Η χειραφέτηση αλλάζει την οικονομία της δουλείας
22 Σεπτεμβρίου 1862
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1862, ο Αβραάμ Λίνκολν υπέγραψε το Προκαταρκτικό Διάταγμα Χειραφέτησης, προειδοποιώντας ότι από την 1η Ιανουαρίου 1863 οι άνθρωποι που κρατούνταν ως δούλοι στις Πολιτείες που εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε εξέγερση θα θεωρούνταν ελεύθεροι. Δεν επρόκειτο ακόμη για καθολική κατάργηση της δουλείας και η εφαρμογή της εξαρτιόταν από την εξέλιξη του Εμφυλίου Πολέμου. Ωστόσο, η απόφαση άλλαζε ριζικά και την οικονομική φύση της σύγκρουσης.
σχετικά άρθρα
Η οικονομία του αμερικανικού Νότου στηριζόταν σε τεράστιο βαθμό στην καταναγκαστική εργασία. Το Smithsonian υπολογίζει ότι το 1860 οι περίπου τέσσερα εκατομμύρια σκλαβωμένοι άνθρωποι αποτιμώνταν ως «περιουσιακό στοιχείο» περίπου στα 2,7 δισ. δολάρια της εποχής. Η εργασία τους παρήγαγε αγαθά που αντιστοιχούσαν περίπου στο μισό των αμερικανικών εξαγωγών. Το National Park Service σημειώνει ότι η συνολική οικονομική αξία των σκλαβωμένων ανθρώπων ξεπερνούσε την επενδεδυμένη αξία όλων των σιδηροδρόμων, εργοστασίων και τραπεζών της χώρας μαζί.
Ιδιαίτερα κρίσιμο ήταν το βαμβάκι. Μέχρι το 1860 αντιπροσώπευε περισσότερο από 60% των αμερικανικών εξαγωγών, ενώ ο Νότος παρήγαγε περίπου τα δύο τρίτα της παγκόσμιας προσφοράς. Η δουλεία επομένως δεν αποτελούσε απλώς κοινωνικό θεσμό· ήταν ενσωματωμένη σε πίστωση, γη, εξαγωγές, διεθνές εμπόριο και τραπεζικούς ισολογισμούς.
Με το διάταγμα, η κυβέρνηση Λίνκολν μετέτρεπε σταδιακά τον πόλεμο σε σύγκρουση και εναντίον αυτής της οικονομικής δομής. Η απελευθέρωση αποδυνάμωνε το εργατικό δυναμικό της Συνομοσπονδίας, ενώ σχεδόν 200.000 μαύροι στρατιώτες και ναύτες θα υπηρετούσαν τελικά στις δυνάμεις της Ένωσης.
Η 22η Σεπτεμβρίου 1862 αποτελεί έτσι οικονομικό ορόσημο: σηματοδοτεί την αρχή της θεσμικής αποδόμησης ενός συστήματος στο οποίο άνθρωποι αντιμετωπίζονταν ως κεφάλαιο, εργασία και εμπράγματη εξασφάλιση ταυτόχρονα.
