Ο εφιάλτης της απενοχοποιημένης ψήφου και ο μπαμπούλας του Σαμαρά
Ο Μητσοτάκης τρέχει και δεν φτάνει να διαψεύδει τους υπουργούς του
Γιατί το Μέγαρο Μαξίμου τρέμει την κάλπη της διαμαρτυρίας και πώς το «άδειασμα» του Παύλου Μαρινάκη στον Άδωνι Γεωργιάδη αποκάλυψε τον βαθύτερο πανικό για τη συντηρητική παράταξη.
σχετικά άρθρα
Όπως έχουμε επισημάνει από το iAxia πλην του Αλέξη Τσίπρα ο μεγαλύτερος εχθρός της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο δρόμο προς τις κάλπες είναι σαφέστατα ένα ενδεχόμενο κόμμα Σαμαρά.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη βρίσκεται αντιμέτωπη με τον μεγαλύτερο πολιτικό της φόβο: Την «απενοχοποιημένη ψήφο» των πολιτών. Όταν οι ψηφοφόροι αποσυνδέουν την επιλογή τους από το δίλημμα της κυβερνητικής σταθερότητας, απελευθερώνονται από τις ενοχές. Στέλνουν έτσι ένα ανέξοδο αλλά ηχηρό μήνυμα αποδοκιμασίας για την ακρίβεια και την καθημερινότητα.
Αυτός ο φόβος απέκτησε ονοματεπώνυμο και ονομάζεται Αντώνης Σαμαράς. Η πρόσφατη εσωτερική σύγκρουση, με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη να «αδειάζει» με συνοπτικές διαδικασίες τον Άδωνι Γεωργιάδη, αποδεικνύει ότι το Μαξίμου δεν αντέχει ούτε ως υποθετικό σενάριο τη συζήτηση για ένα νέο δεξιό κόμμα.
Τα συνεχή καλέσματα στελεχών της Νέας Δημοκρατίας προς τον Αντώνη Σαμαρά στέλνουν αντιφατικά μηνύματα στους παραδοσιακούς δεξιούς ψηφοφόρους οι οποίοι μπορεί να πιστέψουν ότι αν ψηφίσουν ένα κόμμα Σαμαρά δεν κάνουν και τόσο μεγάλο κακό στη διακυβέρνηση της χώρας.
Το τέλος του μπαμπούλα της «ακυβερνησίας»
Στις εθνικές αναμετρήσεις, το επικοινωνιακό επιτελείο της Νέας Δημοκρατίας επιστρατεύει παραδοσιακά τον μπαμπούλα της πολιτικής αστάθειας. Το δίλημμα είναι σαφές: «ή εμείς ή το χάος».
Ωστόσο, σε περιόδους που η χώρα δεν κινδυνεύει άμεσα με κυβερνητική αλλαγή, ο πολίτης νιώθει ελεύθερος. Δεν λυγίζει κάτω από τον φόβο και στρέφεται σε μικρότερα κόμματα ή στην αποχή. Αυτή η «απενοχοποίηση» στερεί από τη ΝΔ το ισχυρότερο όπλο της και αφήνει το Μαξίμου εκτεθειμένο στην οργή για την καθημερινότητα.
Η διοχέτευση της οργής για την ακρίβεια
Όταν ο ψηφοφόρος δεν αισθάνεται το βάρος ότι υπονομεύει τη σταθερότητα της χώρας, χρησιμοποιεί την κάλπη για να τιμωρήσει την κυβερνητική αλαζονεία. Η επίμονη ακρίβεια στα τρόφιμα, η στεγαστική κρίση και η κατάσταση στην υγεία γίνονται η κινητήριος δύναμη. Η απενοχοποιημένη ψήφος μετατρέπεται σε ένα εργαλείο πίεσης, χωρίς τον φόβο της πολιτικής ανατροπής.
Γιατί ο Μητσοτάκης φοβάται τον Σαμαρά περισσότερο από όλους
Η απενοχοποίηση της ψήφου ευνοεί κυρίως τα κόμματα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Πολλοί παραδοσιακοί συντηρητικοί ψηφοφόροι είναι ενοχλημένοι από την κεντρώα στροφή του Πρωθυπουργού. Βρίσκουν έτσι την ευκαιρία να «μετακομίσουν» πολιτικά χωρίς τύψεις.
Σε αυτό το περιβάλλον, ο Αντώνης Σαμαράς αποτελεί τον απόλυτο κίνδυνο. Ένα πιθανό κόμμα υπό την επιρροή του δεν θα ήταν απλώς μια ακόμα ψήφος διαμαρτυρίας. Θα αποτελούσε μια ιδεολογικά «νόμιμη» και ελκυστική στέγη για τη βάση της ΝΔ, απειλώντας τον πυρήνα της κυβερνητικής παράταξης.
Το «βέτο», το άνοιγμα του Άδωνι και ο πανικός του Μαξίμου
Το μέγεθος του πανικού αποκαλύφθηκε ανάγλυφα στον ραδιοφωνικό αέρα των Παραπολιτών 90,1. Ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, αναγνώρισε ανοιχτά ότι ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να κάνει κόμμα και να προκαλέσει ζημιά στη συντηρητική ψήφο. Μάλιστα, άφησε ορθάνοιχτο παράθυρο μετεκλογικής συνεργασίας, θέτοντας ως μοναδικό όρο να μην μπει «βέτο» για την πρωθυπουργία του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η αντίδραση του Μαξίμου ήταν ακαριαία και επιθετική. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, βγήκε αμέσως στα [Παραπολιτικά FM] για να «αδειάσει» τον υπουργό. Δήλωσε κατηγορηματικά ότι η θέση του κ. Γεωργιάδη δεν εκφράζει την κυβέρνηση ούτε τον Πρωθυπουργό. Συμπλήρωσε μάλιστα με νόημα ότι «οι πρωθυπουργοί δεν επιλέγονται πίσω από κλειστές πόρτες».
Το μήνυμα πίσω από τις κουρτίνες
Αυτό το άρον-άρον μάζεμα δείχνει ότι η κυβέρνηση τρέμει ακόμα και την υπόνοια ότι μπορεί να εξαρτάται από τον Αντώνη Σαμαρά για να κυβερνήσει. Το Μαξίμου αντιλαμβάνεται ότι αν νομιμοποιήσει τη συζήτηση περί μελλοντικής συνεργασίας, ουσιαστικά «απενοχοποιεί» ακόμα περισσότερο τους δεξιούς ψηφοφόρους. Τους λέει, δηλαδή, ότι μπορούν να ψηφίσουν ελεύθερα Σαμαρά, αφού στο τέλος τα δύο κόμματα θα τα βρουν.
Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η μοναδική στρατηγική επιβίωσης παραμένει η πόλωση και η απαίτηση για αυτοδυναμία. Οποιαδήποτε άλλη συζήτηση ανοίγει την κερκόπορτα της αποδόμησης.
Την ίδια ώρα ένα μεγάλο ερώτημα είναι πόσο μπορεί να αντέξει ο πρωθυπουργός να λειτουργεί πυροσβεστικά διαψεύδοντας σε καθημερινό επίπεδο τις δημόσιες δηλώσεις διαφόρων υπουργών και στελεχών του οι οποίοι εμφανίζονται εκτός γραμμής του Μεγάρου Μαξίμου.
