Τα μεσάνυχτα της 28ης Φεβρουαρίου λήγει επίσημα η περίοδος διπλής κυκλοφορίας στις περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης. Το Γαλλικό Φράγκο, το Γερμανικό Μάρκο, η Ελληνική Δραχμή και η Ιταλική Λιρέτα παύουν να αποτελούν νόμιμο χρήμα (legal tender). Το Ευρώ μένει ο μοναδικός κυρίαρχος.
σχετικά άρθρα
Οικονομικά, αυτή ήταν η πιο τολμηρή άσκηση εμπιστοσύνης (fiat trust) στη σύγχρονη ιστορία: πώς να πείσεις εκατοντάδες εκατομμύρια πολίτες να εμπιστευτούν ένα χαρτονόμισμα που δεν εκδίδεται από ένα κυρίαρχο κράτος, αλλά από μια υπερεθνική, τεχνοκρατική τράπεζα (ΕΚΤ). Βραχυπρόθεσμα, η κίνηση εκμηδένισε το συναλλαγματικό ρίσκο (currency risk) και το κόστος μετατροπής, εκτοξεύοντας το ενδοευρωπαϊκό εμπόριο.
Ωστόσο, το μακροπρόθεσμο μάθημα, που φάνηκε δραματικά στην κρίση του 2010, είναι αδυσώπητο. Όταν οι χώρες του Νότου έχασαν το εργαλείο της νομισματικής υποτίμησης (δηλαδή την ικανότητα να τυπώνουν χρήμα για να ρίχνουν την αξία του νομίσματός τους και να γίνονται ανταγωνιστικές), τους έμεινε μόνο ένας δρόμος για να διορθώσουν τις ανισορροπίες: η «εσωτερική υποτίμηση», δηλαδή η βίαιη περικοπή μισθών και συντάξεων. Η 28η Φεβρουαρίου 2002 σφράγισε μια νομισματική ένωση που δεν είχε δημοσιονομική ένωση, ένα δομικό σφάλμα που η Ευρώπη πληρώνει (και επιδιορθώνει εν κινήσει) μέχρι σήμερα.
