσεων να ανταγωνιστούν διεθνώς εξαρτώνταν όλο και περισσότερο από δεξιότητες, εκπαίδευση και έρευνα και όχι αποκλειστικά από φυσικούς πόρους και βιομηχανικό κεφάλαιο.
Η δημιουργία ξεχωριστού υπουργείου συγκέντρωσε προγράμματα που προηγουμένως βρίσκονταν διάσπαρτα σε άλλες υπηρεσίες και ενίσχυσε τον κεντρικό συντονισμό σε ζητήματα φοιτητικής χρηματοδότησης, ίσων εκπαιδευτικών ευκαιριών και ομοσπονδιακών προγραμμάτων εκπαίδευσης. Ο νόμος πέρασε πάντως δύσκολα από το Κογκρέσο, με την τελική ψηφοφορία στη Βουλή να είναι 215-201, γεγονός που έδειχνε ότι ο ρόλος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης στην εκπαίδευση παρέμενε αμφιλεγόμενος.
Οικονομικά, το σημαντικότερο μήνυμα ήταν η αντιμετώπιση της μόρφωσης ως επένδυσης με μακροπρόθεσμη απόδοση. Καλύτερη εκπαίδευση σημαίνει υψηλότερη παραγωγικότητα, μεγαλύτερα εισοδήματα και μεγαλύτερη δυνατότητα μιας οικονομίας να δημιουργεί τεχνολογία.
Η 17η Οκτωβρίου 1979 σηματοδοτεί έτσι μια θεσμική αναγνώριση ότι, σε μια σύγχρονη οικονομία, το σημαντικότερο κεφάλαιο μιας χώρας μπορεί να μην βρίσκεται στα εργοστάσια ή στα κοιτάσματα αλλά στις γνώσεις και στις δεξιότητες των ανθρώπων της.
