Οι τρεις αντίπαλοι του Μητσοτάκη – Η μάχη για τη δεξιά
Το Μέγαρο Μαξίμου έχει πρόβλημα από τα δεξιά του...
Σαμαράς, Δημητριάδης και οι δελφίνοι διαμορφώνουν ένα νέο εσωκομματικό τοπίο – Ο πραγματικός πονοκέφαλος του πρωθυπουργού δεν βρίσκεται ούτε στον Τσίπρα ούτε στον Ανδρουλάκη, αλλά στη δεξιά πολυκατοικία.
σχετικά άρθρα
Αν κάποιος επιχειρήσει να χαρτογραφήσει σήμερα τους πολιτικούς αντιπάλους του Κυριάκου Μητσοτάκη, κινδυνεύει να κοιτάξει προς τη λάθος κατεύθυνση.
Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να επιστρέφει στο προσκήνιο. Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να διεκδικεί τον χώρο του κέντρου. Τα μικρότερα κόμματα μπορεί να πιέζουν τη Νέα Δημοκρατία από τα δεξιά και τα αριστερά.
Όμως η μεγάλη μάχη του πρωθυπουργού δεν δίνεται εκεί.
Η πραγματική μάχη του Μητσοτάκη είναι για τον έλεγχο της ίδιας της δεξιάς παράταξης.
Και σε αυτή τη μάχη διαμορφώνονται πλέον τρεις διαφορετικοί πόλοι απέναντί του: ο Αντώνης Σαμαράς, ο Γρηγόρης Δημητριάδης και οι επίδοξοι δελφίνοι της Νέας Δημοκρατίας.
Δεν πρόκειται για ενιαίο μέτωπο. Δεν έχουν κοινή στρατηγική ούτε κινούνται με τον ίδιο τρόπο.
Έχουν όμως ένα κοινό χαρακτηριστικό: δεν εξαρτώνται πλέον απόλυτα από τη γραμμή του Μαξίμου.
Ο Σαμαράς γίνεται αυτόνομος πόλος
Ο πρώτος και πιο εμφανής αντίπαλος είναι ο Αντώνης Σαμαράς.
Ο πρώην πρωθυπουργός έχει περάσει πλέον από την εσωκομματική κριτική στην ανοιχτή πολιτική αντιπαράθεση. Οι τελευταίες παρεμβάσεις του εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη και της κυβερνητικής γραμμής δείχνουν ότι δεν ενδιαφέρεται να λειτουργήσει ως ένας «πρώην πρωθυπουργός» που απλώς σχολιάζει τις εξελίξεις.
Χτίζει τη δική του πολιτική διαδρομή.
Η σύγκρουση είναι πλέον ευθεία και αφορά όχι μόνο πρόσωπα, αλλά και το ποια θα είναι η φυσιογνωμία της δεξιάς παράταξης την επόμενη ημέρα. Ο ίδιος ο Σαμαράς έχει εξαπολύσει δημόσιες επιθέσεις στον Μητσοτάκη, ενώ στο εσωτερικό της ΝΔ υπάρχει ήδη συζήτηση για την επιρροή που μπορεί να έχει ένα αυτόνομο πολιτικό εγχείρημά του.
Και αυτό είναι που προκαλεί νευρικότητα.
Γιατί ο Σαμαράς δεν χρειάζεται να γίνει ξανά αρχηγός της ΝΔ για να επηρεάσει τη ΝΔ.
Του αρκεί να μπορεί να επηρεάσει τη δεξιά της βάση.
Ο «αόρατος» πόλος Δημητριάδη
Ο δεύτερος πόλος είναι πολύ πιο ιδιαίτερος και γι’ αυτό ίσως περισσότερο ενδιαφέρων.
Ο πρωθυπουργικός ανιψιός Γρηγόρης Δημητριάδης δεν είναι ένας κλασικός δελφίνος. Δεν βρίσκεται απέναντι στον Μητσοτάκη με τον τρόπο που βρίσκεται ο Σαμαράς. Δεν έχει βγει να διεκδικήσει αρχηγικό ρόλο.
Έχει όμως κάτι άλλο: γνωρίζει όσο ελάχιστοι τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το σύστημα Μητσοτάκη.
Υπήρξε επί χρόνια ένας από τους πιο στενούς ανθρώπους του πρωθυπουργού και κεντρικό πρόσωπο του Μεγάρου Μαξίμου. Σήμερα έχει επιστρέψει στη δημόσια συζήτηση με ένα πολύ διαφορετικό προφίλ, έχοντας διαμορφώσει τη δική του πολιτική παρουσία.
Η συνέντευξή του το καλοκαίρι του 2026 στον Θανάση Λάλα ήταν χαρακτηριστική. Δεν περιορίστηκε σε προσωπικές αναμνήσεις. Μίλησε για τον Μητσοτάκη, τον Σαμαρά, τον Τσίπρα, τον Ανδρουλάκη, την περίοδο του Μαξίμου και το πολιτικό του μέλλον. Μάλιστα, για τον Σαμαρά μίλησε θετικά και υποστήριξε ότι χωρίς τη δική του στήριξη ο Μητσοτάκης δεν θα είχε εκλεγεί στην ηγεσία της ΝΔ.
Το σημαντικότερο όμως είναι άλλο.
Ο πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού κ. Δημητριάδης δεν χρειάζεται να επιτεθεί στον Μητσοτάκη για να αποκτήσει επιρροή.
Αρκεί να κινείται αυτόνομα.
Και ακριβώς αυτή η αυτονομία είναι που τον καθιστά ιδιαίτερο παράγοντα των εσωκομματικών εξελίξεων. Δεν είναι τυχαίο ότι στο πρόσφατο συνέδριο της ΝΔ καταγράφηκε ως ξεχωριστός «μπαλαντέρ» στον νέο κομματικό χάρτη, δίπλα στους επίδοξους δελφίνους.
Και μετά έρχονται οι δελφίνοι
Ο τρίτος και ίσως πιο σύνθετος αντίπαλος του πρωθυπουργού είναι οι ίδιοι οι επίδοξοι διάδοχοί του.
Εδώ δεν υπάρχει ένας αντίπαλος. Υπάρχει μια ολόκληρη ομάδα στελεχών που γνωρίζουν ότι κάποια στιγμή θα ανοίξει η συζήτηση για την επόμενη ημέρα.
Νίκος Δένδιας, Κυριάκος Πιερρακάκης, Κωστής Χατζηδάκης, Άδωνις Γεωργιάδης και Βασίλης Κικίλιας είναι μεταξύ των προσώπων που καταγράφουν παρουσία και επιρροή στο νέο κομματικό τοπίο. Το πρόσφατο συνέδριο της ΝΔ έδειξε ότι οι εσωκομματικές ισορροπίες δεν είναι πλέον τόσο απλές όσο ήταν πριν από μερικά χρόνια.
Δεν σημαίνει ότι όλοι αυτοί είναι σήμερα «αντίπαλοι» του Μητσοτάκη.
Σημαίνει όμως ότι κανείς σοβαρός πολιτικός παίκτης δεν μπορεί να αγνοήσει την επόμενη ημέρα.
Και όσο πλησιάζει ο χρόνος των εκλογών, τόσο περισσότερο θα αποκτά σημασία η προσωπική πολιτική καταγραφή του καθενός.
Ποιος έχει δίκτυο;
Ποιος έχει επιρροή στην κοινοβουλευτική ομάδα;
Ποιος συνομιλεί με τη βάση;
Ποιος έχει πρόσβαση στους κομματικούς μηχανισμούς;
Ποιος μπορεί να συσπειρώσει το κέντρο και ποιος τη δεξιά;
Αυτή είναι η πραγματική εσωκομματική εξίσωση.
Ο Μητσοτάκης απέναντι στη «δεξιά πολυκατοικία»
Το μεγάλο πρόβλημα για τον πρωθυπουργό είναι ότι η Νέα Δημοκρατία δεν είναι πλέον ένα κόμμα με έναν και μοναδικό πόλο εξουσίας.
Η εικόνα του απόλυτου ελέγχου που χαρακτήριζε την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης Μητσοτάκη έχει αρχίσει να αλλάζει.
Το ίδιο το συνέδριο της ΝΔ κατέγραψε δυνάμεις και ισορροπίες μεταξύ διαφορετικών στρατοπέδων, με τους επίδοξους δελφίνους να αποκτούν παρουσία και τον Δημητριάδη να εμφανίζεται ως ιδιαίτερος «μπαλαντέρ».
Την ίδια ώρα, ο Σαμαράς επιχειρεί να δημιουργήσει τον δικό του χώρο.
Και κάπου ανάμεσα βρίσκονται οι υπουργοί και τα κορυφαία στελέχη που πρέπει να ισορροπήσουν ανάμεσα στην πίστη στον σημερινό πρωθυπουργό και στις ανάγκες της αυριανής ημέρας.
Αυτό είναι το πραγματικό παιχνίδι.
Δεν φοβάται τον Τσίπρα όσο φοβάται τη δεξιά
Ο Μητσοτάκης μπορεί να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο από την αντιπολίτευση.
Μπορεί να αντιπαρατεθεί με τον Ανδρουλάκη.
Μπορεί να επιχειρήσει να ανακόψει την επιστροφή του Τσίπρα.
Αυτό που είναι πολύ δυσκολότερο είναι να αντιμετωπίσει μια εσωτερική αναδιάταξη της δεξιάς.
Γιατί εκεί δεν υπάρχει ένας αντίπαλος για να καταρριφθεί.
Υπάρχουν πρόσωπα, δίκτυα, πολιτικές φιλοδοξίες, κομματικές σχέσεις και διαφορετικές αντιλήψεις για το πού πρέπει να κινηθεί η ΝΔ.
Ο Σαμαράς εκφράζει μια πιο σκληρή δεξιά.
Οι δελφίνοι κοιτούν την επόμενη ημέρα.
Ο Δημητριάδης διαθέτει γνώση, δίκτυο και αυτόνομη παρουσία.
Και ο Μητσοτάκης βρίσκεται στη μέση, προσπαθώντας να κρατήσει ενωμένο ένα κόμμα που αλλάζει.
Η μάχη δεν είναι για την κυβέρνηση. Είναι για την επόμενη ΝΔ
Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο αν ο Μητσοτάκης θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές.
Είναι τι Νέα Δημοκρατία θα υπάρχει μετά τις επόμενες εκλογές.
Και κυρίως ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο στη δεξιά παράταξη.
Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος για έναν πρωθυπουργό που βρίσκεται για χρόνια στην εξουσία δεν είναι πάντοτε ο αντίπαλος απέναντι.
Μπορεί να είναι ο άνθρωπος που περιμένει δίπλα του.
Ο άνθρωπος που έχει ήδη αρχίσει να χτίζει δίκτυο.
Ο πρώην αρχηγός που δημιουργεί νέο χώρο.
Ο πρώην συνεργάτης που απέκτησε δική του επιρροή.
Ή ο υπουργός που ξέρει ότι κάποια στιγμή θα χρειαστεί να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί μόνος του.
Αυτή είναι η μεγάλη μάχη του Μητσοτάκη: όχι απέναντι στον Τσίπρα, όχι απέναντι στον Ανδρουλάκη, αλλά για το ποιος θα ελέγξει τη δεξιά πολυκατοικία.
Και αυτή η μάχη, σε αντίθεση με τις εκλογές, έχει ήδη αρχίσει.
