H έξοδος της Ελλάδας από τα μνημόνια της λιτότητας

Στις 20 Αυγούστου 2018, η Ελλάδα ολοκλήρωσε τυπικά το τρίτο και τελευταίο πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM). Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι πανηγύρισαν το γεγονός ως τη μεγάλη επιτυχία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, βαφτίζοντάς το «τέλος της κρίσης». Η σκληρή, όμως, αλήθεια των αριθμών περιέγραφε ένα άνευ προηγουμένου μακροοικονομικό νεκροταφείο: το εγχώριο ΑΕΠ είχε συρρικνωθεί κατά 25% –μια καταστροφή που συναντάται μόνο σε καιρούς ολοκληρωτικού πολέμου–, οι δημόσιες υποδομές είχαν εκποιηθεί και εκατοντάδες χιλιάδες εξειδικευμένοι νέοι είχαν μεταναστεύσει (brain drain).

σχετικά άρθρα

Η νίκη των εργαζομένων στην UPS και τα συνδικάτα

Το δικαίωμα ψήφου και η γυναικεία εργατική δύναμη

H σφαγή στη Μαρικάνα και το παγκόσμιο εργατικό κόστος

Η περιβόητη «ανταγωνιστικότητα» ανακτήθηκε αποκλειστικά μέσω της βάρβαρης συμπίεσης των μισθών, ισοπεδώνοντας το εγχώριο εργατικό κόστος. Αυτή η ημέρα αποτελεί τη μεγαλύτερη μελέτη περίπτωσης για τη λειτουργία της ευρωζώνης ως ενός συστήματος απόλυτα προσανατολισμένου στην προστασία των δανειστών. Τα τεράστια πακέτα διάσωσης από το 2010 και μετά, σχεδιάστηκαν πρωτίστως για να διασώσουν τα γαλλικά και γερμανικά τραπεζικά μονοπώλια από την έκθεσή τους στο ελληνικό δημόσιο χρέος, μεταφέροντας το βάρος στους Ευρωπαίους φορολογούμενους. Η τυπική «έξοδος» το 2018 συνοδεύτηκε από την επιβολή ενός ασφυκτικού καθεστώτος ενισχυμένης εποπτείας και την υποχρέωση παραγωγής θηριωδών πρωτογενών πλεονασμάτων για δεκαετίες. Η 20ή Αυγούστου επιβεβαιώνει ότι σε μια νομισματική ένωση χωρίς μηχανισμούς δημοσιονομικής αλληλεγγύης (fiscal transfers), οι περιφερειακές οικονομίες καταδικάζονται σε διαρκή λιτότητα προκειμένου να εξασφαλίζεται η απόλυτη νομισματική σταθερότητα και κερδοφορία του πυρήνα.