Εγκλωβισμένος στο 2022: Γιατί τέσσερα χρόνια ο Ανδρουλάκης μιλά μόνο για υποκλοπές;
Από τις υποκλοπές στη μομφή: 4 χρόνια στο επίκεντρο η άγρια κόντρα Ανδρουλάκη - Μαξίμου
Ο Νίκος Ανδρουλάκης εδώ και 4 χρόνια επιμένει να κρατάει πρώτο θέμα στην ατζέντα του ΠΑΣΟΚ το ζήτημα της προσωπικής του παρακολούθησης από την ΕΥΠ παρά το γεγονός ότι ούτε δημοσκοπικά, ούτε εκλογικά δεν του έχει προσφέρει κάτι αξιόλογο αυτή η υπόθεση.
σχετικά άρθρα
Σήμερα εξάλλου στη Βουλή το πιθανότερο σενάριο είναι να πάμε σε απόρριψη του αιτήματος του ΠΑΣΟΚ για σύσταση νέας Εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο των υποκλοπών κάτι που φαίνεται να έχει αποφασίσει το Μαξίμου, προχωρώντας εκτός απροόπτου σε αυτό που ήταν το επικρατέστερο σενάριο εδώ και καιρό: να γίνει επίκληση της εθνικής ασφάλειας και να ζητηθεί από την Ολομέλεια της Βουλής να ληφθεί η απόφαση με 151 ψήφους και όχι με 120 «ναι».
Η απαίτηση της απόλυτης πλειοψηφίας του αριθμού των βουλευτών προβλέπεται για θέματα για υποθέσεις εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, κάτι όμως που η κυβέρνηση δεν είχε επιλέξει το 2022, όταν είχε συγκροτηθεί Εξεταστική (με «παρών» εκ μέρους της ΝΔ) για τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις.
Όμως η τακτική του Νίκου Ανδρουλάκη είναι να «ανεβάσει το πολιτικό θερμόμετρο στο κόκκινο» και έχει συγκεκριμένη στόχευση. Αν συμβούν τα παραπάνω είναι πιθανό να καταθέσει πρόταση μομφής κατά του προέδρου της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη επικαλούμενος παραβίαση των κανονισμών.
Η οργή του ΠΑΣΟΚ πυροδοτήθηκε από την πρόσφατη ακρόαση του διοικητή της ΕΥΠ Θεμιστοκλή Δεμίρη. Κατά τη συζήτηση, αποκαλύφθηκε ουσιαστικά ότι η ΕΥΠ αρνείται να παραδώσει τους γραπτούς λόγους της παρακολούθησής του, επικαλούμενη ότι δεν υπάρχουν. Ο κ. Ανδρουλάκης κατηγορεί την κυβέρνηση και το προεδρείο της Βουλής για «μεθοδεύσεις συγκάλυψης», θεωρώντας ότι το κοινοβούλιο χρησιμοποιείται ως ασπίδα προστασίας της κυβέρνησης αντί για όργανο ελέγχου.
Η πολιτική πίεση στον Νίκο Ανδρουλάκη έχει αυξηθεί κατακόρυφα, ειδικά μετά την εμφάνιση νέων πολιτικών σχηματισμών υπό τον Αλέξη Τσίπρα. Καθώς ο κ. Ανδρουλάκης είναι πλέον ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, νιώθει την ανάγκη να δείξει αποφασιστικότητα και ηγετικό προφίλ. Μια πρόταση μομφής είναι το ισχυρότερο θεσμικό όπλο που διαθέτει για να αποδείξει ότι ασκεί «σκληρό ροκ» αντιπολίτευση και δεν περιορίζεται σε απλές δηλώσεις.
Συσπείρωση των υπολοίπων κομμάτων της αντιπολίτευσης
Με αυτή την κίνηση, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναγκάζει και τα υπόλοιπα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης (ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, Πλεύση Ελευθερίας) να συνταχθούν πίσω από τη δική του πρωτοβουλία. Αυτό του επιτρέπει να εμφανίζεται ως ο φυσικός ηγέτης του αντιπολιτευτικού μετώπου μέσα στη Βουλή και να μετατοπίσει τη συζήτηση από τα δικά του χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά στην πίεση προς την κυβερνητική πλειοψηφία.Αν και το ΠΑΣΟΚ αφήνει το ενδεχόμενο της πρότασης ανοιχτό για το αμέσως επόμενο διάστημα, ο ίδιος ο κ. Ανδρουλάκης δήλωσε με νόημα ότι «πιστεύει πως δεν θα χρειαστεί να φτάσουμε στο σημείο απόλυτης παρακμής», ζυγίζοντας τις κινήσεις του. Επιδιώκει να χρησιμοποιήσει την απειλή της πρότασης μομφής ως μοχλό πίεσης για να υποχρεώσει την κυβέρνηση να υποχωρήσει στο θέμα της διαφάνειας, προσπαθώντας παράλληλα να ανατρέψει το αφήγημα της «δημοσκοπικής στασιμότητας» μέσω μιας δυναμικής κοινοβουλευτικής σύγκρουσης.
Πάντως τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων επιβεβαιώνουν ότι η στρατηγική επικέντρωσης στις υποκλοπές δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα εκλογικά οφέλη. Οι πολίτες στις δημοσκοπήσεις ιεραρχούν τα προβλήματά τους με τελείως διαφορετικό τρόπο. Στην κορυφή βρίσκονται σταθερά η ακρίβεια, η οικονομία, η υγεία και η καθημερινότητα. Το ζήτημα των υποκλοπών και των θεσμών, αν και θεωρείται σοβαρό, κατατάσσεται πολύ χαμηλά στη λίστα των πραγμάτων που καθορίζουν την ψήφο του μέσου Έλληνα.
Το σύνδρομο του «κουρασμένου ακροατηρίου»
Η υπόθεση συμπληρώνει πλέον τέσσερα χρόνια στην επικαιρότητα. Η κοινή γνώμη έχει υποστεί αυτό που οι αναλυτές ονομάζουν «κόπωση». Μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων θεωρεί ότι το θέμα έχει ήδη κριθεί πολιτικά (π.χ. στις εκλογές του 2023) και οι συνεχείς επαναφορές του από το ΠΑΣΟΚ εκλαμβάνονται ως αδυναμία παραγωγής εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης.
Η εμμονή με ένα θεσμικό σκάνδαλο εγκλωβίζει τον κ. Ανδρουλάκη σε έναν ρόλο «καταγγέλλοντος» ή «θύματος». Οι αναποφάσιστοι ψηφοφόροι του κέντρου και της μεσαίας τάξης, προκειμένου να μετακινηθούν προς ένα κόμμα, αναζητούν έναν ηγέτη που εκπέμπει κυβερνησιμότητα — δηλαδή έτοιμες, ρεαλιστικές λύσεις για το πώς θα διοικήσει τη χώρα την επόμενη ημέρα.
Η δημοσκοπική καθήλωση γίνεται ακόμη πιο έντονη, καθώς το ΠΑΣΟΚ δέχεται πλέον πιέσεις και από νέες πολιτικές κινήσεις ή την επιστροφή έμπειρων προσώπων (όπως οι νέες πρωτοβουλίες του Αλέξη Τσίπρα που καταγράφονται δυναμικά στις πρόσφατες μετρήσεις). Αυτό στερεί από τον Νίκο Ανδρουλάκη το μονοπώλιο της προοδευτικής αντιπολίτευσης.
Συμπερασματικά: Η στρατηγική του Νίκου Ανδρουλάκη ικανοποιεί το σκληρό, παραδοσιακό πυρήνα του ΠΑΣΟΚ που είναι ευαίσθητος σε θέματα δημοκρατίας, αλλά αποτυγχάνει να συγκινήσει τις ευρύτερες μάζες που αναζητούν απαντήσεις για την τσέπη τους και το μέλλον τους.
Για τον ίδιο, το θέμα των υποκλοπών αποτελεί το ισχυρότερο αντιπολιτευτικό χαρτί του ΠΑΣΟΚ απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Επιτρέπει δηλαδή στον κ. Ανδρουλάκη να παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ ως τον γνήσιο εγγυητή των θεσμών, της διαφάνειας και των δημοκρατικών ελευθεριών, σε αντίθεση με το «επιτελικό κράτος». Και είναι και θέμα πολιτικής επιβίωσης καθώς η παρακολούθησή του συνέπεσε χρονικά με την εσωκομματική διαδικασία εκλογής αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ, και ο ίδιος έχει αφήσει να εννοηθεί ότι η παγίδευσή του είχε ως στόχο τον έλεγχο ή τον επηρεασμό των πολιτικών εξελίξεων στο κόμμα του.
