Μπάμπης Κλάρας: Ο ξεχασμένος ‘πατέρας’ νέων συγγραφέων
Ο Μπάμπης Κλάρας, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στη λογοτεχνία, παραμένει μια σιωπηλή μορφή, σχεδόν ξεχασμένη 40 χρόνια μετά τον θάνατό του. Κι όμως, αυτός ο σεμνός άνθρωπος προσέφερε μια «στοργική αγκαλιά» σε αμέτρητους νέους δημιουργούς, δίνοντάς τους βήμα και φωνή σε μια εποχή που κανείς άλλος δεν το έκανε.
σχετικά άρθρα
Για τον Κλάρα, η τέχνη δεν ήταν μέσο υστεροφημίας, αλλά ένα «επισκεπτήριο», κάτι φευγαλέο που δεν χρειαζόταν να επιβιώσει στη μνήμη των πολλών. Μια ανεξαγόραστη υγεία, όπως έλεγε, το να έχεις συμφιλιωθεί με την αναλώσιμη φύση του έργου σου. Αυτή η φιλοσοφία διαπότιζε κάθε του κίνηση, ακόμα και ως αρχισυντάκτης στην ιστορική εφημερίδα «Βραδυνή» τη δεκαετία του ’60.
Το σπουδαιότερο έργο του, πέρα από την κριτική βιβλίου και θεάτρου, ήταν η «Φιλολογική Βραδυνή». Μια σελίδα που κάθε Δευτέρα φιλοξενούσε αποκλειστικά πρωτοεμφανιζόμενους ποιητές και πεζογράφους. Ο δαιμόνιος ερευνητής Γιώργος Ζεβελάκης υπολογίζει ότι ο Κλάρας επιμελήθηκε σχεδόν χίλιες τέτοιες σελίδες, δημιουργώντας ένα ανεκτίμητο φυτώριο γραφής.
Ακόμα κι αν σήμερα ελάχιστα από αυτά τα ονόματα αναγνωρίζουμε, η «Φιλολογική Βραδυνή» λειτούργησε ως «προθάλαμος» για ένα πλήθος παθιασμένων αναγνωστών και συγγραφέων. Η συμβολή της στο πνευματικό τοπίο παραμένει αξετίμητη, αποτελώντας ένα παράδειγμα ανιδιοτελούς υποστήριξης της νέας δημιουργίας. Ένα φαινόμενο που επηρεάζει βαθιά την Art Business και την πολιτιστική κληρονομιά μας.
Η προσωπικότητά του ήταν εξίσου εντυπωσιακή. Ομόζυγος ιδεολογικά με τον αδερφό του, Άρη Βελουχιώτη (Θανάσης Κλάρας), εξέπληττε με την πραότητά του. Ένα δοκίμιό του, «Δεν υπάρχει μεταφυσική, υπάρχει μόνον υποτίμηση της τεχνικής», πρόδρομος του αστροφυσικού Δημήτρη Νανόπουλου, φανέρωνε τον πολέμιο κάθε εξτρεμισμού. Η σύγκριση της γαλήνιας παρουσίας του με την επαναστατική ορμή του αδερφού του, Άρη Βελουχιώτη, θέτει ένα διαχρονικό ερώτημα για την Πολιτική και τους ήρωες της κάθε εποχής.
Ο ίδιος, παρά το πλούσιο συγγραφικό του έργο, από το «Πιστεύω ενός απλού ανθρώπου» (1954) έως το «Ο αδερφός μου ο Άρης» (1983), έζησε και πέθανε με τη συνείδηση της «αναλωσιμότητας». Έτσι, δεν είναι τυχαίο που σαράντα χρόνια μετά, τον Δεκέμβριο του 1986, μοιάζει να έχει υποστεί ολική έκλειψη από το λογοτεχνικό τοπίο, όπως και πολλοί άλλοι σημαντικοί δημιουργοί.
Ο Μπάμπης Κλάρας μας θυμίζει ότι η πραγματική αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται πάντα με την υστεροφημία, αλλά με την ανιδιοτελή προσφορά του και το φως που άναψε στους άλλους. Μια διαχρονική υπενθύμιση ότι η «Ιστορία» είναι ένα άθροισμα γεγονότων που συχνά αγνοεί τους πιο στοργικούς της αφανείς ήρωες. Πόσοι άραγε «Κλάρες» υπάρχουν και σήμερα, άγνωστοι στο ευρύ κοινό, αλλά θεμελιώδεις για το μέλλον της τέχνης και του πολιτισμού;
