Το υπερηχητικό επιβατικό αεροπλάνο Concorde πραγματοποιεί την πρώτη του δοκιμαστική πτήση στην Τουλούζη της Γαλλίας. Ήταν ένα κοινό εγχείρημα της Βρετανίας και της Γαλλίας, ένα σύμβολο εθνικού κύρους και τεχνολογικής υπεροχής.
Οικονομικά, το Concorde είναι το κλασικό παράδειγμα αυτού που σήμερα ονομάζουμε “Concorde Fallacy” (ή Sunk Cost Fallacy – Σφάλμα Βυθισμένου Κόστους). Οι δύο κυβερνήσεις επένδυσαν δισεκατομμύρια σε R&D, αλλά απέτυχαν να εκτιμήσουν σωστά την αγορά. Το αεροπλάνο ήταν θορυβώδες, κατανάλωνε τεράστιες ποσότητες καυσίμων και μπορούσε να μεταφέρει λίγους επιβάτες με αστρονομικό κόστος εισιτηρίου. Αντί να σταματήσουν το εγχείρημα όταν έγινε σαφές ότι δεν θα ήταν ποτέ κερδοφόρο, συνέχισαν να το χρηματοδοτούν για λόγους γοήτρου, «βυθίζοντας» ακόμα περισσότερο κεφάλαιο.
Το Concorde αποσύρθηκε το 2003, αποδεικνύοντας ότι η τεχνολογική επιτυχία δεν εγγυάται την εμπορική βιωσιμότητα. Η 2η Μαρτίου 1969 μας διδάσκει ότι η κρατική βιομηχανική πολιτική συχνά εγκλωβίζεται σε “vanity projects” (έργα γοήτρου), αδυνατώντας να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα της αγοράς. Είναι το ίδιο μάθημα που πρέπει να θυμόμαστε σήμερα, καθώς οι κυβερνήσεις ρίχνουν δισεκατομμύρια σε επιδοτήσεις για πράσινη ενέργεια ή ημιαγωγούς: ο στόχος πρέπει να είναι η οικονομική αποτελεσματικότητα, όχι απλώς η εθνική επίδειξη.

