Μητσοτάκης στη ΔΕΘ: Δεσμεύσεις και μόνιμα μέτρα μέχρι το 2030
Ετοιμάζει δεσμεύσεις τετραετίας ύψους άνω των 5 δισεκατομμυρίων ευρώ
Η στρατηγική Μητσοτάκη μέχρι τις κάλπες: Χρόνος, παροχές και «μάχη» για την πολιτική κυριαρχί.α.
σχετικά άρθρα
Το Μέγαρο Μαξίμου επιλέγει να εξαντλήσει την κυβερνητική θητεία, να μετατρέψει τη ΔΕΘ σε αφετηρία μιας μεγάλης προεκλογικής διαδρομής και να εμφανίσει τη Νέα Δημοκρατία ως τη μοναδική δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα – Το μεγάλο στοίχημα είναι να φτάσει στο 2027 έχοντας περιορίσει τις απώλειες και έχοντας απέναντί του μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση
Η στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη για την επόμενη περίοδο φαίνεται πλέον να αποκτά καθαρό περίγραμμα. Το Μέγαρο Μαξίμου δεν δείχνει να επιδιώκει μια πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, αλλά αντίθετα να αξιοποιήσει κάθε διαθέσιμο μήνα μέχρι την άνοιξη του 2027, χτίζοντας σταδιακά το πολιτικό αφήγημα με το οποίο θα διεκδικήσει την τρίτη κυβερνητική θητεία.
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει επαναλάβει δημόσια ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027. Παράλληλα, όμως, το κυβερνητικό επιτελείο κινείται ήδη σε καθαρά προεκλογικούς ρυθμούς: σχεδιασμός μέτρων, οργανωτική ανασύνταξη, μεγαλύτερη παρουσία των υπουργών στην κοινωνία και προσπάθεια να προβληθεί συνολικά το κυβερνητικό έργο.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία της στρατηγικής: ο Μητσοτάκης δεν θέλει να δώσει τώρα την εκλογική μάχη. Θέλει πρώτα να διαμορφώσει τις συνθήκες μέσα στις οποίες θα τη δώσει.
Ο χρόνος είναι το μεγάλο όπλο
Στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν ότι η σημερινή πολιτική εικόνα δεν είναι απαραίτητα αυτή που θα υπάρχει σε έξι ή εννέα μήνες.
Γι’ αυτό και η επιλογή της εξάντλησης της τετραετίας έχει λογική. Η κυβέρνηση θέλει χρόνο για να απορροφήσει τις πιέσεις, να ολοκληρώσει έργα, να παρουσιάσει οικονομικά αποτελέσματα και κυρίως να δημιουργήσει ένα διαφορετικό πολιτικό κλίμα από αυτό που καταγράφεται σήμερα.
Η λογική είναι απλή: όσο περισσότερο χρόνο έχει η κυβέρνηση, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να αλλάξει την ατζέντα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το Μέγαρο Μαξίμου θεωρεί εύκολη την πορεία μέχρι τις κάλπες. Το αντίθετο. Το φθινόπωρο και ο χειμώνας θα είναι περίοδος υψηλού πολιτικού ρίσκου. Η ακρίβεια, η καθημερινότητα, οι θεσμικές και πολιτικές υποθέσεις που εξακολουθούν να απασχολούν την επικαιρότητα, αλλά και η φθορά μιας κυβέρνησης που βρίσκεται ήδη στον όγδοο χρόνο της, αποτελούν πραγματικές απειλές.
Ακριβώς γι’ αυτό η στρατηγική είναι να μη δοθεί η μάχη με τους σημερινούς όρους.
Η ΔΕΘ ως πολιτικό restart
Το πρώτο μεγάλο ορόσημο είναι η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη κυβερνητική παρουσίαση οικονομικών μέτρων. Η φετινή ΔΕΘ αποκτά ξεκάθαρα προεκλογικό χαρακτήρα, καθώς η κυβέρνηση σχεδιάζει ένα πακέτο παρεμβάσεων με ορίζοντα το 2027 και παράλληλα θέλει να παρουσιάσει ένα σχέδιο για την επόμενη τετραετία.
Οι πληροφορίες μιλούν για πακέτο μέτρων που μπορεί να κινηθεί κοντά στα 2 δισ. ευρώ, με σημαντικό δημοσιονομικό αποτύπωμα για το 2027.
Το μήνυμα που θέλει να περάσει το Μαξίμου είναι συγκεκριμένο:
«Δεν ζητάμε απλώς να μας κρίνετε για όσα κάναμε. Σας δείχνουμε τι θα κάνουμε στην επόμενη τετραετία».
Με αυτόν τον τρόπο ο Μητσοτάκης επιχειρεί να μεταφέρει την πολιτική συζήτηση από τη φθορά της κυβέρνησης στο μέλλον. Θα δεσμευθεί για μόνιμα μέτρα μέχρι το 2030 τα οποία θα φτάσουν σε βάθος χρόνου τα 5 με 6 δισεκατομμύρια. Δεν θα μείνει μο ο στα μέτρα του 2027!
Και αυτό είναι κρίσιμο.
Από την άμυνα στην επίθεση
Το δεύτερο κομμάτι της στρατηγικής είναι η αλλαγή του πολιτικού γηπέδου.
Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι όσο η συζήτηση περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τα προβλήματα και τις αστοχίες της, βρίσκεται σε θέση άμυνας.
Επομένως, το Μαξίμου θέλει να επιβάλει μια διαφορετική ατζέντα: οικονομία, επενδύσεις, ανάπτυξη, φορολογικές ελαφρύνσεις, υποδομές, άμυνα, ψηφιακό κράτος και το σχέδιο για την Ελλάδα του 2030.
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει ήδη συνδέσει τη ΔΕΘ με την έναρξη της παρουσίασης του προεκλογικού προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας.
Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση θέλει να μετατρέψει την προεκλογική περίοδο από δημοψήφισμα για το παρελθόν σε επιλογή για το μέλλον.
Η μάχη με την αντιπολίτευση
Το τρίτο σκέλος είναι ακόμη πιο πολιτικό.
Ο Μητσοτάκης δεν έχει απέναντί του σήμερα έναν ενιαίο αντίπαλο. Έχει ένα κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό, με το ΠΑΣΟΚ να αναζητά τον ρόλο του, τον Αλέξη Τσίπρα να επανέρχεται στο προσκήνιο και νέες πολιτικές δυνάμεις να διεκδικούν χώρο.
Αυτό δημιουργεί για τη Νέα Δημοκρατία μια σημαντική στρατηγική ευκαιρία.
Η λογική του Μαξίμου είναι ότι μέχρι το 2027 οι αντίπαλοί του θα πρέπει να αποδείξουν ότι μπορούν όχι μόνο να ασκήσουν αντιπολίτευση, αλλά και να συγκροτήσουν πειστική κυβερνητική πρόταση.
Και εκεί ακριβώς θέλει να χτυπήσει ο Μητσοτάκης.
Να παρουσιάσει τη ΝΔ ως τη μόνη οργανωμένη και κυβερνητικά έτοιμη δύναμη.
Αυτό εξηγεί και τη σκληρότερη ρητορική απέναντι στους πολιτικούς αντιπάλους του τελευταίου διαστήματος.
Η «συσπείρωση» της ΝΔ
Το τέταρτο και ίσως πιο σημαντικό σημείο της στρατηγικής είναι η επανασυσπείρωση της παραδοσιακής βάσης της Νέας Δημοκρατίας.
Η κυβέρνηση έχει αντιληφθεί ότι η μεγάλη πρόκληση δεν είναι μόνο να κερδίσει νέους ψηφοφόρους. Είναι να πείσει όσους ψήφισαν ΝΔ στο παρελθόν αλλά σήμερα εμφανίζονται αποστασιοποιημένοι ή αναποφάσιστοι ότι η πολιτική σταθερότητα εξακολουθεί να περνά μέσα από τη Νέα Δημοκρατία.
Επομένως, το μήνυμα μέχρι τις εκλογές θα γίνεται ολοένα και πιο καθαρό:
«Ή ΝΔ ή πολιτική αστάθεια».
Αυτό είναι το βασικό δίλημμα που θα επιχειρήσει να οικοδομήσει το Μαξίμου.
Και οι υπουργοί μπαίνουν στην πρώτη γραμμή
Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός έχει ζητήσει από τους υπουργούς να υπερασπίζονται συνολικά το κυβερνητικό έργο και να αυξήσουν την παρουσία τους στα μέσα ενημέρωσης, ιδιαίτερα στην περιφέρεια.
Πρόκειται ουσιαστικά για αλλαγή μοντέλου επικοινωνίας.
Το Μαξίμου δεν θέλει πλέον έναν πρωθυπουργό που σηκώνει μόνος του το βάρος της κυβερνητικής επικοινωνίας.
Θέλει όλη την κυβέρνηση σε προεκλογική κινητοποίηση
Κάθε υπουργός θα πρέπει να γίνει φορέας του κυβερνητικού αφηγήματος. Κάθε υπουργείο να παρουσιάζει έργο. Κάθε κυβερνητική παρέμβαση να αποκτά πολιτικό αποτύπωμα.
Η εντολή είναι, στην πράξη, να μη μείνει κανένα κυβερνητικό επίτευγμα χωρίς πολιτική αξιοποίηση.
Το δύσκολο καλοκαίρι και οι φωτιές
Εδώ όμως βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση της στρατηγικής.
Η κυβέρνηση θέλει να μιλήσει για το μέλλον, αλλά η κοινωνία συχνά την αναγκάζει να απαντήσει για το παρόν.
Οι πυρκαγιές και η διαχείριση των κρίσεων αποτελούν ένα από τα πιο δύσκολα μέτωπα. Και κάθε φορά που μια μεγάλη κρίση επιστρέφει στην επικαιρότητα, το πολιτικό σχέδιο του Μαξίμου κινδυνεύει να εκτροχιαστεί από την οικονομία και να επιστρέψει στην επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα του κράτους.
Η πρόσφατη επικοινωνία του πρωθυπουργού με τον Αιγύπτιο πρόεδρο για τη συνδρομή της Αιγύπτου στις πυρκαγιές δείχνει και το μέγεθος της πίεσης που δημιουργούν τα πύρινα μέτωπα.
Εδώ το Μαξίμου έχει ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα να λύσει:
Δεν αρκεί να παρουσιάζει σχέδιο για το 2030 όταν ο πολίτης θέλει να ξέρει ποιος προστατεύει σήμερα το σπίτι και την περιουσία του.
Ο Σκέρτσος και το «κεντρικό τιμόνι»
Στο εσωτερικό της κυβέρνησης, η ανάγκη για μεγαλύτερο συντονισμό είναι εμφανής. Ο Άκης Σκέρτσος έχει αναλάβει κεντρικό ρόλο στον κυβερνητικό σχεδιασμό και στην παρακολούθηση του κυβερνητικού έργου, με το επικαιροποιημένο Ενοποιημένο Σχέδιο Κυβερνητικής Πολιτικής να αποτελεί ένα από τα εργαλεία αυτής της προσπάθειας.
Η στόχευση είναι να κλείσουν εκκρεμότητες, να επιταχυνθούν παρεμβάσεις και να υπάρχει ενιαία εικόνα για το τι κάνει η κυβέρνηση μέχρι την τελική ευθεία των εκλογών.
Αλλά εδώ υπάρχει και μια πολιτική παγίδα.
Όσο περισσότερο το Μέγαρο Μαξίμου συγκεντρώνει τον έλεγχο της κυβερνητικής λειτουργίας, τόσο μεγαλύτερη γίνεται και η προσωπική ευθύνη του πρωθυπουργού για κάθε αποτυχία.
Γιατί ο Μητσοτάκης δεν βιάζεται
Ο βασικός λόγος που ο πρωθυπουργός δεν φαίνεται να θέλει πρόωρες εκλογές είναι ότι δεν έχει κανένα λόγο να ρισκάρει σήμερα αυτό που μπορεί να διεκδικήσει αύριο με καλύτερους όρους.
Η ΝΔ παραμένει πρώτη στις δημοσκοπήσεις, ενώ το πολιτικό σκηνικό απέχει από το να έχει αποκτήσει σταθερή εικόνα εναλλακτικής κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Ο χρόνος, επομένως, μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του.
Να ολοκληρωθούν έργα. Να δοθούν παροχές. Να μειωθούν φορολογικές επιβαρύνσεις. Να εμφανιστούν καλύτερα εισοδηματικά δεδομένα. Να φανεί η επίδραση των επενδύσεων. Να ολοκληρωθεί η αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων.
Και ταυτόχρονα να περιμένει από την αντιπολίτευση να ξεκαθαρίσει ποιος είναι ο αντίπαλος και ποια ακριβώς είναι η πρόταση διακυβέρνησης.
Το μεγάλο στοίχημα: να αλλάξει η ατζέντα
Ολόκληρη η στρατηγική Μητσοτάκη μπορεί τελικά να συμπυκνωθεί σε μία λέξη:
Ατζέντα.
Το Μέγαρο Μαξίμου θέλει να αποφύγει μια εκλογική αναμέτρηση που θα περιστρέφεται γύρω από τη φθορά, τις κρίσεις και τα προβλήματα της καθημερινότητας.
Θέλει η κάλπη του 2027 να αφορά:
• την οικονομία,
• τις φορολογικές ελαφρύνσεις,
• τις επενδύσεις,
• την ανάπτυξη,
• την ασφάλεια,
• την άμυνα,
• το σχέδιο για την επόμενη τετραετία,
• και κυρίως το δίλημμα «σταθερότητα ή περιπέτεια».
Αυτό είναι το πολιτικό στοίχημα.
Η στρατηγική έχει όμως και μεγάλο ρίσκο
Ο χρόνος μπορεί να γίνει σύμμαχος. Μπορεί όμως να γίνει και εχθρός.
Κάθε μήνας που περνά αυξάνει τη φθορά μιας κυβέρνησης. Κάθε νέα κρίση μπορεί να ακυρώσει εβδομάδες επικοινωνιακού σχεδιασμού. Κάθε σκάνδαλο μπορεί να επαναφέρει τη συζήτηση από το «τι θα γίνει αύριο» στο «τι πήγε στραβά χθες».
Και κυρίως, υπάρχει ένας παράγοντας που κανένα επιτελείο δεν μπορεί να ελέγξει: η κοινωνία.
Εάν μέχρι το 2027 ο πολίτης αισθάνεται ότι τα μέτρα δεν φτάνουν στην τσέπη του, ότι η καθημερινότητα παραμένει δύσκολη και ότι το κράτος δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις μεγάλες κρίσεις, τότε το αφήγημα της σταθερότητας μπορεί να μην είναι αρκετό.
Το σχέδιο μέχρι το 2027
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, λοιπόν, φαίνεται να έχει επιλέξει έναν πολιτικό μαραθώνιο και όχι έναν εκλογικό αιφνιδιασμό.
Πρώτος στόχος: να κερδίσει χρόνο.
Δεύτερος: να αλλάξει την ατζέντα.
Τρίτος: να χρησιμοποιήσει τη ΔΕΘ ως αφετηρία μιας μεγάλης οικονομικής και πολιτικής καμπάνιας.
Τέταρτος: να επανασυσπειρώσει τη ΝΔ.
Πέμπτος: να αφήσει την αντιπολίτευση να φθείρεται μέσα στην εσωτερική της αναζήτηση.
Έκτος: να φτάσει στην άνοιξη του 2027 με ένα καθαρό δίλημμα: ποιος μπορεί να κυβερνήσει την Ελλάδα την επόμενη ημέρα.
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει περιγράψει τη λογική αυτή λέγοντας ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027, αλλά η κυβέρνηση θα πρέπει να λειτουργεί σαν να πρόκειται να γίνουν αύριο.
Και αυτή ίσως είναι η πιο καθαρή περιγραφή της στρατηγικής του.
Δεν θέλει να πάει τώρα στις κάλπες. Θέλει όμως από τώρα να συμπεριφέρεται σαν να βρίσκεται ήδη σε προεκλογική περίοδο.
Το μεγάλο ερώτημα είναι αν μέχρι την άνοιξη του 2027 θα έχει καταφέρει να μετατρέψει τον χρόνο σε πολιτικό πλεονέκτημα.
Γιατί τελικά εκεί θα κριθούν όλα:
Όχι στο πόσο χρόνο έχει ο Μητσοτάκης μέχρι τις εκλογές, αλλά στο τι θα έχει καταφέρει να κάνει με αυτόν τον χρόνο.
