Ένα παιχνίδι «Βυζαντίου» παίζεται στο εσωτερικό της γαλάζιας παράταξης παρά την φαινομενική ηρεμία μετά το συνέδριο.
σχετικά άρθρα
Η επιλογή του Μεγάρου Μαξίμου να μην απαντήσει ευθέως στις αιχμές του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια μόνο τυχαία δεν θεωρείται στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Παρά την έντονη συζήτηση που προκάλεσε η ομιλία του στο συνέδριο της Νέα Δημοκρατία, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και το στενό επιτελείο του επιλέγουν συνειδητά να μην ανοίξουν μέτωπο με έναν από τους ισχυρότερους πόλους επιρροής στο κυβερνητικό στρατόπεδο.
Για την ακρίβεια ο Κυριάκος Μητσοτάκης αρνείται να καταστήσει το Νίκο Δένδια ως βασικό αντίπαλό του και για αυτό δίνει ζωτικό χώρο και στους υπόλοιπους μνηστήρες (Κ Χατζηδάκη, Α.Γεωργιάδη, Κ. Πιερρακάκη) να κάνουν το δικό τους προσωπικό παιχνίδι.
Ο σημερινός πρόεδρος της ΝΔ δεν πρόκειται όπως λένε συνομιλητές του να ανοίξει μόνος του το παιχνίδι της αλλαγής εν κινήσει…
Βασιζόμενος πάνω σε αυτή τη στρατηγική του διαίρει και βασίλευε ο σημερινός πρόεδρος της ΝΔ κατάφερε να ελέγξει τα 90 από τα 150 μέλη της νέας Πολιτικής Επιτροπής του κόμματος και οι υπόλοιποι 4 διεκδικητές της ηγεσίας να πάρουν περίπου από 15 άτομα έκαστος.
Η πλατφόρμα που κατέβασε ο υπουργός Άμυνας στο συνέδριο ήταν ξεκάθαρο μανιφέστο για την μετά-Μητσοτάκη εποχή με αναφορές σε ταυτοτικό πρόβλημα της ΝΔ και στην αλλοίωση του DNA της παράταξης.
Το στίγμα αυτής της στρατηγικής Μητσοτάκη έναντι του Δένδια έδωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, ο οποίος επιχείρησε να υποβαθμίσει τις εσωκομματικές αιχμές, παρουσιάζοντας τη δημόσια διαφοροποίηση ως στοιχείο «ζωντανής παράταξης» και όχι ως ένδειξη εσωτερικής κρίσης.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επέμεινε ότι η ΝΔ είναι το μοναδικό κόμμα της μεταπολίτευσης που διατηρεί διαχρονικά ισχυρή κοινωνική και εκλογική βάση, ακριβώς επειδή μπορεί να συνθέτει διαφορετικές απόψεις χωρίς να διαλύεται. Στην πραγματικότητα όμως, πίσω από τις δηλώσεις περί «ενωτικού αγώνα», το Μαξίμου γνωρίζει ότι η παρέμβαση Δένδια δεν ήταν μια συνηθισμένη εσωκομματική τοποθέτηση. Δεν ήταν απλά μια έκφραση γκρίνιας.
Ο Δένδιας πέταξε το γάντι
Ο υπουργός Άμυνας, μπροστά σε κορυφαία στελέχη και συνέδρους, άφησε σαφείς αιχμές για τον τρόπο λειτουργίας του λεγόμενου «επιτελικού κράτους», μιλώντας για «περίκλειστες ομάδες τεχνοκρατών» και για πολιτικές λογικές που απομακρύνουν την παράταξη από τις ιστορικές και ιδεολογικές της ρίζες. Παράλληλα έκανε αναφορές σε «μισθοφόρους της εξουσίας», που ερμηνεύτηκε από πολλούς ως ευθεία βολή προς πρόσωπα του στενού πυρήνα εξουσίας γύρω από τον πρωθυπουργό.
Η παρέμβασή του θεωρήθηκε από αρκετούς συνέδρους ως η πιο πολιτική και εσωκομματικά φορτισμένη ομιλία του συνεδρίου. Και αυτό γιατί ο Δένδιας δεν αμφισβήτησε μόνο επιμέρους κυβερνητικές επιλογές, αλλά άγγιξε τον πυρήνα της λειτουργίας του συστήματος εξουσίας που έχει οικοδομηθεί τα τελευταία χρόνια γύρω από το Μέγαρο Μαξίμου.
Παρά ταύτα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν απάντησε. Ούτε δημόσια ούτε μέσω διαρροών υψηλής έντασης. Αντιθέτως, κυβερνητικά στελέχη επιχείρησαν να ρίξουν τους τόνους, με τον Παύλο Μαρινάκη να σημειώνει ότι «στο τέλος της ημέρας ο στόχος είναι κοινός» και ότι ακόμη και ο Νίκος Δένδιας «υπεραμύνθηκε του έργου της κυβέρνησης». Όπως εκτιμούν αρκετοί πολιτικοί αναλυτές ο Μητσοτάκης είναι πλέον πολύ έμπειρος για να πέσει σε μια τέτοια παγίδα και να ανοίξει πόλεμο σε προσωπικό επίπεδο με τον υπουργό Άμυνας.
Το πολιτικό ζύγι
Η επιλογή αυτή δεν είναι προϊόν αδυναμίας αλλά πολιτικού υπολογισμού. Στο Μαξίμου γνωρίζουν ότι ο υπουργός Άμυνας διαθέτει ισχυρό αποτύπωμα στην κομματική βάση, σημαντική απήχηση στο παραδοσιακό δεξιό ακροατήριο και υψηλή δημοφιλία στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Μια ανοιχτή σύγκρουση μαζί του θα μπορούσε να μετατρέψει μια εσωτερική διαφοροποίηση σε συνολικό μέτωπο αμφισβήτησης.
Επιπλέον, σε μια περίοδο κατά την οποία η κυβέρνηση επιδιώκει να εμφανίσει εικόνα σταθερότητας και κυριαρχίας απέναντι σε μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση, το τελευταίο που θα επιθυμούσε το πρωθυπουργικό επιτελείο είναι να δοθεί η εντύπωση εσωτερικού εμφυλίου στη ΝΔ.
Γι’ αυτό και το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί να «διαβάσει» την ομιλία Δένδια ως θεσμική παρέμβαση και όχι ως εσωκομματική προειδοποίηση. Κυβερνητικά στελέχη υπενθυμίζουν ότι ο υπουργός Άμυνας παραμένει βασικός πυλώνας της κυβερνητικής πολιτικής στα εθνικά θέματα και συμμετέχει πλήρως στον σχεδιασμό της εξωτερικής και αμυντικής στρατηγικής.
Ωστόσο, πίσω από τις δημόσιες ισορροπίες, αρκετοί στη ΝΔ θεωρούν ότι το συνέδριο άφησε ανοιχτό ένα βαθύτερο πολιτικό ερώτημα: αν η επόμενη περίοδος θα χαρακτηρίζεται από απόλυτη κυριαρχία του «μητσοτακικού μοντέλου» ή αν θα αρχίσουν να εμφανίζονται πιο έντονα εσωτερικά ρεύματα που θα ζητούν επιστροφή σε πιο παραδοσιακά κομματικά χαρακτηριστικά.
Και σε αυτή τη συγκυρία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει να πιστεύει ότι ο Νίκος Δένδιας δεν αντιμετωπίζεται με σύγκρουση αλλά με πολιτική απορρόφηση κραδασμών. Τουλάχιστον προς το παρόν.
Επίσης ο Δένδιας δεν είναι το μόνο ανοιχτό μέτωπο του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος. Υπάρχουν και άλλα ανοιχτά μέτωπα που προβληματίζουν το Μαξίμου και τα οποία κινούνται στο παρασκήνιο της γαλάζιας σκακιέρας. Τουλάχιστον ο Δένδιας βγαίνει και τοποθετείται ανοιχτά και δημόσια.
