Σε ένα πολιτικό τοπίο που θυμίζει κινούμενη άμμο, με την επικαιρότητα να βρίσκεται στο κόκκινο μέσα σε ένα πλαίσιο έντονης τοξικότητας, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχειρεί μια υψηλού ρίσκου στρατηγική επανατοποθέτησης του ΠΑΣΟΚ, φιλοδοξώντας να καταστεί ο κυρίαρχος πόλος της αντιπολίτευσης. Ωστόσο, η πορεία αυτή μόνο γραμμική δεν είναι, καθώς καλείται να κινηθεί ανάμεσα σε δύο πολιτικές «συμπληγάδες»: τον Αλέξη Τσίπρα και τη Μαρία Καρυστιανού, που διεκδικούν –με διαφορετικούς όρους– περίπου την ίδια δεξαμενή ψηφοφόρων. Όσους δηλαδή δεν ψηφίζουν τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη αλλά και τα άλλα κόμματα.
σχετικά άρθρα
Η δημοσκοπική μέτρηση και η απειλή Τσίπρα
Ο Αλέξης Τσίπρας, στις επόμενες δημοσκοπήσεις του Μαΐου θα μετρηθεί έχοντας ανακοινώσει το κόμμα του, όπου θα εξαρτηθεί αν διαθέτει ακόμη ισχυρό πολιτικό αποτύπωμα και βαθιά αναγνωρισιμότητα ως ένας παίκτης με αντοχές, ή θα περιοριστεί σε ποσοστά που θα κινούνται στη ζώνη του 10-13%. Στοίχημα φυσικά για τον ίδιον είναι αν προσπεράσει δημοσκοπικά τον Νίκο Ανδρουλάκη ή παραμείνει πιο κάτω από τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ.
Από τις δημοσκοπήσεις του Μαΐου θα φανεί αν ακόμη διατηρεί τις φθορές του παρελθόντος, ή διατηρεί την ικανότητα να επανασυσπειρώνει τμήματα της Κεντροαριστεράς, επενδύοντας στη μνήμη της διακυβέρνησής του αλλά και στη ρητορική αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση. Για τον Ανδρουλάκη, αυτό σημαίνει ότι δεν έχει απέναντί του έναν αποδυναμωμένο αντίπαλο, αλλά έναν πολιτικό που εξακολουθεί να καθορίζει την ατζέντα.
Η αντισυστημική πίεση από τη Μαρία Καρυστιανού
Την ίδια στιγμή, η Μαρία Καρυστιανού εκφράζει κάτι εντελώς διαφορετικό: ένα ρεύμα οργής, δυσπιστίας και αντισυστημικής διάθεσης, που δεν υπακούει στους παραδοσιακούς κομματικούς κανόνες. Η δυναμική της δεν βασίζεται σε κομματικούς μηχανισμούς, αλλά σε κοινωνικά αντανακλαστικά και συναισθηματική φόρτιση. Αυτό καθιστά την παρουσία της απρόβλεπτη αλλά και επικίνδυνη για τα παραδοσιακά κόμματα, καθώς μπορεί να απορροφήσει ψηφοφόρους που υπό άλλες συνθήκες θα κατευθύνονταν προς το ΠΑΣΟΚ.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπαθεί να επιβάλει το δικό του αφήγημα: την αναβίωση ενός καθαρού διπολισμού με τη Νέα Δημοκρατία. Πρόκειται για μια στρατηγική που προϋποθέτει πολιτική καθαρότητα και ισχυρή ταυτότητα. Όμως εδώ ακριβώς εντοπίζεται και η βασική αδυναμία. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν πείθει ως εν δυνάμει πρωθυπουργός, υστερώντας σημαντικά σε δείκτες κυβερνησιμότητας έναντι του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Το στοίχημα της ενότητας και η νέα ισορροπία
Αυτό δημιουργεί μια εμφανή αντίφαση: ενώ επιδιώκει να εμφανιστεί ως βασικός αντίπαλος της κυβέρνησης, δεν έχει ακόμη καταφέρει να πείσει ότι μπορεί να την αντικαταστήσει. Το αποτέλεσμα είναι να πιέζεται ταυτόχρονα από δύο κατευθύνσεις – από την «επιστροφή» Τσίπρα που αναζητά επανανομιμοποίηση και από την αντισυστημική δυναμική της Καρυστιανού που υπονομεύει συνολικά το κομματικό σύστημα.
Ο λόγος που εξέλεξε το νέο γραμματέα και τα μέλη του πολιτικού συμβουλίου με ενωτικό χαρακτήρα δείχνει τη διάθεσή του να χρησιμοποιήσει όλα τα στελέχη χωρίς αποκλεισμούς. Έχει καταλάβει ότι δεν έχει την πολυτέλεια των αποκλεισμών και των στελεχών που κινούνται μόνο στο δικό του άρμα, προκειμένου όλοι μαζί να δώσουν τον αγώνα κόντρα στους πολιτικούς του αντιπάλους.
