Το τέλος της παγκοσμιοποίησης: Ο νέος πόλεμος δασμών και η απάντηση της Ασίας
Οι ΗΠΑ υψώνουν νέα τείχη στους ημιαγωγούς, ενώ η Κίνα επανασχεδιάζει τις εφοδιαστικές αλυσίδες
Η εποχή της απρόσκοπτης παγκοσμιοποίησης έχει τελειώσει οριστικά, και όσοι επενδυτές ποντάρουν στην επιστροφή της, παίζουν τα χρήματά τους σε λάθος καζίνο. Το 2026 επιβεβαιώνει με τον πιο σκληρό τρόπο τον κατακερματισμό του διεθνούς εμπορίου, με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα να στήνουν νέα, ψηλότερα τείχη που αναδιατάσσουν βίαια την παγκόσμια γεωοικονομία.
σχετικά άρθρα
Στο παρασκήνιο του ΠΟΥ και των διεθνών φόρουμ, ο νέος πόλεμος δεν διεξάγεται με όπλα, αλλά με δασμούς και αυστηρές ποσοστώσεις. Οι αμερικανικές αποφάσεις για επιβολή εξοντωτικών δασμών σε κρίσιμες βιομηχανίες, όπως ο εξοπλισμός ημιαγωγών και τα κρίσιμα ορυκτά μέταλλα, δεν είναι παρά μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η Ουάσιγκτον επιχειρεί να “επαναπατρίσει” τις εφοδιαστικές αλυσίδες με κάθε κόστος, αγνοώντας συνειδητά τις μακροπρόθεσμες πληθωριστικές πιέσεις που προκαλεί στο εσωτερικό της.
Από την άλλη πλευρά, το παρασκήνιο στο Πεκίνο δείχνει ότι η Κίνα δεν κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια. Η στρατηγική της απάντηση είναι η επιθετική διείσδυση στην αγορά του ASEAN. Μέσω συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου και τεράστιων επενδύσεων σε υποδομές, η Κίνα χρησιμοποιεί τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας ως τον τέλειο “δούρειο ίππο” για να διοχετεύσει τις εξαγωγές της στον υπόλοιπο κόσμο, παρακάμπτοντας τα δυτικά εμπόδια. Ο προστατευτισμός αποτελεί πλέον την επίσημη θρησκεία των υπουργείων ανάπτυξης διεθνώς. Η αυταπάτη των ανοιχτών συνόρων έδωσε τη θέση της στην ψυχρή λογική της εθνικής ασφάλειας. Ο παγκόσμιος εμπορικός χάρτης διασπάται αμετάκλητα σε μπλοκ, πολλαπλασιάζοντας τα λειτουργικά κόστη των πολυεθνικών εταιρειών που αναγκάζονται να κρατούν διπλές γραμμές παραγωγής.
