Με την υπογραφή του σχετικού διατάγματος, τίθενται τα θεμέλια για τη λειτουργία της Τράπεζας της Ελλάδος. Ήταν μια επιταγή της Κοινωνίας των Εθνών προκειμένου η Ελλάδα να λάβει το «Προσφυγικό Δάνειο» και να σταθεροποιήσει την οικονομία της μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Μέχρι τότε, το εκδοτικό δικαίωμα ανήκε στην Εθνική Τράπεζα, η οποία όμως λειτουργούσε και ως εμπορική τράπεζα, δημιουργώντας σύγκρουση συμφερόντων.
Οικονομικά, η 23η Φεβρουαρίου 1928 σηματοδοτεί τη μετάβαση της Ελλάδας στον σύγχρονο κεντρικό τραπεζικό έλεγχο. Η Τράπεζα της Ελλάδος ανέλαβε την ευθύνη της νομισματικής σταθερότητας, μακριά από τις άμεσες παρεμβάσεις των εμπορικών τραπεζών. Ήταν η πρώτη φορά που η χώρα απέκτησε έναν «δανειστή έσχατης ανάγκης» (lender of last resort) που λειτουργούσε αποκλειστικά για το δημόσιο συμφέρον.
Σήμερα, στην εποχή του Ευρώ, ο ρόλος της Τράπεζας της Ελλάδος έχει μετεξελιχθεί σε μέλος του Ευρωσυστήματος, αλλά η ιστορία της ίδρυσής της μας θυμίζει μια διαχρονική αλήθεια: η αξιοπιστία ενός νομίσματος εξαρτάται από την ανεξαρτησία του θεσμού που το εκδίδει. Η νομισματική κυριαρχία απαιτεί πειθαρχία, και η 23η Φεβρουαρίου ήταν η μέρα που η Ελλάδα αποφάσισε να παίξει με τους κανόνες των μεγάλων διεθνών αγορών.

