Τελικά η ΚΟ της ΝΔ ήταν αυτό που λέμε πολύ κακό για το τίποτα. Ούτε μαζική ανταρσία είχαμε, ούτε αμφισβήτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ούτε ανοιχτές προσωπικές επιθέσεις. Αν εξαιρέσουμε το beef Άδωνι – Δένδια σε γενικές γραμμές η διαδικασία κύλησε ομαλά και θεσμικά.
σχετικά άρθρα
Πολλοί προεξοφλούσαν μια συνεδρίαση «ροντέο». Άλλοι μιλούσαν για ένα εσωκομματικό «Κούγκι» που θα τίναζε στον αέρα την κυβερνητική συνοχή. Τελικά, η πολύωρη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας εξελίχθηκε σε μια άσκηση εκτόνωσης, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να επιβεβαιώνει την κυριαρχία του. Ήταν θα έλεγε κανείς μια ομαδική ψυχοθεραπεία μέσω της οποίας επιβεβαιώθηκε τη ρήση του Ευάγγελου Αβέρωφ ότι “όποιος φεύγει από το μαντρί τον τρώει ο λύκος”. Ένα group therapy στο οποίο πέτυχε το μασάζ των “ψυχαναλυτών” του Μεγάρου Μαξίμου.
Πώς όμως κατάφερε ο Πρωθυπουργός να κατευνάσει τις φωνές διαμαρτυρίας και να μετατρέψει την οργή σε ευθυγράμμιση; Η απάντηση κρύβεται στο πανίσχυρο ένστικτο της πολιτικής επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης καθώς και σε τρεις στρατηγικές κινήσεις «ματ». Δεν χρειάστηκε ο πρωθυπουργός να πατήσει σε πολύ ισχυρά επιχειρήματα για να μεταπείσει τους βουλευτές του. Απευθύνθηκε στο προσωπικό ένστικτο αυτοσυντήρισης του καθενός.
1. Το «συγχωροχάρτι» των υποψηφιοτήτων
Η μεγαλύτερη πηγή άγχους για έναν βουλευτή δεν είναι η ιδεολογία, αλλά η κάλπη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης το γνωρίζει καλά. Με τη ρητή και δημόσια δέσμευση ότι όλοι οι εν ενεργεία βουλευτές θα είναι ξανά στα ψηφοδέλτια, αφαίρεσε από το τραπέζι το όπλο του «κοψίματος» από το Μαξίμου. Για τους βουλευτές της επαρχίας, που ένιωθαν παραγκωνισμένοι από τους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς, αυτή η εγγύηση λειτούργησε ως βάλσαμο. Όταν ξέρεις ότι η θέση σου στο ψηφοδέλτιο είναι εξασφαλισμένη, η διάθεση για «ηρωικές εξόδους» περιορίζεται δραστικά.
2. Ο εκλογικός ορίζοντας ως πειθαρχία
Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα για πρόωρες κάλπες, ίσως και εντός του φθινοπώρου, λειτούργησε ως το απόλυτο εργαλείο πειθαρχίας. Η πρωθυπουργική προτροπή «να ιδρώσουμε τη φανέλα» δεν ήταν απλώς ένα σύνθημα, αλλά μια υπενθύμιση: «Αν η κυβέρνηση βουλιάξει, θα βουλιάξετε κι εσείς». Με τις εκλογές να φαίνονται στον ορίζοντα, κανένας βουλευτής δεν θέλει να χρεωθεί την εσωστρέφεια ή την πτώση των ποσοστών του κόμματος στην περιφέρειά του. Η εσωτερική κριτική υποχώρησε μπροστά στην ανάγκη για προεκλογικό έργο και προσωπική επανεκλογή. Άλλωστε στο τέλος της ομιλίας του Κυριάκου Μητσοτάκη ο βουλευτής Βασίλης Υψηλάντης τον ρώτησε φωναχτά: “Πρόεδρε πότε πάμε σε πρόωρες;”. Η ερώτηση έγινε στο τέλος της συνεδρίασης, σε χαλαρό κλίμα, με αφορμή τα σενάρια που κυκλοφορούσαν για ενδεχόμενες πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο. Η απάντηση που έδωσε ο Μητσοτάκης έβαλε ακόμα περισσότερους σε ανησυχίες: “Πάντως σίγουρα μετά την ΔΕΘ”. Σαν να τους λέει κοιτάξτε να παίξετε διότι αν δεν βγει η ΝΔ δεν θα βγει κανείς σας βουλευτής.
3. Η «μοναξιά» της εξουσίας και η έλλειψη αντιπάλου
Το ισχυρότερο χαρτί του Μητσοτάκη παραμένει η εικόνα του πολιτικού σκηνικού. Με τη ΝΔ να διατηρεί σταθερό προβάδισμα 15-17 μονάδων και την αντιπολίτευση να μοιάζει κατακερματισμένη και ανήμπορη να αρθρώσει εναλλακτική πρόταση εξουσίας, οι «γαλάζιοι» βουλευτές γνωρίζουν ότι η ΝΔ είναι το μόνο «τρένο» που οδηγεί στο Μαξίμου. Η συνειδητοποίηση ότι παρά τη γκρίνια, δεν υπάρχει άλλη βιώσιμη πολιτική στέγη που να προσφέρει προοπτική διακυβέρνησης, λειτούργησε ως η απόλυτη «συγκολλητική ουσία». Συμπέρασμα: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν «νίκησε» τους βουλευτές του με επιχειρήματα, αλλά με την πραγματικότητα. Τους πρόσφερε ασφάλεια (υποψηφιότητες), τους έδωσε σκοπό (εκλογές) και τους υπενθύμισε την κυριαρχία του (δημοσκοπήσεις). Κάπως έτσι, η ανταρσία έμεινε στα λόγια και η Κοινοβουλευτική Ομάδα επέστρεψε στη γραμμή της, προτιμώντας τη σιγουριά του «κόμματος εξουσίας» από το ρίσκο μιας αβέβαιης σύγκρουσης.
