Λίγα χρόνια μετά τη συμφωνία του Bretton Woods, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) ανοίγει επίσημα τις πόρτες του για χρηματοοικονομικές λειτουργίες. Στόχος του ήταν να αποτρέψει τον νομισματικό προστατευτισμό και τις ανταγωνιστικές υποτιμήσεις της δεκαετίας του 1930, που θεωρήθηκαν οικονομικά αίτια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
σχετικά άρθρα
Οικονομικά, το ΔΝΤ λειτούργησε ως το απόλυτο παγκόσμιο δίχτυ ασφαλείας, αλλά με βαρύ τίμημα. Εισήγαγε την έννοια της «αιρεσιμότητας» (conditionality): το παγκόσμιο κεφάλαιο θα σε διασώσει, αρκεί να παραδώσεις τα κλειδιά της δημοσιονομικής σου πολιτικής. Από τη Λατινική Αμερική και την Ασία, μέχρι την Ελλάδα της προηγούμενης δεκαετίας, το ΔΝΤ έγινε συνώνυμο της επώδυνης διαρθρωτικής προσαρμογής, της λιτότητας και των ιδιωτικοποιήσεων.
Σήμερα, η αρχιτεκτονική που χτίστηκε την 1η Μαρτίου 1947 αμφισβητείται ανοιχτά. Η παγκόσμια οικονομία δεν ελέγχεται πια αποκλειστικά από την Ουάσιγκτον. Η Κίνα, μέσω της Πρωτοβουλίας Belt and Road και νέων θεσμών, λειτουργεί πλέον ως ο μεγαλύτερος διμερής πιστωτής του αναπτυσσόμενου κόσμου, παρακάμπτοντας τους δυτικούς όρους. Το μάθημα του ΔΝΤ είναι ότι η παροχή ρευστότητας δεν είναι ποτέ μια ουδέτερη τεχνοκρατική πράξη· είναι η απόλυτη άσκηση γεωπολιτικής επιρροής. Η κυριαρχία του Ταμείου κλονίζεται επειδή, για πρώτη φορά, ο πελάτης έχει εναλλακτική.
