Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος «ακονίζει» την οικογένεια στο θέατρο
σχετικά άρθρα
Η οικογένεια. Ένα έργο που κανείς δεν επέλεξε τον ρόλο του, κανείς δεν έγραψε τα λόγια του, κι όμως όλοι παίζουν με πάθος. Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος, ο πολυδιάστατος ηθοποιός και σκηνοθέτης, έρχεται να μας ταρακουνήσει, αποκαλύπτοντας τις «αιχμηρές άκρες» αυτής της πιο οικείας μας δομής μέσα από τις δύο παραστάσεις του που ανεβαίνουν αυτή τη σεζόν.
Στο επίκεντρο βρίσκεται το έργο «Ακριβοί μας γονείς» των Αρμέλ και Εμανουέλ Πατρόν, το οποίο σκηνοθετεί στο Θέατρο Εμπορικόν. Εδώ, ένα ζευγάρι συνταξιούχων καθηγητών και τα τρία ενήλικα παιδιά τους έρχονται αντιμέτωποι με μια αλήθεια που σπάει τα καθιερωμένα: μόνο οι γονείς επέλεξαν ο ένας τον άλλον. Τα παιδιά, απλά… ήρθαν. Μια σκληρή, αλλά απελευθερωτική διαπίστωση για τις σχέσεις αίματος.
Ο ίδιος ο Αλειφερόπουλος το τονίζει: «Ο πατέρας της ιστορίας υπενθυμίζει στα παιδιά που ζητούν διαρκώς με πρόσχημα την οικογενειακή αγάπη, ότι δεν είναι αυτά που έχει παντρευτεί. Αυτό είναι μια πολύ σκληρή αλήθεια». Αυτή η οπτική γωνία αμφισβητεί την προσκόλληση στην οικογένεια, ένα ζήτημα που, όπως σημειώνει, είναι πιο «λυμένο» στις χώρες του Βορρά σε σχέση με τη Μεσόγειο.
Παράλληλα, ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος σκηνοθετεί την υπαρξιακή κωμωδία «Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου» της Φωτεινής Αθερίδου, η οποία επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Ιλίσια Βολανάκης. Εδώ, βουτάει στις αγωνίες μιας νεαρής γυναίκας, τους έρωτες και τα αδιέξοδά της, με έναν αυτοσαρκαστικό τόνο που θυμίζει stand-up comedy. «Το βρίσκω από τα υψηλότερα είδη σύγχρονης τέχνης» λέει για την ψυχοθεραπευτική διάσταση του χιούμορ.
Κι επειδή η τέχνη δεν πρέπει να εφησυχάζει, ο σκηνοθέτης στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα για την ανάγκη ρίσκου και ανανέωσης στο θέατρο. «Αν δεν πάρουμε ρίσκα, δεν πρόκειται να ξεκολλήσουμε», προειδοποιεί. Μια προτροπή που αφορά όχι μόνο τους δημιουργούς, αλλά και το κοινό, ειδικά τώρα που η «φούσκα» των sold out παραγωγών έχει σκάσει, εν μέρει λόγω της Οικονομίας, αλλά και της προτίμησης σε «ασφαλείς» επιλογές.
Ο Αλειφερόπουλος καλεί τους θεατές να δώσουν μια ευκαιρία στο νέο, στο διαφορετικό, ακόμα κι αν δεν έχει τις «καλές κριτικές» των πολυδιαφημισμένων έργων. Άλλωστε, η πραγματική αξία της Art Business, βρίσκεται συχνά εκεί που κανείς δεν περιμένει.
