Ο νέος αγώνας για κρίσιμα μέταλλα σκοντάφτει στα φουγάρα των smelters
Όλοι θέλουν να επεξεργάζονται τα δικά τους μέταλλα, αλλά η μεταλλουργία θέλει ρεύμα, υποδομές, τεχνογνωσία και υπομονή
The news: Η παγκόσμια κούρσα για critical minerals στρέφει αναπτυσσόμενες χώρες στην κατασκευή smelters, ώστε να κρατήσουν μεγαλύτερο μέρος της αξίας από τα μεταλλεύματα. Όμως κοινή ανάλυση CRU και World Bank, που επικαλείται το Reuters, προειδοποιεί ότι τα εμπόδια είναι τεράστια: ρεύμα, υποδομές, logistics, τεχνική ικανότητα, σταθερή πολιτική και πρόσβαση σε πρώτη ύλη. Η Ινδονησία έχει χρησιμοποιήσει απαγορεύσεις εξαγωγής πρώτων υλών για να αναγκάσει επενδύσεις σε επεξεργασία, ενώ η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό κινήθηκε σε cobalt, η Ζιμπάμπουε σε lithium και η Γουινέα σε bauxite. Η Αγκόλα κατασκευάζει smelter αλουμινίου 120.000 τόνων ετησίως, αν και δεν διαθέτει δικό της bauxite.
σχετικά άρθρα
The backstage: Το παρασκήνιο είναι ότι η μεταλλουργία είναι το δύσκολο μεσαίο στάδιο της ενεργειακής μετάβασης. Είναι πιο πολιτικά ελκυστικό να λες «θα κρατήσουμε την αξία εδώ» παρά να φτιάξεις κερδοφόρο smelter που αντέχει κύκλους χαμηλών τιμών. Τα smelters είναι χαμηλού περιθωρίου, ενεργοβόρα και εξαρτώνται από logistics. Αν δεν έχεις φθηνό και σταθερό ρεύμα, λιμάνια, σιδηρόδρομο και πρόσβαση σε ore, η βιομηχανική πολιτική γίνεται πανάκριβο πείραμα.
Η γεωπολιτική διάσταση είναι ξεκάθαρη: η Δύση θέλει να μειώσει την εξάρτηση από την Κίνα στην ενδιάμεση επεξεργασία μετάλλων. Οι χώρες παραγωγοί θέλουν περισσότερη αξία στο εσωτερικό τους. Όμως δεν αρκεί η επιθυμία. Χρειάζεται κάθετος έλεγχος αλυσίδας, σοβαρό power plan και αγορά που πληρώνει.
Το νέο «παρασκήνιο» της πράσινης μετάβασης δεν είναι μόνο ποιος έχει ορυχείο. Είναι ποιος μπορεί να μετατρέψει το ore σε μέταλλο χωρίς να κάψει τα οικονομικά του.
