Στις 11 Μαΐου 1990, οι κυβερνήσεις της Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας υπέγραψαν τη συνθήκη για τη νομισματική, οικονομική και κοινωνική ένωση. Η αντικατάσταση του μάρκου της Ανατολικής Γερμανίας με το ισχυρό Deutsche Mark σε ισοτιμία 1:1 για τους μισθούς και τις αποταμιεύσεις ήταν μια πολιτική απόφαση με τρομακτικές οικονομικές συνέπειες. Η κίνηση αυτή κατέστησε ακαριαία μη ανταγωνιστική τη βιομηχανία της Ανατολής, αλλά προσέφερε στους πολίτες της την αγοραστική δύναμη που ονειρεύονταν.
σχετικά άρθρα
Αυτή η «βίαιη» ενσωμάτωση αποτελεί το απόλυτο case study για τις προκλήσεις της Ευρωζώνης. Η Γερμανία έμαθε πρώτη πως η κοινή νομισματική πολιτική χωρίς δημοσιονομική σύγκλιση δημιουργεί τεράστιες εσωτερικές ανισορροπίες. Το κόστος της επανένωσης, που ξεπέρασε τα 2 τρισεκατομμύρια ευρώ, βαραίνει ακόμη τη γερμανική οικονομία μέσω του «φόρου αλληλεγγύης». Σήμερα, καθώς η Ευρώπη συζητά για την τραπεζική ένωση και την κοινή έκδοση χρέους, η εμπειρία του 1990 παραμένει ο οδικός χάρτης των κινδύνων. Η απόφαση του Χέλμουτ Κολ να θυσιάσει την οικονομική ορθοδοξία για χάρη της εθνικής ενότητας είναι ένα μάθημα για το πώς η πολιτική βούληση μπορεί να ανατρέψει τους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης.
